Met jou begon mijn dag, mijn tijd in de lijdende vorm,

Doordacht verdriet waaruit mijn jaartelling verscheen.

Je groeide op tot heer en meester van je nietigheid

En je betastte alle pijn, je nam haar bij de graat.

 

Hoe heftig moest je haat jegens je enkelvoud, je naam,

In hartebloed gekookt om honderd generaties te doorstaan?

 

Je wonden waren de ogen waardoor ik de wereld bekeek,

Want ik, een ongelovige, geloofde dat onmenselijk gebaar,

Die open armen vastgespijkerd om me los te maken.

Je dood pakte mijn schreeuwen af en stal mijn dood.