Martinus Nijhoff, Verzamelde gedichten (ed. W.J. van den Akker en G.J. Dorleijn)

bron: Martinus Nijhoff, Verzamelde gedichten (ed. W.J. van den Akker en G.J. Dorleijn). Uitgeverij Bert Bakker, Amsterdam 2001 (derde druk)

DBNL vignet



[p. 261]
De schrijver Telkens komen tusschen de wolken door vogels met nieuwen tekst tegen de ramen, en ik zit mij, onder mijn lamp, te schamen dat ik niet neer kan schrijven wat ik hoor. O God! Hoe dorst ik lachen om lichamen van wier volmaakte schoonheid een flauw spoor in kleeding overblijft, ik, die aldoor uw evangelie uitstraal voor reclame. Hoe dorst ik lachen? In hun oogopslag is vogelwiekslag meer dan uit te spreken. Ik kan niets doen, niets doen. Ik wacht den dag dat zich één vrouwehand opheft, ten teeken dat ik wat voor mij neerstrijkt nemen mag. Want hoor, hij zingt, hij is niet te onderbreken.