terug  begin  verder
[p. 76]origineel

Jan en Mietje, of het graf van de Ruiter.

 
Jan.
 
Hoe goed, hoe braaf is Vader,
 
Ach Mietje! ik zag hem weenen
 
Bij 't graf van held de Ruiter,
 
Gij weet wel van dien held,
 
Die, uit behoeftige ouders,
 
Te Vlissingen geboren,
[p. 77]origineel
 
Door trouw en moed en ijver
 
Zoo groot werd in ons land.
 
Mietje.
 
De Ruiter, ja hij werkte,
 
Als knaapje, eerst in de lijnbaan
 
Toen kreeg hij lust aan 't varen,
 
En werd de braafste held.
 
Maar lieve Jan! wat deedt gij
 
Bij 't graf toch van de Ruiter?
 
En waarom weende Vader
 
Daar, bij dat kostlijk graf?
 
Nooit kende hij de Ruiter
 
Dan uit zijn roem, zijn daden,
 
Maar zeker brave menschen
 
Zijn altijd tranen waard.
[p. 78]origineel
 
Jan.
 
Dat zijn zij, lieve Mietje!
 
En mannen als de Ruiter,
 
Zegt Vader, zijn zoo zeldzaam.
 
Zijn ziel was groot en schoon.
 
Hij was opregt, godvruchtig,
 
Menschlievend, wijs en needrig.
 
Hij streed vol moed, vol grootheid -
 
Voor Vaderland en regt.
 
Hoor, Vader weende uit eerbied,
 
Dat dacht mij zag ik duidlijk.
 
‘'k Zie nooit dit graf,’ zoo sprak hij,
 
‘Of heevig klopt mij 't hart
 
Hij was de schrik des vijands,
 
De Schutsheer der verdrukten.
 
Treed nader; (Vader greep mij
[p. 79]origineel
 
Aandoenlijk bij de hand.)
 
‘Treed nader en beloof mij
 
In schaduw van deez' tombe,
 
Uw pligten te betrachten.
 
Hier sluimert Ruiters stof.
 
Beloof mij, lieve jongen!
 
Zoo ooit in later leeftijd
 
Een snood, maar vleijend booswicht,
 
Uw deugd aan 't wanklen brengt,
 
Beloof mij dan, slechts eenmaal
 
Nog eer gij valt, te denken
 
Aan deze plaats, die tijdstip.
 
Ligt houdt uw deugd dan stand.’
 
o Mietje! Vader sloot mij
 
Zoo teeder aan zijn boezem.
 
'k Wil altijd braaf zijn, riep ik.
[p. 80]origineel
 
Dan hebt ge uw Jantje lief.
 
‘Ja, dan bemint ook God u,’
 
Was 't antwoord, ‘Lieve jongen!
 
Door braafheid is de Ruiter,
 
Met eer en roem gekroond.
 
Hij was welligt een knaapje.
 
Als gij, zoo fris en vrolijk -
 
O volg hem ook als jongling,
 
In ijver, moed en trouw.’
 
Ja Mietje! 'k Wil de Ruiter
 
Door heel mijn leven volgen,
 
Al word ik dan ook, nooit eens,
 
Als hij, 's lands Admiraal.
 
Ik wil geen dag verliezen,
 
Om schoone, en eedle daden
 
Vol ijver te verrigten,
[p. 81]origineel
 
Al zag mij ook geen mensch.
 
Mietje.
 
Ja doe dat, beste jongen!
 
‘Wie deugdzaam leeft,’ zegt Moeder,
 
‘Is, schoon geen mensch hem opmerkt,
 
In 't oog der Godheid groot!’
terug  begin  verder