|
|
|
| |
| | | |
De Godt-ghenietende, Wat oorloghe dat haere sinnen haer aendeden, eer sy in’t Cloosterken gheraeckte.
| |
Wijse: La Princesse. Oft: Aensiet mijn Godt mijn hert. Req. 41.
Weet ghy hoe ick my vondt,
Daer ick ghetoghen stondt,
Over de beelden al-ghelijck
In dat inwendigh zielen rijck,
t’Cloosterken van ontwordentheydt?
T’gheleeck dunckt my seer wel
Eert uyt Aegypten ghonck,
Maer moest van menighen vijandt
Met veel strijdt haelen noch dat landt,
Met t’Cloosterken van soeten vré.
Wat strijdt had mijn ghemoedt,
Eer ick quam tot dat goedt,
Tot den vondt die ick soecht!
De wereldt had ick al gheheel,
Iae wereldts twee voor teghen deel;
Om t’Cloosterken self was party.
| | | |
Ick wierdt verstroeyt, ick wierd’ belet,
Ick wierd weer achterwaerts gheset,
Naer t’Cloosterken ick sou gaen toe.
Die swoeren in mijn doodt,
K’sagh qualijck middel om t’ontgaen
D’orloghe, die sy my deden aen,
Om t’Cloosterken Godt zijn ghetrouw.
Waer ick mijn vluchte nam,
Haer beelden teghen quam;
Dat de vijanden der woestijn
Des menschen huysghenooten zijn,
Van t’Cloosterken my hielen langh.
Mijn herte led’ gheweldt,
Mijn ziele wierdt ghequeldt,
Ick haer aenstooten brack,
K’droegh menigh onghemack;
Hoe dicks dat sy my dreven af,
Ick my weer tot den op-ganck gaf,
| | | |
Van t’Cloosterken dicks vallen neer.
K’Verhief weer mijne ziel,
Hoe dat my teghen ghingh,
Ick brack door alle dingh,
K’en sagh naer weedom noch naer smert,
Hoe seer dat ick bestreden wert,
Om t’Cloosterken, daer ick naer joegh.
Ommers naer langhen tijdt,
naer oorlogh ende strijdt,
Naer dat ick slaghen veel uyt-led’
Naer dat ick langh om d’beste stred’
Tot t’Cloosterken kreegh over-handt..
|
|
|
vorige
