brief deed, zal nu het onze voorgaan; mogelijk zal het
vroeger de vaderlandsche boorden naderen dan wij, en u van de overkomst uws vriends berichten:
o! hoe verlang ik om het te volgen!
Dit is dus de laatste brief die ik u uit dit werelddeel schrijve, en welligt ziet gij na deezen mijne hand
nimmer meer: de smert heeft mijn levenskracht verteerd, en mijn moed is dood; ik hoop evenwel dat
ik die smert aan uw broederlijk hart nog eens uitklaagen, en daar eenigen troost vinden zal.
Het schip, waarmede ik en de mijnen zullen afzeilen, heet, de Hoop: God, wensch ik, zal mij
en mijne kindertjens op hetzelve behouden in uwe armen voeren: als gij de aankomst van dit schip
aan de boorden van het vaderland verneemt, zult gij zeker uwen vriend te gemoet reizen en hem
afhaalen, en hoe zal ik, na u toeijlende, mijn leed een oogenblik vergeeten!
Maar, Karel! ééne bede: zoo eens mijn door kommer verzwakt leven vroeger bezweek', en de zee
mijn graf werd, zoo mijne lieve kindertjens alleenlijk de beeldtenis van hunnen vader vertoonden,
ach Karel! zult gij dan - dit bezweer ik u bij onze onveran-
vorige
