Door het traliewerk der jaloezieën kotst de volle maan

Mijn kamer onder, braaksel gutst tot op het bed.

Ik lig er brandend als een oog dat nooit meer dicht kan,

Een kleine plas vlees, een wees ter grootte van een oor.

 

Beneden knallen jongelui door de garageboxen, stallen

Gillend hun vernikkelde geslachtsdelen in een schoot

Van baksteen, smijten ruiten in en ratelen met luiken

Om de nacht te pesten en de buurt, de godganse wereld.

 

Nadien het treiterend gedruppel van seconden

In de zinken goten. Dippedie. Dippedie. Dap. En diep

Daarginder in de zwartgeblakerde en uitgestorven tuinen

De jankende onzichtbaarheid van krolse katten.

 

Sinds ik hier woon verzend ik lange brieven

Naar mijn vorig huis. Ik kon er slapen, waken, stil

En donker was het daar, als in de ritmisch en redderig

Lokkende leegte van ongeschreven gedichten.