Martinus Nijhoff, Verzamelde gedichten (ed. W.J. van den Akker en G.J. Dorleijn)

bron: Martinus Nijhoff, Verzamelde gedichten (ed. W.J. van den Akker en G.J. Dorleijn). Uitgeverij Bert Bakker, Amsterdam 2001 (derde druk)

DBNL vignet



[p. 300]
Op het oude-mannen- en vrouwenhuis te Purmerend Als oude menschen beginnen te droomen dat het leven is zooals God beschikt heeft, is het heerlijk als zij een huis binnenkomen waar het klokje tikt als het thuis getikt heeft. De handen, die het pijpje met zorg omringen, het grijze haar, schier zoo wit als het kapje, vinden eindelijk tijd voor herinneringen: wat een reis leek het, wat was het een stapje. Men raakt urenlang over vroeger en later niet uitgesproken nu men gaat denken. Men ziet de zon schijnen, en over het water de vogels tusschen twee hemelen zwenken.