Simon van Beaumont

Simon van Beaumont (1574 - 1654) 443 is geen Zeeuw van geboorte. Hij was, als Van der Myl, afkomstig van Dordrecht, waar hij in 1574 444 geboren werd uit Herbert van Beaumont en Cornelia van Slingeland. Ook dit heeft hij met Van der Myl gemeen, dat zijn ouders tot de patricische families van de stad behoorden. Nadat hij er de Latijnse school had afgelopen, liet hij zich op 27 September 1588, dus op zijn veertiende jaar, en nogmaals op 28 September 1592, te Leiden als student in de rechten inschrijven. Hij woonde, althans van 1592 af, bij prof. Everard Bronckhorst in huis, onder wie hij op 29 Januari 1594 Theses de Donationibus 445 verdedigde. Van zijn leermeesters bleef hij althans met Paullus Merula, die in 1592 hoogleraar in de geschiedenis werd, in betrekking 446. Tot zijn studievrienden behoorde de jonge Janus Dousa (1571 - 1596), die zijn vader opvolgde als bibliothecaris van de Leidse universiteit en die een verdienstelijk Latijns dichter was. Op zijn vroege dood dichtte Van Beaumont een Latijns grafschrift 447. Ook zal hij in Leiden vriendschap hebben gesloten met Petrus Scriverius(1576 - 1660), die er in 1593 kwam studeren, en aan wie hij de ‘Grillen’ opdroeg, die in de ‘Zeeusche Nachtegael’ verschenen. Gerard Vossius (1577 - 1649), die in Dordrecht was opgevoed, kende hij misschien al van zijn kinderjaren, maar toen deze in 1595 in Leiden kwam, was Van Beaumont naar alle waarschijnlijkheid al vertrokken. Er zijn enkele brieven van hem aan Van Beaumont uit de tijd toen deze pensionaris van Rotterdam was 448. En ook De Groot, die pas een half jaar nadat Van Beaumont zijn theses had verdedigd, in Leiden kwam studeren, zal hij wel niet meer als student ontmoet hebben. In een brief uit 1601 aan Merula blijkt hij hem evenwel al te kennen, en oog te hebben voor de geniale aanleg van de toen nog maar achttienjarige advocaat, ‘extra omnem comparationis aleam ado-lescens, olim supra viros puer, mox nec sibi ipsi conferendus, dum nusquam consistens, magnis indies incrementis praevertit semper praesentium laudem’ 449. Vier jaar later staat hij met hem in briefwisseling en verzoekt hem, namens Jacobus Gruterus, de rector van de Latijnse school te Middelburg, om zijn bemiddeling; Gruterus' zoon zou zich nl. willen aansluiten bij Meursius, die met de zonen van Oldenbarnevelt een studiereis ging maken 450. Wanneer Willem de Groot in 1615 plannen maakt om de gedichten van zijn broer uit te geven, herinnert die er aan, dat Van Beaumont hem al dikwijls tot de uitgave had aangespoord 451. Uit de brieven van Nicolaes van Reigersberch weten we, hoeveel moeite Van Beaumont zich na 1621 heeft gegeven om voor De Groot de weg te banen tot terugkeer in het vaderland 452. In 1634 is hij hem opgevolgd als pensionaris van Rotterdam.

Tot Van Beaumonts oudste vrienden behoorde ook de eveneens uit een Dordtse familie geboren Cornelis van der Myle (1579 - 1642), die later de schoonzoon van Oldenbarnevelt en een der belangrijkste politici van zijn tijd zou worden. Van der Myle werd al in 1591 student en zal dus zeker al in Leiden met Van Baumont kennis gemaakt hebben, die al

in 1595 een sonnet, een der oudste gedichten die we van hem kennen, in zijn album amicorum schreef 453.

Van Beaumont heeft, evenals Cats, aan de hogeschool van Orleans zijn studie voltooid. In het laatst van Mei of het begin van Juni 1596 is hij er gepromoveerd in de beide rechten, tegelijk met Caspar Apollonius uit Vere 454. Misschien is Van Beaumont samen met deze Zeeuwse vriend, met wie hij in Leiden in hetzelfde juridisch dispuut had gezeten, naar Orleans gereisd. Nog een ander Leids studievriend, Jeremias Piersenaeus, van Beveren in Vlaanderen, vond hij er terug; er is een Latijns gedicht van Van Beaumont bewaard, waarin hij zijn vreugde uitspreekt over deze klaarblijkelijk niet verwachte ontmoeting 455. Na zijn promotie schijnt hij verscheidene vergeefse pogingen te hebben gedaan om een betrekking te vinden, zoals blijkt uit de al eerder aangehaalde brief aan Merula uit 1601. Het schijnt dat prof. Junius zich moeite voor hem heeft gegeven, maar klaarblijkelijk zonder succes. Van Beaumont schijnt een conrectoraat aan een Latijnse school geambieerd te hebben, maar ook in deze richting blijkt zich niets te hebben opgedaan 456. De gedachte aan de verdiensten van jeugdige tijdgenoten als Dousa, Heinsius en Grotius wekte hem tenslotte op uit de toestand van onverschilligheid, waarin de gedwongen werkloosheid hem gebracht had, en in 1601 vestigde hij zich als advocaat in Middelburg, waar hij de beste jaren van zijn leven zou doorbrengen. In hetzelfde jaar is hij getrouwd met Aarnoudina van Rosenburg. Voor het geval zij tot het regentengeslacht In Roosenburch behoorde, dat vóór de overgang van Middelburg in het stadsbestuur had gezeten, verklaart dit wellicht zijn vestiging in Middelburg 457. Toen in 1606 besloten werd om naast Apollonius Schotte een tweede pensionaris aan te stellen, werd Van Beaumont daarvoor benoemd. In 1611 werd hij, na Schotte's vertrek, eerste pensionaris, wat hij zou blijven tot hij in 1634 zijn ambt neerlegde. Hij kreeg als pensionaris zitting in de Staten van Zeeland en daardoor aandeel in het bestuur van het gewest. Evenals zijn voorganger Schotte, die in 1609 lid van de Hoge Raad was geworden, werd hij in 1618 voor dit ambt voorgedragen, maar om ons onbekende redenen heeft hij daarvoor bedankt 458. Wilde hij, die toen al met de politiek van Oldenbarnevelt gesympathiseerd zal hebben, zich om die redenen liever aan zijn bescheidener post in Middelburg houden?

De jonge advocaat Van Beaumont, patriciër, stellig een man van de wereld en iemand van een brede letterkundige belangstelling, zal in Middelburg waarschijnlijk al spoedig met vele gelijkgezinden in contact zijn gekomen. Achtereenvolgens deelde hij zijn pensionarisambt met Apollonius Schotte, Johan Boreel en Cats 459. Toen deze in 1604 met Elisabeth van Valckenburgh trouwde, dichtte Van Beaumont een nogal uitvoerig epithalamium op hun bruiloft 460, waaruit een grote vriendschap en hartelijkheid spreekt voor zijn toekomstige collega. Met de Vlissingse predikant Abraham van der Myl correspondeerde hij al toen hij nauwelijks in Middelburg was 461. Ook ontmoette hij er weer zijn studievriend Jacob Campe (1573 - 1625) 462 uit Vere, die bij de verdediging van zijn theses geopponeerd had, en die intussen ondanks zijn jeugdige leeftijd al in 1598 gecommitteerde raad van Zeeland en ter admiraliteit was geworden. Tot het juridisch dispuut, waarvan Van Beaumont lid was, behoorde, zoals we al zagen, nog een andere Verenaar, Caspar Apollonius, die zich inmiddels weer in zijn geboortestad had gevestigd en daar in de magistratuur was gekomen. De Zierikseeënaar Cornelis Boy (1608 - 1665), die later Van Beaumonts Latijnse gedichten zou uitgeven, moest toen deze in Middelburg kwam wonen nog geboren worden.

In 1625 vaardigden de Staten van Zeeland Van Beaumont als hun afgevaardigde naar de Staten-Generaal af, met behoud van zijn pensionarisambt, dat hij van 1623 tot 1634, evenals tevoren tussen 1616 en 1620, alleen heeft waargenomen. In 1627 ging hij met Rochus van den Honert en Andries Bicker als buitengewoon gezant van de Republiek naar Polen en Zweden, om de bemiddeling van de Staten aan te bieden tot het beëindigen van de oorlog tussen beide landen, en tegelijk om gunstige handelsvoorwaarden te bedingen. Het gezantschap keerde vrijwel onverrichterzake terug 463. Op deze reis heeft Van Beaumont een langdurig onderhoud gehad met Gustaaf II Adolf, nadat deze in de slag bij Rachetge gewond was. Hij maakte er een Frans gedicht op: ‘Sur la blessure du roy de Suède’ 464. In 1633 werd Van Beaumont met Rutger Huyghens voor de tweede maal door de Staten-Generaal afgevaardigd, ditmaal naar de keurvorst van Keulen en de hertog van Nieuburg. Hun opdracht was o.a. van deze Rooms-Katholieke vorsten gedaan te krijgen dat ze hun onzijdigheid in onze oorlog met Spanje zouden bewaren. Ook dit gezantschap had al weinig meer succes dan het eerste. Niettemin werd Van Beaumont het jaar daarop nogmaals met drie andere leden der Staten-Generaal als gezant uitgezonden ter beslechting van ongeregeldheden, die in Friesland waren voorgevallen.

In hetzelfde jaar 1634 werd hij tot pensionaris van Rotterdam benoemd als opvolger van De Groot, wiens ambt na zijn inhechtenisneming in 1618 nog steeds niet vervuld was. Van Beaumont heeft deze betrekking aangenomen en ze tot 1649 waargenomen, toen de kwalen van de ouderdom het de vijf-en-zeventigjarige moeilijk maakten, langer op zijn post te blijven. Hij vroeg en verkreeg ontslag met behoud van zijn traktement en met de titel van pensionaris honorarius. Zijn laatste levensjaren bracht hij in Den Haag door. Na de dood van Cunaeus († 1639) was zijn naam genoemd als candidaat voor het opengevallen professoraat, maar waarschijnlijk om zijn politieke gevoelens hebben curatoren hem niet willen benoemen. Zo is hij tot het eind van zijn leven in de magistratuur gebleven. Dat einde kwam voor de tachtigjarige dichter op 20 Juni 1654.

Simon van Beaumonts politieke overtuiging stond aan de kant van de Remonstranten. ‘Scis’, zo schrijft Gerard Vossius in 1639 aan Meursius over Van Beaumont, ‘quas ille partes sequutus sit, scissa ante annos XX Reip. nostra’ 465 en uit het verband blijkt dat deze partij die van Oldenbarnevelt was. Zijn vriendschap voor mannen als De Groot, Barlaeus 466 en Vossius wijst in dezelfde richting. Een partijman is hij zeker niet geweest; in dat geval had hij het in Middelburgimmers nooit zo lang uitgehouden als hij gedaan heeft. Het waarschijnlijkst is, dat hij zijn opvattingen over de partijstrijd voor zich heeft gehouden, en dat alleen zijn vrienden geweten hebben, hoe weinig zijn standpunt overeenkwam met dat van de toonaangevende Zeeuwse kringen, waartoe hij behoorde 467.

Horae succisivae

Met uitzondering van de al eerder besproken liederen uit de ‘ Zeeusche Nachtegael’ heeft Van Beaumont geen werk in druk gegeven voordat hij al afscheid had genomen van Zeeland 468. Toen hij in 1634 Middelburg verliet, droeg hij aan zijn zoon Simon op om toezicht te houden op zijn boeken en papieren en die weer in orde te brengen. Daaronder vond de jonge Simon de jeugdgedichten van zijn vader. Hij vroeg en verkreeg, nadat hij een aanvankelijke tegenkanting had overwonnen, toestemming van hem om ze uit te geven, en zo verschenen in 1638 de ‘Horae succisivae’ of ‘Tytssnipperinghen’ 469.

In bonte volgorde bevat dit bundeltje waarschijnlijk alles wat Van Beaumont tot 1638 gedicht had, terwijl aan de herdruk van 1640 het werk van de beide volgende jaren (1638 en '39) is toegevoegd. Het is allerminst een uitgebreid oeuvre, dat deze staatsman ons heeft nagelaten, en wanneer men er dan nog de vele Latijnse en de minder talrijke Franse verzen van aftrekt, blijft er weinig over om deze dichter een plaats toe te kennen in de geschiedenis van onze letterkunde.

Het valt ons niet moeilijk, het werk van Van Beaumont in twee perioden te verdelen. De eerste is die van zijn jeugd, de studentenjaren in Leiden doorgebracht en misschien ook de onmiddellijk daaropvolgende tijd. De tweede is die van de staatsman.

Tot het oudste werk behoren de beide sonnetten, waarvan althans het eerste in het ‘vrienden-boeck’ van Cornelis van der Myle is geschreven, in 1595 470. Is het tweede niet voor dit album bestemd geweest - wat waarschijnlijk is - dan is het mogelijk tot de jonge Janus Dousa de zoon gericht 471. Uit dezelfde tijd dateert de cyclus ‘Ionckheyt’ 472, drie en dertig sonnetten en andere verzen (waaronder negen Franse), die de jeugdliefde van de Leidse student voor de bekoorlijke, maar ons overigens geheel onbekende Elisabeth de Vrys bezingen. Deze liefde is als een plotseling oplaaiend en hevig brandend vuur, dat weer snel gedoofd is. Elisabeth heeft hem, die eertijds met Cupido's boog en pijlen placht te spotten, aan haar wil onderworpen en naar der minnaren aard ondergaat hij nu het ‘vermaecklick lijden’ van de liefde.

Als alles rust in de donkere nacht, schreit hij zijn liefdetranen en verlangt vurig dat de dag maar weer zal aanbreken, wanneer hij haar, die hij liefheeft, weer zal kunnen ontmoeten. Maar wanneer hij haar tenslotte zijn liefde heeft beleden, begint zijn ongeluk pas, want niets wil het meisje van hem weten:

Uitvoerig weidt hij dan uit over het duldeloze leed dat hij moet lijden, te vergelijken met de smarten van de op de pijnbank uitgestrekte misdadiger. Maar weldra komt in de herhaalde uitingen van zelfbeklag een ander element: iets dat op een dreigement gelijkt, en men herinnert zich Ronsards ‘A Hélène’, wanneer men leest:

Zo geslingerd tussen hoop en vrees, beseft hij tenslotte dat voor deze liefde geen uitzicht is, en dit besef voert hem tot het leven terug:

Het laatste gedicht van de cyclus 476 is dan ook een belijdenis van zijn bevrijding. Als de slaaf die, de galeien ontvlucht waar de wrede Kastiljaan hem gevangen hield, op een hoge klip uitstaart naar zijn gevangenis, zo ziet de dichter terug op de tijd die hij in Liefdes wrede banden heeft doorgebracht, en overmoedig verzekert hij, dat hij zich nimmermeer door het ‘blinde Kint moordadich’ zal laten vangen 477.

Tideman, die een poging heeft gedaan om de gedichten van Van Beaumont chronologisch te rangschikken, plaatst nog twee andere verzen vóór 1600. Beide zijn vertalingen, het een van de eerste ecloga van Virgilius, het tweede van de aanhef van Ovidius' ‘Metamorphosen’. De datering van de ‘Boeren-praet’ 478 stelt Tideman zo vroeg, omdat dit gedicht enkele toespelingen inhoudt op de benarde gesteldheid van het land, wat inderdaad meer voor het eind der zestiende dan het begin der zeventiende eeuw geldt. Maar in de eerste plaats zijn deze toespelingen alleen maar een ‘naar 's lands gelegenheid verdietste’ bewerking van de oorspronkelijke tekst, en in de tweede plaats is de vertaling te vlot, lopen de jamben te licht dan dat men dit werk uit dezelfde jaren mag stellen als de stroeve en onbeholpen bewerking van Van Mander, die van 1597 is. Zeker dateert de ‘Boeren-praet’ uit de zeventiende eeuw, al valt niet uit te maken of Van Beaumont deze vertaling lang of kort voor de verschijning van de ‘Zeeusche Nachtegael’, waarin ze werd opgenomen, geschreven heeft.

Niet alleen wat de tijd, maar ook wat de vorm betreft, houdt ze het midden tussen de bewerkingen van Van Mander en Vondel (1647, 1660). Van Beaumont houdt zich wat de lengte aangaat zoveel mogelijk aan het oorspronkelijke, zijn vertaling telt maar zeven regels meer dan de tekst van Virgilius 479. Terwijl Van Mander het vijfvoetige jambenvers gebruikt, heeft Van Beaumont, als later Vondel, de alexandrijn gekozen voor zijn overzetting, en ook om die reden al is er alle aanleiding om het gedicht niet te vroeg te dateren. De verschillende metriek stelt de vertalingen van Van Beaumont en Vondel tegenover die van Van Mander. De laatste heeft, hoe stroef de vertaling dan ook mag zijn, een losser rhythme dan de statiger en gedragener verzen van de latere dichters 480. Van Beaumont onderscheidt zich vooral hierin van de beide anderen, dat zijn ‘Boeren-praet’ meer een vrije bewerking dan een vertaling is. Hij heeft er naar gestreefd, de sfeer van de ecloga geheel en al aan het Hollands landschap aan te passen: de steenrots wordt bij hem een slijkerige weg, het hert een os en in plaats van de Arar en de Tiger vinden we de Lek. Het is misschien niet al te gewaagd, hierin iets te zien van de tendenz der Humanisten, het eigen land met liefdevolle ogen aan te zien. Dat deze neiging hem in elk geval sympathiek was, blijkt uit het aanstonds aan te halen sonnet, dat misschien aan Janus Dousa de zoon gericht is geweest.

De vertaling van de aanhef der ‘Metamorphosen’ 481, eveneens in alexandrijnen, maakt een minder vlotte indruk. Van Beaumont heeft hier nog meer dan in de ‘Boeren-praet’ naar bondigheid van zegging gestreefd, al voegt hij hier en daar epitheta in, die bij Ovidius niet voorkomen, en laat hij zich een enkele keer zelfs tot een uitweiding verleiden. Zo vertaalt hij, om één enkel voorbeeld te geven, de volgende regels:

met:

Doorgaans houdt hij zich evenwel dichter aan het origineel. Misschien is deze vertaling alleen maar bedoeld als oefening.

Een vruchtbaar dichter is Van Beaumont niet geweest, en evenmin

heeft de poëzie een grote plaats in zijn leven ingenomen. Vele van zijn verzen zijn gelegenheidsgedichten. Hiertoe behoren o.a. de ‘Wel-coom-gedichten aen ionck-vrou Anna Roemers op hare over-comste in Zeelant’ 482, uit 1622, die voorin de ‘Zeeusche Nachtegael’ werden geplaatst. Hiertoe behoren verder het al eerder genoemde Franse gedicht op de verwonding van Gustaaf II Adolf, een Latijns gedicht op zijn terugkeer uit Polen 483, een sonnet ‘Op d'inkomste van Pieter Heyn, mettet Spaensch silver’ 484, dat met een Latijns gedicht over het einde van het Bestand 485 het enige voorbeeld is, dat een politieke gebeurtenis voor Van Beaumont aanleiding werd om een gedicht te schrijven. Hiertoe behoren tenslotte nog een aantal Latijnse epigrammata 486, o.a. op Paullus Merula, op Jacob Aper, een ons onbekend (Latijns?) dichter, op de Dordtse burgemeester Hubert Berck, een verre bloedverwant, en anderen.

Met uitzondering van enkele godsdienstige gedichten 487, een morgen- en avondgebed, vertalingen van de derde en honderd acht en veertigste Psalm en een lied op de geboorte van Christus, bestaat het werk van Van Beaumont overigens uit enkele groepen van meest korte, dikwijls maar tweeregelige gedichtjes, waarin hij in de trant van Roemer Visscher, Huygens en Cats volkswijsheid, al of niet in hekelende vorm, ten beste geeft. Uit de jaren 1619 tot 1626 of daaromtrent dateren de ‘Grillen’ 488, die aan Petrus Scriverius zijn opgedragen en waarvan er ongeveer veertig in de ‘Zeeusche Nachtegael’ zijn opgenomen 489. Het zijn ten dele woordelijke vertalingen, ten dele navolgingen van de epigrammen van Martialis 490, die al eerder door Roemer Visscher waren nagevolgd en later door Huygens bewerkt zouden worden. De honderd ‘Rym-spreucken’ 491 zijn vrije vertalingen van Spaanse en andere spreekwijzen, in de trant van Cats en alweer van Huygens, en ook de ‘Tyts-snipperingen’ uit 1638 en 1639 492 bestaan vooral uit berijmde volkswijsheid en volksspreuken. In dit genre komt hij in kernachtigheid van uitdrukking Huygens meermalen nabij.

De titels waaronder hij deze gedichtjes verzamelde getuigen niet van een hoge opvatting van het dichterschap. Ook voor deze staatsman was letterkundige bezigheid maar verstrooiing in ledige uren. Van Beaumont heeft zijn gedichten niet geschreven, omdat hij het niet laten kon, niet omdat een macht, sterker dan hemzelf, hem er toe dwong. Geen bittere ernst, maar alleen maar een luchtig spel was de poëzie voor hem, zoals ze het voor zovelen onder zijn tijdgenoten was.

Er is een grote afstand tussen het jeugdwerk van Van Beaumont en dat van zijn rijpere jaren. In beide weerspiegelen zich de verschillende fasen van zijn leven. De jonge Van Beaumont is als dichter in de school der Pléiade gevormd, die hij mogelijk op zijn Franse reis heeft leren kennen. In een van de sonnetten uit de cyclus ‘Ionkheyt’ noemt hij Ronsard in bewoordingen, waaruit zijn grote verering blijkt voor deze dichter 493, en de hele cyclus draagt trouwens de sporen van de invloed, die deze kring op zijn werk heeft uitgeoefend. Van Philippe Desportes (1546 - 1606) heeft hij een sonnet vertaald en een ander in vrijer bewoordingen nagevolgd 494. Desportes had deze sonnetten op zijn beurt min of meer vrij vertaald naar Petrarca's ‘Canzoniere’ (Son. 269 en 187), zodat Van Beaumont via de dichter, in wiens werk het Franse Petrarcianisme zijn hoogtepunt heeft bereikt, voor onze letterkunde een der voornaamste vertegenwoordigers is geworden van deze stroming 495. Maar vooral heeft hij van deze Franse dichters geleerd om zo zwierige en bevallige verzen te schrijven, al in de negentiger jaren der zestiende eeuw, als onze letterkunde ze niet eerder had gekend, verzen als dit, misschien tot de jonge Dousa gerichte sonnet, dat in elk geval van vóór 1600 dagtekent:

Op eenzelfde lijn staat een sonnet als het volgende, uit ‘Ionckheyt’:

Er is een hemelsbrede afstand tussen deze lichte, welluidende en klankvolle verzen en de hortende en stotende cadans van de dichters der Vroeg-renaissance. Van Beaumont vormt de schakel die hen aan Hooft en Vondel, de dichters der zwierige alexandrijnen, verbindt: hij heeft het stroeve van zijn voorgangers nagenoeg geheel overwonnen, maar de natuurlijkheid der latere meesters is hem nog niet ten deel gevallen.

Tegenover dit jeugdwerk, waartoe wat de sfeer betreft ook de welkomstgedichten aan Anna Roemers behoren, staan dan de ‘Grillen’, de ‘Rym-spreucken’ en de ‘Tyts-snipperingen’. Erotiek en amoureusheid hebben het veld moeten ruimen voor die levenswijsheid, die het deel is dergenen die door hun ambt of werkkring hebben geleerd, het wezen van de schijn te onderscheiden. In ledige ogenblikken en bijwijze van ontspanning - ‘ten cost gesontheyt, eer, noch gelt’ - geeft hij zijn ervaringen met de mensen, zijn opmerkingen over hun handel en wandel, in moralistische rijmen weer, nu eens door oprechte toorn, dan weer door spotzucht en verachting gedreven. Als Cats en later De Brune wordt het zedemeesteren hem tot een tweede natuur, en als bij dezen slaat ook bij Van Beaumont de gulle lach niet zelden om in een verwrongen grijns, de milde humor in bittere ironie. Ook in de zeventiende eeuw was het geen lichte taak, de censura morum uit te oefenen over het geslacht, temidden waarvan men was opgegroeid en waarmee men dagelijks verkeerde.

Men kan in dit latere werk van Van Beaumont de kernachtigheid van uitdrukking waarderen, de pointe van zijn humor, de psychologische kijk op de mensen, maar uit letterkundig oogpunt valt er weinig in te be-

wonderen. Van het zwierige dat zijn jeugdverzen kenmerkt is hier geen spoor meer te ontdekken. Hier is geen regel meer, die ons vermag te ontroeren. In de staatsman is de dichter volkomen verloren gegaan, en alleen de routine van het ambacht is hem bijgebleven. De kwalificatie van de poëzie als een ‘diverticulum’, die hij heel in het begin van zijn ambtelijke loopbaan gaf 498, heeft zich op zijn dichterschap bitter gewroken.