[p. 6] Tvveed' Ecloga, oft Boer-liedt.   Inhoudt. Corydon verblindt door liefd' onwijslijck, Alexin claeght sijn leet, t'welck niet en baett: Daer nae bedenckt wat liefd' en luyheyt schaett, En wisselt sin tot nutten arbeydt prijslijck. [p. 7]    Den Poeet. Corydon.   #  T'had' vyerich, lief een Herder  †  Corydon,   ‡  Alexis schoon, (sijns Heeren vreuchd') maer con  Verwerven gheen hop', om verlanghen blusschen,  Dan hy eenpaer, alleen int wilde tusschen  Groen buecken dicht, in schaeuwigh coel bevang,  Wt stroyen quam sijn onghebout ghesang  Vergeefs, aldus slechts voor gebergt en wouden.    Corydon.      O ghy! en wilt in geender weerden houden  Met mijn ghedicht, Alexi wreedt, en ghy  En hebt oock gheen ontfermen over my:  Ghy doet het schier my met der doot becoopen,  Het Vee gaet nu in coele schaeuwen loopen,  Haeghdissen groen, in doren-haghen oock  Den berghen nu: ghestampt wildt tijm en loock  Sterckrokich, draeght, Vrouw' Thestylis by standich,  T'oegst-volck op't veldt, vermoeyt van hitten brandich.      Maer t'wijlen ick nu dijn voet stappen nae,  Dus onder gloed' der Somer-son hier gae  Op mijn gheclaghs gheluydt in al der weghen,   #  En opt vercout ghesangh der Stapels teghen  Clinct t'rijsich Bosch: Och hadd' my niet gezijn  Veel meerder nut, en al veel min gepijn,  Amaryllis ghestoortheyt al te heerden:  Oock haer gewalgh, hoe spijtich vol hooveerden	#  Dit is den Poeet naegebootst uyt de derde Eidyllion Theoiciti, daer Aepolis hem beclaegt by sijn Vrijster onweert te zijn.  †  Virilius.  ‡  Augustus.  #  Sprink hanen.
[p. 8]    Menalcam oock, hoe moeyelijck? boven dit  Al is hy bruyn, en ghy daer teghen wit,  O ghy schoon kindt, hoe lieflijc om aenschouwen,  Dijn verwe schoon wilt niet te veel betrouwen,  Winde-bloem wit valt af in corter tijt,  Kraeckbeyer swart vergadert men met vlijt.      My ghy veracht, Alexi, door misroecken,  Wat Man ick zy, wilt ghy niet ondersoecken,  Hoe rijck ick zy van Schaep-kudden en van  Sneeu-witte melck hoe overvloedich. Dan  Heb ick noch wel een duysent Lammers erghen,  Verstroyt als nu op die Sicily berghen:  Oft Somer is, jae coud' saysoen, of welck,  Gheentijdt en ben ick sonder verssche melck.  Ick singh ooc noch fraey versen, jae soodanigh  Als opt gheberght' Aracynth' Actranigh  Sanck Amphion den Dirceer, of Thebaen,  Waer med' hy plach sijn kudden roepen aen.      Voorts acht ick my oock niet te wesen leelijck,  Want corts ick sach my aen den oever heelijck  In Zee, als al den windt was sacht ghestilt:  K'en vrees', indien ghy recht oordeelen wilt,  In schoonheyt niet den schoonen Daphnin wijcken,  Of qualijck moet int water men ghelijcken.      Och hadt ghy slechs met my te woonen lust  Op d'Ackers vuyl, jae schuylen wel gherust  In Hutten cleen ootmoedich, en met pijlen  Den Herten snel doorschieten: en somwijlen  Te jaghen oock Ree-bocken yet ghewont,  In Maluw' groen, om daer te zijn ghesont.      In Bosschen ghy met my te saem ghespannen,  Met sangh en spel, ooc soudt nabootsen Pannen.  T'was Pan die eerst van al ghevonden heeft,  Dat men met wasch meer pijpen t'samen cleeft.  Pan sorght voor kudd' en schapers daer beneven,  Berout niet dat gh'aen fluyten hebt ghewreven [p. 9]    Dijn lippen: want wat heeft al niet besocht  Amyntas oock, op dat hy't connen mocht?      Ick heb oock noch een Ruyspijp t'mijnen huyse  Van Scheerlingh cruydt, met seven dobbel buyse,  Die ick te schenck van Damets verwerf  Voormaels, en sprack tot my recht soo hy sterf,  Hy heeft u nu, den tweedden om te blasen,  Dit sprack, eylaes, Dametas: maer den dwasen  Amyntas dies was nijdich heel en al.      Noch vandt ick corts, in een onseker dal,  Reebocxkens twee, met wit besprengde vellen,  Die daeghlijcx van een schaep nu beyd' ontswellen  Den alder, oock voor dy ick die bewaer  Tot een gheschenck: doch om die wech voor haer  Te drijven, bidt vrouw' Thestylis, en conde  Gheschieden wel, dat ickt te doen haer jonde,  Want by dy zijn mijn giften vuyl veracht.      Och schoon kint, comt: want Lelys toegebracht  Van Nymphen dy hier zijn met volle korven:   #  Siet Naïs schoon, Godinn' al onverstorven  Afpluckend' oock de violetten bleeck,  En toppen van den Mancop (sy niet leeck)  Maeckt ruyckers moy, en krantsen t'uwen wille,  De schoon Narciss', en bloeme van de dille,  Soetreuckich sy daer in ghevlochten doet:  Lavender oock, en veel meer cruyden soet,  Goutbloemich al doorschildert boven desen.      Kraeckbeyers oock sal ick selfs voor u lesen,  Quee-appels grau, die sacht boomwollich zijn,  Castaignen oock, die soo lief waren, mijn  Amaryllis, selfs sal haer fruyt vereeren  De was-gheel pruym, en ooc den hoop vermeeren:  O Lauren ghy, en Myrten u de naest,  V beyden oock te plucken ick my haest:  Want ghy aldus zijnd' onder een vermenghet,  Al t'samen voort seer soeten reucke brenghet.	#  Nais een vliet-Godin.
[p. 10]        Ay Coridon, ghy zijt een Boerich gast,  Alexis doch niet op u gaven past,  En soo ghy wedt met giften Iolas rijcken,  Ontvrijder oock en sal voor dy niet wijcken.      Ellendich ick verloren, arem dwaes,  Wat heb ick doch ghewilt bestaen, eylaes,  Den Zuyden windt die vocht is in de blomen,  En Verckens wildt, in bornen ded' ick comen.      Wtsinnich kindt, ay wien vliedt ghy soo snel?  De Goden self ghenoten hebben wel  Der Bosschen woonst': en ooc de woonste daer is  Voormaels geweest van den Dardaenschen Paris.  Laett Pallas self t'Palays van haer gheboud  Bewoonen vry, maer t'groene wilde Woud  Zy ons voor al wellustend' en behaghend:  Van oogen dweersch leeuwinn' is wolf najagend,  Den Wolf de Geyt', de dertel-Geyt eenpaer  Bloey-claver soeckt: maer dy Alexi, naer  Volgt Corydon, door schoonheyts soet aenlocken,  Een yeder is tot sijn wellust ghetrocken.      Siet nu aen t'Iock daer hangend' opgeschort,  Den ploegh naer huys hersleept van d'Ossen wort,  De Sonne vliedt, de schaeuwen dobbel groeyen:  Maer al vergaet dus t'middach hittich broeyen,  Der liefden vyer altijdts in my brandt noch,  Wat mat' of eynd' is in de liefde doch?      Ay Corydon, ay Corydon, wat sotheyt,  Dat ghy u quelt met liefde t'uwer spotheyt,  En dijn wijngaert die hanght al over tijt,  Maer half ghesnoeyt aen bladig' Olmen wijdt.  Ghy mocht veel eer tot ons ghebruyck nu gissen,  Te vlechten wat van biesen sacht oft wissen.  Ghy vindt noch wel een ander Alexin,  Quelt desen dy te seer teegh uwen sin.     Tweedd'Boer-lieds eynd'.