*Ziehier weder 'n fout van dezelfde soort als in 183, 385 en 409. Ik bedoel 't ontbyten niet zoozeer - schoon ik ook dàt afkeur - als wel onze tekst. Ik leg den vyfden vrome 'n uitroep in den mond, die my werd ingegeven door voltaire's luchtig kritiekje van Ezechiel IV, vs. 12. Hy zegt daarvan: pourvu que le Seigneur ou son profète ne m'invitent pas à déjeuner, of zoo-iets.
De manier waarop men gewoonlyk die fransche aardigheid beantwoordt, houdt geen steek. De van-pasmakers der Schrift beweren dat hier geen spraak is van specery, saus of kondiment ter-bereiding van de spyzen, minder nog van de spys-zelf, maar van brandstof, en dat dus voltaire ten-onrechte zoo afkeerig was van 'n invitatie om aan 't maal deeltenemen.
Dat mest - byv. van runderen - in sommige Oostersche landen gebruikt wordt als brandstof, is waar, al kan ik niet verzekeren dat dit ook 't geval is met de in den aangehaalden tekst uitdrukkelyk omschreven soort. Aannemende echter dat vs. 12, naar den wensch der theologen, in niet al te onzindelyke beteekenis kon worden opgevat, dan nog verzetten zyzelf zich door die opvatting flagrantelyk tegen hun ‘Heer’ die in 't volgend vers ronduit verklaart dat het ditmaal z'n stellig voornemen is, iets heel onsmakelyks te doen gereed-maken. In vs. 11 wil ik me niet verdiepen, om niet meer te bewyzen dan noodig is.
Er blykt alzoo duidelyk dat voltaire's tegenzin in de uitnoodiging volkomen gewettigd is, en schriftuurlyker dan die der uitleggers.
Toch heeft hy ongelyk! De vraag is namelyk niet, hoe en waar hy ontbyten wil, maar: of hy op die wyze de strekking van ezechiel's bedoelingen weerlegt? Ik beroep my te dezen aanzien op 134, en zou misschien door anderen verwezen worden naar 395 en 't slot van 432. De lezer moge kiezen. Wat my betreft, ik kan uit den heelen ezechiel niet wys-worden, al keur ik dan ook de manier niet goed, waarop voltaire hem aanvalt. My komt, byv. de zoo gewraakte beeldspraak in cap. XXIII, niet alleen verdedigbaar maar zelfs grandioos voor.
Hoe dit alles wezen moog, ik liet onzen vyfden vrome iets zeggen dat niet in hem wezen kon, en voor die schryversfout vraag ik vergeving.