[p. 58] Thienst' Ecloga, oft Boer-liedt.   Inhoudt. Van Gallo hier veel droeve clachten blijcken, Dat Lycoris volght ander, en hem laett: In Bosschen hy wilt woonen: want ten baett, (Seyt hy) elck moet der liefden crachten wijcken. [p. 59]    Gallus.  Voor t'laetste noch, o Arethusa, ghy  G'henght doch u hulp in desen arbeydt my,  Noch eenich vers moet mijnen Gallo wesen  Ghedicht, een sulck dat Lycoris mach lesen.  Want wie mocht Gall' ontsegghen eenich Liet?  Alsoo en moet Doris vermoghen niet  Sijn bracke vloet en d'uw' in een te paren,  Als gh'ondervloeyt de Sicanosche baren:  Wel op, begint de liefden al vol vlijt,  Van Gall', ons doch laet singhen nu ter tijt:  T'wijl mijn camuysd' en locte Geyten scheeren  De topkens teer, en hen alsoo gheneeren.  Wy singhen niet de doove, want hier al  De Bosschen doen antwoord' in wederschal.      Wat velden soet, of wat voor boom lust-wouden  V mochten doch Dryade meyskens houden,  Te comen niet, by Gallum sonderlingh,  Als hy door liefd' onweerdt alsoo vergingh?  Noch Pindi, noch Parnassi hooghe clippe,  Noch oock de born' Aoni Aganippe  Vertoeven u gheensins en deden: maer  De Lauren, oock de Tamarissen daer  Beweenden hem, en hy daer onder-leghen  Een eensaem rotz, hem hebben, uyt beweghen,  Pijndrich Menael, en t'vriesich cout ghesteent  Lycei self oock jammerlijck beweent.      Hem stonden om veel schaepkens als beclagend,  Want sy ons geen quaet hert ooc zijn toedragend, [p. 60]    Dus en laet dy, o ghy Godlijck Poeet,  De sorghe dan des kudden niet zijn leet:  Adonis schoon ginck self in groene weyden  Lancx canten groen der vlieten schapen weyden.  De Schapers oock, traegh Ossen-drijvers met  Menalc alsnoch van Winter-eyckels vet,  Dees quamen al: O Galle, was elcx vraghen,  Van waer comt sulck een liefd' u dus te plagen?  Apoll' u oock by quam, en seyde haest,  O Gall', hoe zijt ghy aldus seer beraest?  Lycoris doch, u sorgh en toegheneghen,  In Leghers fel is door besneeude weghen  Seer wijdt van hier een ander nae ghegaen.  Met boerigh' eer  #  om t'hooft quam ooc Sylvaen,  En schudd' al vast ghebloeyde tacken bladich,  En Lelys groot: selfs Pan den Godt Arcadich,  Die saghen wy gheschildert comen bloot  Met besien bloegh van vlieren meni-root,  En seyd' aldus: wat mate salder wesen  ‘In dit ghequel? de liefd' is sulck van wesen,  ‘S'acht gantslijck niet sulck minnaers lijden doch,  ‘Noch wreede liefd' van droeve tranen, noch  ‘Van vlieten gras, noch bye van Claver, waren  Noch noyt versaedt, noch dertel Geyt van blaren.  Doch sprack aldus den Minnaer droef verseert:  O ghy alleen, Arcaders, wel gheleert  In singhens const, ghy sult namaels verhalen  Op u gheberghts al mijnder liefden qualen.  Maer och hoe sacht dan sullen rusten mijn  Ghebeenten stil int graf, indien dat dijn  Pijp eenich tijdt mijn liefden mach vertellen  Och waer ick een gheweest van u ghesellen,  Kudd'-wachter een, of rijp Druyf-leser, t'zy  Of Phyllis, of Amyntas vyer  #  in my,  Of ander noch al dolder waer ontsteken  Amynt' is bruyn: doch worden niet versteken	#  Eere bediet hier crans.  #  Vyer, bediet hier liefde.
[p. 61]    Kraeckbeyer, noch de violette swert,  Hy laghe dan met my op't cruyt onherdt  Tusch Wilgen groen daer onder swacke rancken.  Iae Phyllis sou my lesen bloeme cransen,  En Amynt' sou ons singhen menich fout.  O Lycori, hier zijn claer Bornen cout,  Hier beemden sacht, ooc hier de groen lust-wouden,  Ick sou met u wel willen hier verouden,  En brenghen door, hier al mijn levens tijdt.  Doch liefde dol in Martis wreeden strijdt  Houdt my besorght met herten als in banden  Tusch pijcken daer, en midden krijgh-vyanden.      Ghy herde, siet nu wijdt van t'Vaderlant  On my alleen, by couden Rhijnschen cant  Den Alp besneeut: och waert my geen behoeven  Te g'looven sulcx, noch u soo veel te proeven  T'swaer coude: want ick vreese vorst en ijs,  Die mochten wreedt (eylaes! tot mijn afgrijs)  Voetplanten teer, dy quetsen of vervriesen.  Nu sal ick dan gaen ballinckschap verkiesen,  Chalcidisch  #  wijs' al mijn versen ghedicht  Ick opt Sicilsch stroo Herder-pijpken licht,  Nabootsen sal. T'is wis, ick sal verholen  Gaen houden my in Bosschen en in holen  Der Dieren wildt, daer lijden mijn verseer:  Op schorssen glat der jonghe boomen teer  Ick snijden sal mijn liefden: wilt oock passen  Mijn liefden dan, op met t'gheboomt' te wassen.  Menael vermenght met Nymphen sal ick sien,  En Swijnen wreedt daer jaghen boven dien:  Gheen couden fel en sullen my afbrenghen  T'Partheensche bosch met honden al t'omringen:  My dunckt ick loop alree daer henen licht  Lancx rotsen steyl en galm-bosschen dicht:  Den Partschen boogh gehoornt my oock t'wijlen  Te crommen lust, nu met Cydonsche pijlen,	#  Euphorion Poeet.
[p. 62]     #  Soo veel oft waer mijns rasens een artsny:  Iae even g'lijck der liefden Godt, of hy  Van langer handt met menschen qualen smertich  Nu had gheleert te wesen wat barmhertich.   #  Maer wederom boom-Nymphen nu, noch ghy  Noch u ghesangh mach meer behaghen my.  Herwijckt elck bosch, want mijn arbeydich quellen  En can al niet verand'ren doen den fellen:  Al dronck ick uyt mids-coude al Hebri vloet,  K'en kond' in my niet blusschen uyt sijn gloet:  Al wild' ick oock van al de Winter vlaghen  T'sneeuwater self van Scythons bergh verdragen:  Al weyd' ick schoon oock onder t'Kreeft ghestert  De kudden dan in Ethiop', alst wert  Ten heetsten: soo dat Liber aen den hooghen  Olmboom moet van hitten al verdrooghen.   #  De Liefde doch hier alle dingh verwint,  Te wijcken haer, laet ons oock zijn ghesint.   #  T'wert al genoech, o Godsaem ghy Pieriden,  Dit dijn Poeet nu t'hebben op dees tijden  Ghesonghen al, terwijlen hy hier sit  Kaeskorvens vast en vlecht van maluw' wit  Die noch is cleen: maer ghy sult doen vermeeren  T'voorsonghen Dicht, jae Gall' ooc al ter eeren:  Gallo, wiens liefd' elck uer in mijn ghemoet  Wast als groen Els ten nieuwen Lenten doet.      Staen w'op, de schaeuw den sanghers pleecht te schaden,  Genevers schaeuw oock hindert, swaer beladen  Doch schaeuw de vrucht: Nu satte Geyten gaet  Nae huys, trect heen, want Hesper comt, t'is laet.     Eynd' des thienst' en laetsten Boer-lieds Virgilii Maronis.	#  Artsny Medicijne.  #  Hy wisselt onstadich sijnen sin.  #  Omnia vincit amor.  #  Sluyt-reden.