Als zij thuis is kan ik hier het zuiden horen.

Zij is het licht dat mij zijn kern te eten geeft

En straalt tot in de koudste hoeken van mijn leven.

Alle warmte die ik ben komt hier van haar.

 

Dat ooit een mens mij zo brutaal, zo helemaal

Heeft aangekeken, met een blauw dat ging en gaat

Tot op het botste van mijn mannelijke leegte,

Dat ooit twee handen hier zo gruwelijk intiem

 

Mijn bloed gingen betasten, elke blote zenuw

Van het kind dat er onvindbaar in mij sliep,

Dat doet mijn oude dood nog pijn, dat maakt mij ziek

Van geluk dat ik met haar niet delen kan.

 

Als zij weg is blijf ik achter met de schaamte

Van de jongen die zijn moeder wil bezitten, hurk ik

Neer onder de rok van haar afwezigheid en neurie

Onverstaanbaar de zoete ellende van mijn geboorte.