[p. 61a]origineel
De bijl gemaeckt bequaem om ijet wat af te houwen
Heeft selver Cracht, noch macht, men mach hem niet vertrouwen
Een Riet te kappen af: moet Roesten en vergaen,
Door hulp van handen kan hij hacken, kerven, slaen,
En groote dingen doen. Soo is de Mensch onmachtich
Hoe wel hij is bequaem om goet te doen waerachtich,
Maer als hem Godt ghebruijckt. als een sijn Instrument
Maackt met verwondering Godts Crachten dan bekent.
Au bras qui tient de sa main la coignee,
De droit est deu de ce beau coup l'honneur,
Quoy qu'à couper ne se soit espargnee.
De soy n'auoit ny force ny vigueur,
Ne l'homme aussi, sinon par le Seigneur.
Où sera donc de l'homme le merite?
En Dieu, qui est sa force & enseigneur.
Qui le preuient & à bien faire inuite.
[p. 61b]origineel
lxj.
Cùm valida resecat lignator ab arbore ramū,
Sola ibi vis hominis, nulla securiculae.
Tu tua quid turges merita et benefacta crepādo?
Impellit qui te gloria sola Dei est.
