[p. 52] Neghenst' Ecloga, oft Boer-liedt.   Inhoudt. Met droefheyt claeght hier Meris tijdts beswaren, En sijn Menalcks onspoet: doch op den wegh Pordt Lycid' hem om singhen: Maer ontsegh Doet hy opt laetst', en onschuldt op sijn Iaren. [p. 53]      Licidas. Moeris.  Waer draghen dy de voeten, Meris? secht,  Ist soo den wegh u leydt, naer tstadt toe recht?    Moer.  O al te langh, wy Lycida, ghebleven  Ter Weerelt zijn, om dat wy nu beleven  Iae t'gheen wy noyt beducht en hadden: want  Besitter vreemdt nu van ons eyghen lant  Te spreken vry tot ons, dit zijn mijn erven,  Ghy Meesters oudt, verhuyst, ghy moet se derven.   #  Och d'avontuer verandert alle dinck,  Verheert te zijn dus van een vremdelinck,  Wien ick bedroeft dees Bocken cleyn toe seynde,  T'welc (wensch ic) hem ten besten niet en weynde.    Lycidas.      Ick heb ghewis hier voortijdts wel ghehoort  Dat (van een zijds daer dese heuvels voort  Van langher handt oprijsen, tot daer weder  Sy d'ander zijd' allencx afdalen neder  Ten water-cant, tot aen den ouden bueck,  Waer van den top gheschonden is door brueck)  Hier uwen vriendt Menalc fraey plach te singen  Wel alderley ghedichten van u dinghen.    Moeris.      G'hebt wel ghehoort, u is al recht vertelt,  Wijdt liep t'gherucht hier van: maer sulck ghewelt  Nu hebben recht, o Lycid', ons ghedichten,	#  Sots omnia versat.
[p. 54]    Bysonder, laes! hier onder Mars beslichten,  Ghelijck men seght Chaonis Duyven doen  Wan op hen comt den Arent vallen coen.  De slincksche Kraey' van op holl' Eyck gheseten,  Had sy my niet waerschouwing doen voor weten  My doch t'ontslaen van dees nieu twisten groot,  Ick Meris, oock Menalc al waren doot.    Lycidas.  Ay, hadder oock in yemandts sin van allen  Soo boos een daedt te doen oock mogen vallen  Ons waren dan, eylaes! berooft al by,  O vriendt Menalc, ons vreuchden al met dy.  Wie songhe dan den Nymphen? wie sou stroyen  Nieu bloeyend' cruyt, en d'aerd' alsoo vermoyen?  Wie dan had doch met groent' al omghestaeckt  Den Bornen claer, en daer rondtom ghemaeckt  Een schaduw' coel? wie hadd' oock singen mogen  Die Dichten schoon, die ick (doe ghy ghetogen  Corts waert om sien ons wellust Amarijl)  Stil swijghend' u ontstolen heb terwijl.      Dees Geyten hier doch weydt in mijn afwesen,  O Tytir, want onlanghen tijdt salt wesen,  Den wegh is cort: en als sy zijn gheweydt,  Te water drijft: maer wacht, soo ghyse leydt,  Den Geyte-bock niet op den wegh t'ontmoeten,  Want hyse mocht met hoornen quetsich groeten.    Moeris.      Of die ons nu veel liever songhe t'Liet  Dat Menalc sanck van Var', al wast noch niet  Gheheel volmaeckt: O Var', om dijn behaghen,  De Swanen  #  wit al singhend' sullen draghen  Hoogh uwen naem tot boven by t'ghestert,  Indien dat blijft en onbeschadicht werdt  Ons Mantu': och wee Mantua! dat truerich,  Cremona zijt ghy al te nae ghebuerich.	#  By swanen, verstaet Poëten.
[p. 55]      Lycidas.      G'lijck int gemeen altijt dijn swermen Byen,  Den Yepen daer int Eylandt Cyrnus  #  vlien,  Soo moeten oock van Claver sat te vollen  V Koeyens eurs met melck al zijn gheswollen,  En soo moet ghy tot singhen zijn ghesint,  Dus hebt ghy ons nu wat, wel op, begint:  Want t'hebben self Pierides goetjonstich  My oock ghemaeckt tot eenen Dichter constich:  Ick maeck en singh oock wel ghedichten vry,  En d'Herders my sulcx tuyghen dat ickt zy,  Doch derf ic niet veel g'loofs daer noch toeleggen:  Want noyt ghedicht men my en heeft sien seggen  Dat weerdich was tot Cinn' of Varilof:  En oock midtsdien mijn stems-geluydt soo grof  Maect een getier, men mocht dan licht my wanen  Te zijn een Gans, in mids claer-stemsche swanen.    Moeris.      Daer ben ick vast me doende: doch ick moet  Besinnen my al stil in mijn ghemoet,  O Lycid', of ickt mochte zijn ghedachtich:  Selfs dit ghedicht en is oock niet verachtich:  O Galate', comt uyt de baren snel,  Want wat is nu aldaer voor lust en spel?  Hier ons vermaeckt den purper lenten bloeyend,  Hier Humus  #  plant ontrent de Vlieten vloeyend'  Al veelderley schoon blomkens soet gheheel:  Hier over hanght de kuyl een wit abeel:  Wijnstocken oock, wiens rancken buygen lichtich,  Bevlechtend hier met coele schaeuwen dichtich:  Dus comt dan hier, o Galate', en vaet  By ons dees vreucht: maer ginder smijten laet  Met fel gheraes de vloeden teegh de stranden.    Lycidas.  Maer twy neemt ghy de versen niet voorhanden	#  Cyrnus is Corsica.  #  Humus, d'Aerde.
[p. 56]    Die ick alleen u singhen hoord' opt pas  Doe't in der nacht soo suyver Maenschijn was,  K'heb in onthoudt des reghels stem ghemeten,  En waren my de woorden niet vergheten.    Moeris.      O Daphni, twy  #  siet ghy den opganck aen  Der teeckens oudt? siet daer voorhenen gaen  T'ghestert' alree des Dions  #  Cesar claerlijck:  Ghesterte daer den Acker-oegst vruchtbaerlijck  In overvloedt verblijdt door soude zijn:  En oock de Druyf int Son heet wederschijn  Op heuvel hoogh een roode verw' aencleven.  O Daphni, entt Peirboomen, en u neven  Die sullen t'oeft daer plocken af hier na:  ‘Siet, oudtheyt neemt wech alle dinghen, ja  ‘Selfs oock den gheest: my heught ick Somerdaghen   #  Heet Sonnich lanck doorbracht in groot behagen  Met singhen, oock met Dichten, als ick maer  Noch was een kindt: doch my nu t'eenegaer  Vergheten zijn de versen: en daer boven  Is sels den voys van ouden my ontstoven.  Iae Meris is al heesch, om dat misschien  De Wolven hem eerst hebben aenghesien:  Doch sal Menalc al dicks genoech voortbrengen  Ghedichten schoon, en u ter eeren singhen.    Lycidas.      Ontschuldend' u, ons liefden drijft ghy wijt:  Doch over al de vloeden nu ter tijdt,  Siet, zijn ghestilt: en om u t'samen swijghen  De winden al, die maer sacht morrich hijghen,  En wy alree zijn t'halven weghe schier,  Bianors graf begint verschijnen hier:  Hier daer wy vast de Boeren besich vinden  Met loovers dicht in schooven toe te binden:	#  Twy is waerom.  #  Dione is Venusmoeder, en van Venus comt Cesar, daerom Dions Cesar.  #  Omnia sert aetas
[p. 57]    Laet ons nu doch, o Meri, singhen, lecht  De Geyten af: by tijdts wy comen recht  Noch t'saem in Stadt: en vreesen wy dat teghen  Den avondt, eer in Stadt wy comen, reghen  Den nacht ons mocht by brenghen, effen wech  Al singhend' wy dan moghen gaen: den wech  Verdriet te min: en op dat wy soo lichtich  Met vreuchden gaen, ick sal dit last ghewichtich  Terwijlen dy afnemen van het lijf.    Moeris.      Soon, bidt niet meer, maer gaen wy daer ons stijf  Den noodt toe streckt: wy sullen bet met eeren  Noch singhen eens als hy sal weder keeren.     Neghenst' Boer-lieds eynd'.