HIER BEGHINT DAT VIERDE BOECK, VANDER GHEOERLOFDER MINNE.

     Goede woerden ende reyne saken
 En sijn billicx niet te laken,
 Al en sijn si niet gheestelic.
 God heeft doch der werlt rijck
5
 Ende den staet ghedeylt in tween;
 Mer sonderlinghe wil hi dat die een
 Tijtlike zaken zal ghebouwen.
 Die ander sullen opwaert scouwen,
 Ende wes sy van boven halen neder,
10
 Dat sullen sy ons leren weder,
 Nader ouder lerers sanck.
 Doen sijt wael, so buert hem danck.
 Wy, tijtlike domme ruden,
 Moeten bliven aertsche luden
15
 Ende bouwen werltlike dinghen.
 Wy, die uuter aerden springhen,
 Moeten aertsche nature pleghen,
 Ende sint dattet is dus ghebleven,
 Dat die werltlike scholen
10
 Mannen ende wiven sijn bevolen,
 Soe moeten sy dair in studeren
 Ende der werlt staet hantieren.
 God wil die werlt hebben vervolt:
 Want hi sprac in sijn ghedolt,
15
 Doe hi twee menschen hadde ghemaect
 Ende si voer hem stonden naect:
 ‘Wasset ende wordet menichfuldich.’
 Sijn ghebode sijn wy sculdich
 Vast te houden, soe doen wy wael.
30
 Hi sprac in sijnre godliker sael:
 ‘Dese menschen sullen sijn
 In enen vleyssche twe schijn.
 Die man sal laten sinen vader
 Ende sijn moeder alte gader,
35
 Om te volghen sinen wive
 Nader lust van horen live.’
 Sint God selver sprac die woerde,
 Wat mach dan sijn hogher oerde
 Dan echtscap, die God selve raemde?
40
 Ic weet wel, dattet niet en betaemde
 Dat wy alle begheven waren:
 Want so soude die werlt vervaren,
 Oft souden sijn alle bastaerden
 Die leven souden inder eerden.
45
 Hadde dat gheweest Goeds wille,
 Hi en hadde ymmer, lude of stille,
 Man ende wijff niet versaemt.
 Al ist dattet wel betaemt,
 Datmen luden in oerden sent,
50
 Soe ist doch gheen sacrament,
 Als echtschap is een vanden seven.
 Diese gheestelike lude, die sijn begheven,
 Predicken die wiven van horen man,
 Ende doen hem te weten dan,
55
 Datsi in echtschap niet soe veel
 Verdienen als in reynen speel.
 Noch segghe ic ende hebbe gheseyt,
 Soude alle man staen in reynicheit,
 Soude niet echtschap sijn uutghedaen,
60
 Daer alle die werlt by mochte staen
 Ende God selver heeft gheset?
 Dit docht my sijn een vreemde wet.
 Sullen wy nuwe dinghen hantieren,
 Die menschen selve ordoneren,
65
 Ende laten die gheboden varen,
 Die God selver wilde claren?
 Laetse predicken! en wil niet kiven,
 Bij Goeds gheboden wil ic bliven.
 Dat God gheset heeft prisic mede.
70
 Het donct my sijn een lovelick zede,
 Dat man ende wijff malcanderen minnen
 Mit allen herten ende sinnen,
 Alssy in echtschap sijn verbonden:
 Want sy moeten tallen stonden
75
 Te samen bliven ghenatuyert
 So langhe als him tleven duyrt.
 Sy en hebben gheen proevel jaer
 Als der begheven luden schaer.
 Daer sy sijn daer moeten sy bliven.
80
 Wel him die te recht bedriven!
  
     Nu spreken wy vander minnen les,
 Die elken mensche gheoerloft es.
 Gheoirloft! O! hoe schoen luut dat,
 Alsmen treden mach enen pat
85
 Veylichlic ende onberoeft
 Ende sonder misdaet, des ghelooft.
 Vrilic, wye dat mach gheschien
 En derff der melders tonghe niet vlyen.
 Hy en derff der avontuyr niet wachten
90
 Noch der nyders schimpen achten.
 Hy gaet vrylic daer hy wil
 Spade ende vro op allen thil,
 Op dat hi gaet den rechten ganck.
 Daermen van echtschap singhet den sanck,
95
 Daer mach hi vrylic hene gaen
 Ende grot[e] sorghe laten staen.
 Sonden schuwet hy oick dair mede.
 Dit is billic ene goede stede,
 Daermen dus vrilic wanderen mach
100
 Tallen tyden, nacht ende dach.
 Hy en dar niet luusteren na dat hin nen,
 Noch brugghen noch muren overclymmen.
 Hi heeft enen effenen wech voerhande:
 Dien gaet hi sonder schade ofte schande.
105
 Sijn scheen en stoet hi nerghent teghen.
 Hy en is van nyemande beleghen
 Noch ghewacht die him mach deren.
 Hy en darff him niet verveerren
 Voer der rueden aenbassen,
110
 Noch voer doerne, noch voer classen.
 Onder den drope te staen al bloot,
 Des en heeft hi ghenen noot.
 Den portier en darf hi niet versolden.
 Anxt en sals niet buten holden.
115
 Hy mach mit meerre eer in gaen,
 Dan daer buten bliven staen,
 Ende bedriven alles des hem lust.
 Dat selve blijft altoes versust:
 Nyemant en ruert daer aff den mont
120
 Noch nymmermeer en basset daer om hont.
 Die tot sulker liefden vlyen
 En dorven nymmermeer omme sien.
 Daer off en coomt nymmermeer nijt
 Noch vete noch vyantscap noch strijt.
125
 Sy is vry van allen sorghen,
 Ist openbaer off ist verborghen.
 Men macher altoes wesen by.
 Waer sy also nuwe als vry,
 Alst wael is mit sommighen menschen,
130
 Die niet en souden willen wenschen,
 Dat hoirre enich sprake woerde,
 Die die ander node hoerde,
 Mer wes den enen wail ghenoecht
 Daer toe him die ander vuecht.
135
 Soe waer dat staet in sulker wijs,
 Daer isset wael een paradijs
 Ende die liefde is altoes nu;
 Mair, voerwaer so seg ic u,
 Dairt anders is, dair wart sy oudt
140
 Ende der vruechden vuyer vercout:
 Want als hoirre een him anders vuecht,
 So ist al toern ende onghenuecht.
 Doch die bant moet altoes blyven,
 So wail den rijcken als den katyven,
145
 Ter tijt toe dat coomt die doot:
 Die breect die bande ende alle sloot.
  
     Hier voer hebbe ic ghesporken veel
 Van menigherhande minnen speel,
 Hoe menighen graet die liefte heeft
150
 Ende hoemen dair in redelic leeft,
 Wat hulpe behoert tot elken grade,
 Hoe sy ghenoemt sijn die rade,
 Wat cleyder dat him best behaghen
 Ende wat verwe datsi draghen.
155
 Des hebdi vanden drien ghehoert
 Veel bescheits ende goede woert,
 Die ic u screeff tot eenre ghifte
 Int anderde boeck van onsen ghescrifte.
 Daer liet ic vanden vierden steken,
160
 Om dat icker nu aff wil spreken:
 Want die vierde graet gaet aen
 Den ghenen, die in echtschap staen,
 Daer sy mit eren oick in blyven.
 Om dat so wil ict hier bescriven:
165
 Want naden vierden graets virtuten
 So dunckt my [al]hier best sluten.
  
     Die inden vierden grade staen,
 Ende sijn alsoe daer in ghegaen,
 Alse behoirlic is ende eer,
170
 Die sellen hebben tot hoirre leer
 Rechtveerdicheit in horen zaken.
 Dese heeft twee cleyder doen maken,
 Dat sijn ghestadicheit ende trouwe,
 Ende als icse te recht aenschouwe,
175
 Sijn sy van blaewer verwen ghemaelt.
 Ic seg u, dat hi niet en dwaelt,
 Die in echtschap is verselt,
 Dat hi sy altois ghestelt
 In rechtveerdicheit te leven.
180
 Wes hi voer heeft angheheven,
 Dat moet hi mit trouwen enden.
 Ghestadicheit en moet niet wenden:
 Want daer most ymmer sijn een blijff.
 Mi[n]t een man een ander wijff
185
 Off enich wijff enen anderen man,
 Daer gheen echtschip en is an,
 Die en dorven niet ghestede bliven:
 Want ist dat sy om zaken kiven,
 Dat deen den anderen ontrouwe doet,
190
 So sal die andere sinen moet
 Billic wandelen, op dat hi
 Nyet allene in die perse en sy.
 Wanneer hoer ene in liefden faelt,
 So valt dat elck van anderen dwaelt,
195
 So is stedicheit verloren;
 Mer daer echtschip is ghezworen,
 Ist lieff, ist leyt, ist quaet, ist guet,
 Dat is een dinck dat bliven moet
 Ghestedelic ende onverbroken.
100
 Twoirt datter is voer[ghe]sproken
 Moet vaste staen ende oick die truwe.
 Al gheertmen [oec] bij wilen nuwe,
 Trou moet bliven opten stal.
 Tghebrec valt veel overal.
105
 Vernuwinghe heetmen een paradijs.
 Diet laten conde, hi waer wel wijs.
 Ten is ter werlt gheen meerre vrede,
 Dan in truwen te bliven stede
 Daer men woenstat heeft verkoren.
110
 By wandel blijftmen veel verloren.
  
     Fedra wandelde haren sin,
 Doe si vergat hoirs heren min,
 Ende gheerde die liefte van sinen soon,
 Om dat hi jonck was ende schoon.
115
 Het was al vuyl dat si begheerde,
 Daer sy hoer selven mede onteerde.
 Daer by so leet sy schande ende schade:
 Want sy dede valsche dade.
 Dat wrack Dyana, die Godinne,
120
 Doer des gueden Ypolitus minne.
 Van eenre donre wart sy gheslaghen,
 Als ghi wel voer hebt horen waghen.
 Die boesheit van quaden wiven
 Heeft menighen mensche doen ontliven,
125
 Ende ymmer so sijn die mannen bois,
 By wilen quaet ende truwelois;
 Mer want den vrouwen toe behoert
 Wijflicheit ende zuete woirt,
 Goedertierenheit ende ghenade
130
 Ende alle guetlike ghenade,
 Wanneer dat dan een wonder valt,
 Dat si worden also ghestalt,
 Dat si quade verboden dinghen
 Voert setten, ende sonderlinghen
135
 Mannen te verraden ende te moerden,
 So spreect alle man van dien woerden.
 Dat doet die mare veel wyder gaen,
 Dan oft een manhoift hadde ghedaen:
 Want mannen sijn bet ghewoen der daet
140
 Die by wilen qualic staet.
 Mannen hantieren zweerde ende wapen,
 Sijn si ridder, sijn si knapen:
 Vrouwen hantieren safte dinghen.
 Daer om so stelen [l. schelen] sy onderlinghen.
145
 Wan sy dan onghenadighe zaken
 Onderwinden hem te maken
 Ende overtreden buter pleghe,
 So wert him selden eer off deghe,
 Als Clytemestra is gheschiet,
150
 Die hoirs mannes minne lyet,
 Die wijl dat hi voer Troyen lach,
 Daermen hem dicke striden sach.
 Hi was der bester vorsten een,
 Die daer was int heer ghemeen,
155
 Ende was een coninc verre becant.
 Aghamenoen was hi ghenant.
 Thien jair sy te velde laghen
 Ende binnen dien langhen daghen
 So en quam hi niet [tot] sinen lande.
160
 Clitemestra dede hem schande,
 Want hi was hoir verre van,
 Mer leyde liefte an enen man,
 Die hoir te minnen was onghelijck,
 Mer hi was van goede rijck.
165
 Egistus so was sijn naem.
 Si plach mit hem sonder schaem
 Ende hi mit hoir int openbair
 Staets te rijden haer en[de] daer
 Ende maecte confuus also groot,
170
 Dattet alle der werlt verdroot.
 Al rede raemde[n] sy te voren,
 Hoe sy den coninc hoech gheboren
 Ter doot sullen moghen bringhen,
 Op dat si sonder sorghe hoer dinghen
175
 Vrilick moghen staets hantieren
 Ende dat lant onder hem regieren.
 Sij ordoneerdent, als hij quaem,
 Dat sy Egistus bij hoer naem
 Heymelic ter eerster nacht,
180
 Die daer op soude houden wacht,
 Ende als sy him slapen hoerden
 Souden si hem int bedde moerden.
 Dit so docht him beyden goet:
 Hier op hadden si frisschen moet
185
 Ende deden malcanderen lief ende vrede
 Na hoirre vulre onnutter zede.
 Doe Troeyen ghewonnen wart,
 Waren die Griecken dandre hart,
 Om dat him tvolck vander stede
190
 Menighen groten schade dede.
 Mit groter wreder onghenade
 Daden sy den Troysschen schade.
 Alle hebben sise doot ghesteken
 Om Achilles wel te wreken
195
 Ende menich edel vorste groot,
 Die daer waren ghebleven doot.
 Wive ende kinder ontgouden dat.
 Si destrueerden alle die stat,
 So dat sy grote ghenade songhen,
300
 Beyde, ouden ende jonghen.
 Sonderlinghe der maechden scharen,
 Die groter vorsten kinder waren,
 Ende vrouwen van goeder zede
 Riepen ghenaden ende vrede,
305
 So dat vele der Gri[e]xscher heren
 Vrouwen ende maechden wouden eren.
 Sij deden hem ghenade groot
 Ende beschuttense voerden doot.
 Elck nammer twee, drie off meer
310
 Ende voerdense mit hem over tmeer,
 Dat si haer live mochten behouden,
 Dair sise oick eren wouden.
 Cassandra, die edele vorstinne,
 Pryamus dochter, wijs van sinne,
315
 Socht an Agamenon ghenade,
 Om dat hi die overste was van stade.
 In doechden deerden him hoir claghen:
 Hi voerdse met hem tsinen maghen.
 Nu heeft Clytemestra verstaen,
320
 Dat hoir hoir man is afghegaen
 Ende brinct een ander wijff te huus,
 Daer sy off worden soude confuus.
 Si sprac Egisto, horen ghesel:
 ‘Nu gaen onse dinghen wel.
325
 Ic heb ene redelike zake,
 Off yemant waer die op ons sprake,
 Dat ic mit reden minen heer
 Doden mach ende al mit eer:
 Want hi brenct een ander wijff,
330
 Daer hi mede versmaet mijn lijff.’
 Ay hoert des valsches wives reden,
 Hoe sy dat yser beghint te smeden
 Om te maken enen crommen naghel!
 Si en was rechtveerdich noch behaghel,
335
 Doe sy tymmerde dat opset
 Soe boesliken teghen der eren wet;
 Doch also sijt vat ontstack,
 So tap[te]sijt uut dat altoes lack,
 Daer en bleeff gheen doeghet in:
340
 Want vol venijns so was haer sin.
 Die edele vorst quam tsinen hove
 Ende bracht die vrouwe van hoghen love
 Om hoir lieve ende eer te doen.
 Clitemestra was also koen,
345
 Dat sy den coninc teghen gaet
 Ende toecht hem een vriendelic ghelaet;
 Mer dat was inder herten dorre.
 Wapen over die valsche snorre,
 Die wail wiste in waren dinck,
350
 Dat hire wail mede ommeghinck
 Ende niet dan doecht en yaechde,
 Daer sy zeer luttel na vraechde!
 Want sy en liets dair om niet
 Si en dede dat die duvel riet,
355
 Also si mit Egisto raemde.
 Snachs, alst bijder tijt bethaemde,
 Dat hi rusten soude wat,
 So en was Egistus niet soe lat
 Hi en dede sijn dinghen mitten wive
360
 Ende beroifden vanden live
 Den besten een die sporen spien.
 God gonne ons, dat wy moeten vlyen
 Sulke wiven ende sulken raet,
 Daer niet [in en] is dan quaet.
  
365
     Als een wijff hoer minne wandelt
 Soe is die man qualick ghehandelt:
 Wantsi beyde verliesen eer.
 Dats te verstaen in sulker weer,
 Alssy boverye hantieren.
370
 Mair dat mannen hoir liefte mutieren
 Ende legghense ter ander stede,
 Al heeft dat wijff daer om onvrede
 Ende onghenuecht in hoirre herten,
 Hoer eer en lijt daer off gheen smarte.
375
 Die man en wert oick niet gheschint,
 Off hi in doechden erghent mint,
 Ende waert oick dat hi zwacheit dede,
 Op dattet waer tot sulker stede,
 Daer gheen eer en waer te breken,
380
 So en soudmens him gheen schande spreken,
 Ende woudment him in schimp verkeren,
 Mit lachen mach hi dat verweren.
 Doch sijn sin des wel oircondet,
 Dat hi voer Gode heeft ghesondet;
385
 Mer des en boert hem ghene schande,
 Te spreken naden eertschen lande.
 Nu sijn dijn [l. dan] die vrouwen menigherley
 Ende maken hier off groot gescrey
 Ende segghen: ‘Sal mijn man dat doen,
390
 So wil ic oick in dat sayson,
 Ic en wil lijden niet meer dit wee,
 Doet hijs een, soe doe ics twee:’
 Ende willent daer gheliken dan,
 Dat si scaffen ende die man.
395
 Trouwen, tis een groot gheschil,
 Der mannen ende der vrouwen wil.
 Vander mannen onghestede
 En valt niet dan een onvrede;
 Mer onrechts groot ende veel rumoer
400
 Comt vander vrouwen zwacke voer,
 Die boven horen echten man
 Enen vreemden trecken an.
 Mit oirloff so spreec ic dese leer,
 Behouden goeder vrouwen eer.
405
 Winnet een man in oeverspel
 Kinder, luttel ofte veel,
 Die bliven bastaerde ende onecht,
 Ten erve en hebben sy ghenen recht;
 Mer der vrouwen sondighe zaken
410
 En moghen gheen onterfnisse maken.
 Een yghelic denc ende doe verslach,
 Waer meest quaets off comen mach.
 Souden him die vrouwen so saten,
 Te visitieren vreemde straten
415
 Ende gheselschap te hantieren,
 Als die mannen dicke visieren,
 Daer doch hoer eer niet bij en mindert,
 Soe waer die wijflicheit ghehindert
 Ende int ewighe slijck versmoert,
420
 Wijflicke eer waer al verdoort,
 Goede wiven mit suveren doecken
 Waren dan verre te zoecken,
 Vrouwelic eer verloer den camp.
 God hoede ons voer sulken schamp!
425
 Ach lieve vrouwen, die woerden laet:
 Want als ghi selve te gronde gaet,
 Soe merct ghi selve wel ter oirden
 Dat ghi missegghet in sulken woerden.
 Seyde[n] u die predicare
430
 Uuten boecken theilighe ware,
 Hoe ghi schuldich sijt den man
 Oetmoedichlic te volghen an
 Ende hoe die vrouwen in menighen lande
 Leven inder mannen bande
435
 Ende wat groter zonde ghij doet
 Als ghi daer teghen set den moet,
 Sonder twivel ghi soud u duck
 Beraden in dat selve stuck,
 Eer ghi mit wreden sinnen stout
440
 Teghen die mannen spreken sout;
 Mer sommighe die, die cappen draghen,
 Castyen u al mit smekende slaghen
 Ende gaen den wech van rechte boeven,
 Om dat si uwer liefden behoeven.
445
 Sy en wisen u niet den rechten vaert,
 Want sy soecken alle den aert
 Hoe si u tot hem trecken moghen,
 Daer om slaen si al van oghen.
 Ic hebt van sommighe wel ghehoert.
450
 Tis jammer, datse niet die moert
 En slaet daer si op deerde gaen.
 Hier mede latic dat bestaen
 Ende spreke van desen bosen wive,
 Die soe wredelic brocht van live
455
 Den edelen vromen Agamenoen,
 Die in ridderliken doen
 Thien jair lanck hadde uut gheweest
 Ende was die beste dairmen off leest
 In dat grote Griexe heer.
460
 Sij en sach niet an dat grote deer,
 Dat hoir selven kenlic lette:
 Want si wass doch al vol smette
 Ende was van also vulen seden,
 Thadde gheweest veel meerre reden,
465
 Datmen hoir dat hadde ghedaen.
 Doch sij en es oick niet ontgaen.
 Horrestis was hoerre beyder soon,
 Hi was edel, starck ende schoon.
 Doe hi dat vernam allegader,
470
 Dat sijn moeder sinen vader
 Hadde ghemoert in sulker wijs
 Mit Egistus, horen amijs,
 Quam hi over mit haesten groot
 Ende sloechse beyde doot.
475
 Dus hadde Clytemestra
 Loon des daets, als ic versta,
 Ende Egistus, die verrader.
 God bedroefse beyde gader!
  
     Reden voer maect reden na:
480
 Tis een lanck strijt neen ende ja;
 Mer wye den anderen reden doet,
 Reden hem gaern weder ghemoet.
 Deen vrienschap brinct dander in:
 Vyantscip vertoernt den sin.
485
 Die op onreden staet,
 Die den anderen sijn hant off slaet,
 Die verdient met reden wel,
 Datmen hem doe dat selve spel
 Off een ander des ghelijc.
490
 Niet dat ic hier in wijck,
 Dat Clytemestra enich recht
 Hebben mocht in hoer ghevecht:
 Want sij en hadde recht noch reden,
 Noch eer, noch duecht in allen leden;
495
 Mer dat Medea dede quaet
 En was niet sonder redens raet,
 Al hadt beter sijn ghelaten,
 Want twas te veel ende overmaten.
 Oick hadsy verdient wel
500
 Een quade schennisse op hoir vel:
 Want doe si mit Jason quam
 Ende sy Peleus vernam,
 Die coninc was, Jasons oom,
 Van dier tijt so nam sy goom,
505
 Hoe sien best vanden live brocht
 Ende Jason alleen regneren mocht.
 In zwarter const was si gheleert:
 Op een tijt heeft sy gheordoneert
 Ende dede sinen dochteren verstaen,
510
 Dat sy den vader souden doot slaen
 Ende dan so woud sy comen rive
 Ende maken weder in jonghen live.
 Die maechden waren des wel vro
 Ende dochten: ‘mocht onse vader so
515
 In langhen live leven voert,
 Wy souden wel hebben dat ons boort,
 Bet dan hi ons ontstorve
 Ende onse neve trijck gheworve.
 Si gheloefden Medeen woerden
520
 Ende ghenghen daer toe ende moerden
 Op hope dat hi soude vernuwen.
 Doe most Medea dat hoff schuwen:
 Want alle dat volck vanden lande
 Woudense doden mitten brande.
525
 Si vloech van danen over tmeer.
 Die maechden waren truerich zeer
 Ende leden van rouwen groten noot,
 Dat sy den vader hadden ghedoot.
 Jason trike alleen bewaert.
530
 Medea doolde in vreemder aert:
 Nyemant en konde vernemen dat,
 Waer sy was off waer si sat.
 So langhe was Jason alleen,
 Dat sijn lant al ghemeen
535
 Wouden dat hi hilic dade,
 So dat hi by sijns lants rade
 Nam een wijff, heet Creusa.
 Hoer vader was, als ic versta,
 Die rijcke coninc grote Creoen.
540
 Hij dede rijckelike bruloft doen,
 Als wael bethaemt sulken heer.
 Die maer ghinc thant wyde ende veer,
 Dat Yason hadde een wijff ghenomen.
 Medea heeftet oick vernomen.
545
 Si wart onvroet in haren sinne,
 Om dat Jason alrede hoir minne
 Hadde vergheten ende ghewandelt:
 Hoer docht, si qualic was ghehandelt
 Ende meynde, sy woude oick voert an
550
 Tquaetste doen dat si can.
 Twee kinder hadsi ghecreghen
 Van Yason, den vromen deghen:
 Die sloech si doot beyde gader
 In schennisse vanden vader:
555
 Sij at ende dranck der kinder bloet
 Ende wort rasende ende verwoet.
 Doch maecte sy na horen sinne
 Een hemde, dat si der coninghinne
 Zende, ende doe sijt aendede
560
 Verbrande si te hant opter stede.
 Dus heeft Medea him gheloont,
 Dat hi hoer dus hadde ghehoont
 Ende ghedaen alsulken hinder.
 Daer om verloes hi wijff ende kinder,
565
 Ende Medea, dat verstaet,
 Wort oic gheloont van hoirre daet,
 Dat sy dede die maechden slaen
 Horen vader doot op goeden waen.
 Mer Creusa die quam qualick toe
570
 In desen saken, ic seg u hoe,
 Want si en wiste cleyn noch groot
 Dat Jason hadde een beddenoet;
 Mer trouwen, salment te rechte meten,
 So was si dat sculdich te weten,
575
 Also hier voer ghescreven staet
 Int eerste boeck, daermen verslaet,
 Hoe men naerstelic sal versoucken
 Des mans ghestant in allen hoecken,
 Eermen anden dans sal gaen.
580
 Heeft sy daer om niet misdaen
 Om dat si daer off niet en wist,
 Si en heeft ymmer niet ghemist
 Si en heeft eens anders wives man
 Ghenomen; daer misdede sy an.
585
 Die menighe gaet mit sienden oghen
 Daer hi ongheval moet doghen.
 Wyen wil hi die schulde gheven,
 Dan sijns selfs ghecke leven?
 Had hi wijslic sijn bedacht,
590
 Hi had hem voerden val ghewacht.
  
     Een man, die is also verdult,
 Dat hi een goet wijff sonder schult
 Van him yaecht, die him is echt,
 Ende haelt een ander int gherecht
595
 Daer sijn wijff te sitten plach,
 Die heeft gheleeft sijn eren dach.
 Als hi so openbaerlic sit
 In overspele, al vol [l. vul] besmit,
 Ende weyghert die trouwe sinen wive,
600
 Die hi zwoer by sinen live,
 So is hy ymmer openbaerlic
 Gheschent wittelic ende waerlic.
 Alle goede eerbaer man
 Sullen sijnre ontberen dan,
605
 Van gheenre zaken en salmen prisen,
 Hij en sal mit recht gheen vonnisse wisen
 Noch tughen over ghene zake.
 Desen man ic bloedelic lake;
 Veel meer een wijff, die horen man
610
 Verdrijft ende haelt enen anderen an.
 Dat en machmen nerghent toghen.
 Doch moetmen veel by wilen doghen:
 Wes doch heymelic wert ghesondicht
 Ende den luden onghekondicht
615
 Ende houdent samelic verholen
 Als sy ymmer sullen dolen,
 Daer is doch te lijden mede.
 Het is, God betert! veel een zede,
 Dat die mannen doen bij tijden
620
 Dat hoir wiven niet gaerne en lijden:
 Doch houden sijt gaerne uuten oghen
 Alssy heymelicste moghen.
 Trouwen in sulck aenstoken
 En wort die echtscap niet ghebroken.
625
 Menich man een vruntkijn heeft,
 Daer hy mede in vroechden leeft,
 Die nochtan sinen wive gont
 Voir alle dat levet inder stont.
 Soe is noch menich eerbair heelt,
630
 Die enen goeden wive beveelt
 Sijn lijff, hert, moet ende sinne
 In reynre doechdentliker minne
 Ende woude niet om die werelt al
 Dat hoir eer creghe misval,
635
 Dan dat hise gaerne siet
 Ende lieflic tot hoir gonsten vlyet.
 Sinen wive en gont hi niet te min.
 Hadsy soe redeliken sin,
 Dat sy guetlic woude mercken
640
 Ende liet die eerlicke wercken
 Bliven onberucht van monde,
 Daer sy harde grote sonde
 An doen, als sy anders segghen
 Dan die waerheit mach belegghen.
645
 Mer menich is so boes van aerde,
 Si en liets niet om dusent paerde
 Si en soude segghen dat hoir ghenoecht,
 Weder het wael off qualiken vuecht.
 Hoir donckt oec in hoers selfs moet,
650
 Dat si daer an niet misdoet,
 Dat si den goeden stelt sijn eer
 Ende nye en creech ter zwacheit gheer.
 Laet [dat] een man bij wilen doet
 Gode te eren in sinen moet
655
 Ende denct om ghene ydel dinghen
 Dan dat in doechden te volbringhen,
 Si sal dat wenden na horen staet
 Ende maken daer off een ghecke daet:
 Want wes den man ghenoechlic deynct,
660
 Daer aff hoir ghenoechte creynct.
 Alsoe voer David, die heylighe man,
 Dair ic u wat wil segghen van.
 Het gheviel op enen pas,
 Dat die heilighe Gods arke was
665
 Tot Aminadaps inden hove,
 Diese daer hielt in groten love,
 So dat David ende mit hem
 Alle die van Jherusalem
 Om die arke toghen uut,
670
 Diese mit sanghe ende gheluut
 Binnen Jherusalem hebben ghebracht.
 David dede dair toe sijn macht,
 Dat alle die paepschip vander stede
 Grote devocie daer toe dede.
675
 Hy toech uut sijn overste cleyt
 Van ynnentliker oetmoedicheit,
 Om die ander exempel te gheven
 Dat sy so oick souden leven,
 Alsoe hi daer een coninc was.
680
 Deen die sanck ende dander las
 Gode te love ende te eren,
 Dat hi die arke dede keren.
 Barsbiens ghinc die coninc groot
 Ende in linnen clederen bloot
685
 Speelde hi voer dat heylichdoem
 Mitter harpe ende andere zom.
 Als die arcke die stat ghenaect,
 Sach sijn wijff, dat hi so naect
 Ende vrolick voerder casse ghinc.
690
 Hoir vader die was Saul, die coninc,
 Ende sy was Nycol gheheten.
 Daer sy in een veynster was gheseten,
 Scimpte si van verren dair mede
 Om dat hi die devocie dede
695
 Ende meynde slechs dat hi so speelde
 Van ghecker minnentliker weelde.
 Doe die arcke was gheset
 Inden tempel, nader wet,
 Ende David quam ten pallais in,
700
 Sprac si uut enen wreden sin:
 ‘Hoe gloriose ende hoe fijn
 Heeft die coninc huden ghesijn,
 Doe hi al naect ghinc spelen
 Baersbiens ende bloter kelen,
705
 Dat him die maechden mochten sien
 Ende tot sijnre lieften vlyen!
 Hoe ghenoechlic maecte hi hem
 Den vrouwen van Jherusalem!’
 Ay hoert die valsche, nydighe woerde,
710
 Die David daer van Nycol hoerde.
 Hoer vader had in sinen gheest
 Davids vyant altoes gheweest:
 Des droech sy hem altoes enen stillen nijt.
 David sprac mit eernsten vlijt:
715
 ‘Du hebs uut dinen bosen moede
 Mi ghestraft om tslechte goede
 Ende hoe du dunckes in sinen sin,
 So spreecstu loghen meer noch min;
 Mer die maechden, die ic huden
720
 Ghefestieert hebbe voerden luden,
 Die sal ic noch veel hogher eren
 Ende du suls mijnre feest ontberen,
 Du suls sonder vruchte sterven
 Ende Gode ghene kinder erven.’
725
 Wat heeft hoir nu gheholpen dat,
 Dat sy dat quade tonghenblat
 Onredelic roerde opten man?
 Seker si sijn daer qualic an
 Ende doncken my gheckelic beraden,
730
 Die hem selven soe beschaden
 Ende allen vrede van hem trecken,
 Als sy den man in toerne verwecken,
 Dien sy sculdich sijn te wijcken.
 Willen sy ymmer hem gheliken,
735
 Dat doet ymmer die bose gheest,
 Diese daer in starcket meest,
 Om dat si Gode vertoernen sullen.
 Wat sijn beter brieff of bullen,
 Dan dat die Overste selve sprack
740
 Doe Yeve sijn ghebode brack?
 Hij sprac: ‘Du selte altoes sijn
 Onder den man in diensteliken schijn.
 Du selte him oetmoedelic eren:
 Want hi sal dijn lijff beheren.’
745
 Elck mercke dese hoghe saken,
 Off sy God niet lueghenaer maken
 Soe wanneer sy hier boven gaen.
 Ende die dat doet, wat hoerter aen?
 Verbuert hi niet, dat hout my vreemde.
750
 So comen sy sommighe sonder scheemde
 Ende roepen lude dan:
 ‘En verboert hi niet, die man
 Die sinen gueden wive misdoet?’
 Misdoen dat hevet menighen moet.
755
 Tskeysers rechten segghen stijff:
 ‘Dat een man sloeghe sijn wijff
 Doot off dat hise verleemde,
 So waert rechte ende beteemde,
 Datmen tlijff mitten live betale;
760
 Mer die leemte machmen wale
 Betalen mit alsulken lede
 Off ghelt daer voir na slants zede.’
 Waert oick dat hi van hoer scheyde
 Sonder recht, mit onbescheyde
765
 Ende een ander openbaerlic
 By hem sette, ic seg u waerlic,
 Dat hy ewelic is gheschant,
 Waer hi keert in enich lant
 Ende men machen mit rechte wael
770
 Dwinghen dat hise weder hael.
 Wil hi him ghetroesten der schande,
 Hi machse slaen over alle hande,
 Sonder bruecke teghen den heer;
 Mer hi verliest der werlt eer
775
 Ende wye dat doet, ic segghe u dat mede,
 Dat is een boef in alle sijn lede
 Ende alle guede eerbaer man
 Souden hem billijcx scuwen dan.
 Anders en can des mannes lijff
780
 Niet bruekich worden teghen twijff.
 Wes hi doet moet hoer ghenoeghen.
 Willen sijt ymmer anders vueghen
 Dant God selver heeft gheset,
 Soe moeten sy bij wilen let
785
 Ende grote onghevueghe lijden,
 Als gheviel in ouden tijden,
 Doe Asswerus, die grote heer,
 Den hoff hilt mit rijcker eer
 Buten Nynyve, die grote stat.
790
 Hi was coninc, verstaet dat,
 Over hondert ende twintich lande.
 Sijn have was groot ende menigherhande.
 Enen wijngaert had hi maken doen
 Van goude, gheamelgeert groen,
795
 Ende van costeliken dinghen
 Dede hi tvelt al omme ringhen.
 Gulden laken, van rijcker cost,
 Hinghen daer in schoonre lost
 Op dat velt, dat zeer was groot,
800
 Also die coninc dat gheboot.
 Dit hoff gheduyrde hondert daghe,
 Ende wort rijcker alle slaghe.
 Int leste vielt op enen dach,
 Datmen den coninc vrolic sach
805
 Ende hadde redelic wael ghedroncken,
 Soe dat alle oetmoet was ghesoncken
 Ende gheerde die vrouwen te besien.
 Daer wort om ghesent mittien
 Aldaer die coninghinne was
810
 Mit horen vrouwen op enen pas,
 Dat sy quamen rechtevoirt
 Mit den vrouwe van hogher boert
 Bijden coninc in sijn hoff
 Om him te doen der vroechden loff,
815
 Want hi dat gheerde in sinen sin.
 Vasti heete die coninghinne
 Ende was hoveerdich van moede.
 Si sprac: ‘Tvergae te goede
820
 Ic en comer niet,’ sprac Vasti.
 ‘Die coninc doe mit sinen mannen,
 Wy vrouwen willen tsamen spannen,
 Ic en heb aldair te schaffen niet.’
 Die bode aldus van dane schiet
825
 Ende seyde den coninc dese antwoirde.
 Doe dat die coninc hoerde,
 Dat Vasti sijn ghebot versmade,
 Riep hi alle sijn vorsten te rade
 Ende gaf him te kennen dit,
830
 Dat sijn wijff sijn ghebot versit,
 Wes daer een rechte off soude wesen?
 Si ghingen alle te rade mit desen
 Ende overdroeghen mit gheraem,
 Datmen haer die crone naem
835
 Ende maecte een ander coninghinne,
 Want sy, na hoer alre sinne,
 Des conincx bedde hadde verboert,
 Om dat syen hadde verstoert
 Ende sijn ghebot versmaet.
840
 Die coninc volchde horen raet.
 Vasti most die crone begheven
 Ende wort der goeder Hester ghegheven.
 Dus most sy ontghelden das,
 Dat sy overhorich was.
845
 Dit was een die meeste vrouwe,
 Die leefde inder werlt schouwe.
 Dat die coninc woude voeghen,
 Daer liet haer Hester mede ghenoeghen.
 Dus bleef sy hoechlic gheeert
850
 Ende in groten love ghemeert,
 So dat die heylighe scrifture
 Van hoir scrivet schone figure.
 Die ander in ellenden bleeff,
 Om dat sy mit onwaerde keeff
855
 Ende horen heer wort verbolghen,
 Dien sy schuldich was te volghen.
  
     Goede wive, die schaemte draghen,
 Sullen horen mannen behaghen
 In allen zaken die hi bouwet.
860
 Ist dat sy him ontruwet
 Dat hi zondicht off misdoet,
 Selve hi dat beteren moet
 Mitten live off mitter ziele;
 Mer dat sy veel stiet hoer hiele
865
 Off haer hersen daer om ghinc breken,
 Daer en kan sijs niet bi wreken.
 Hi en is hoer gheen beteringhe
 Sculdich van alsulke dinghen;
 Mer voer Gode, gheloift my des,
870
 Sijn sonde so veel meerre es,
 Als hi min heeft vander schande
 Hier neder inden eertschen lande;
 Mer doet si anders yet dan wael,
 Des moetsi voer him staen te tael.
875
 Laet u dit gheen wonder dencken:
 Ic soude so node vrouwen crencken
 In horen recht, als anders yemant,
 Want ic weet wel, ten is nyemant
 In mijnre aert op enighen hoff,
880
 Die die vrouwen so groot loff
 Heeft ghesproken, als ic doe;
 Mer ic ga der reden toe
 Ende spreke rechtveerdighe woert,
 Wiese gaerne off node hoert.
885
 Oick so en wert hier niet ghehindert
 Der vrouwen staet, noch eer ghemindert,
 Al leert men hem den rechten ganck,
 Hoe si in hoirs mannes dwanck
 Wael ende eerlic sullen leven
890
 Ende alle wederstant begheven,
 Daer sien mede vertoernen mochten,
 So si hem sculdich sijn te vruchten.
 Thobyas, die heilighe oude,
 Die sijn dochter uut gheven soude,
895
 Doe sy te varen was bereyt
 Mit horen man, in dat ghescheyt
 Sprac hi hoer toe in goeder leeren:
 ‘Du zulte dinen zwaghers eren,
 Dinen man salstu in lieften sien
900
 Ende oetmoedelic ontsien,
 Tghesinde zulstu guetelic
 Regieren en[de] naernstelick
 Sulstu huus ende hof bewaren,
 Ende di selven alle dijn jaren
905
 Sulstu so eerlick bewisen,
 Datti nyemant en mach misprisen.’
 Dit is tleven der gueder wiven,
 Die him ter eren laten scriven:
 Doch ic en twivels niet een stro,
910
 Die goede wiven en doen also,
 Die sijn van goeder edelre aert
 Ende ringhen nader eren gaert;
 Mar dese quade helle teven,
 Die om gheenre schande en gheven
915
 (Mit oirlove allen gueden wiven
 Dat ic hier aff aldus scrive)
 Ende d[i]e huusbacken tubben,
 Die taertssche goet te samen scrubben
 Ende altoes hebben die handen vet,
920
 Dese houdent voir hoir wet,
 Dat si altoes den schamelen man
 Mit quaden woerden legghen an,
 Off ander wiven van quaden name,
 Die verloren hebben die schame
925
 Vallen altijt op hoir schelden,
 Ende dat sy selve souden ontghelden
 Dat tijden sy den armen ezel.
 Hi zwijcht, hi duuct als een wezel
 Ende soude gaerne in vreden curen;
930
 Mer ten mach him niet ghebueren.
 Wandert hi mit goeden ghesellen,
 Altoes sullen sy hem quellen:
 Gaen die mannen ter taveerne,
 So volghen sy bij wijlen gaerne
935
 Ende meynen, dat hi ymmer sal
 Hoirre beyder guet verteren al.
 Bij wilen doen si daer een spronck,
 Om te hebben een gueden dronck,
 So segghen si: ‘God houde u, heren!’
940
 Sitten sy dan wat lang ende teren,
 Soe en willen sy van dane niet scheiden,
 Die mannen en moetense thuuswart leyden.
 Is dan die man bij wijlen verbuyst,
 Soe neemt Ermegaert haer vuyst
945
 Ende leytse hem in beyde sijn oghen.
 So seit Claes: ‘Dit moet ic doghen,
 Dit wijff en schaemt haer niet [e]en twinck.’
 Is dit niet wail een eerlic dinck?
 Ghi, eerbaer vrouwen, nu besiet,
950
 Ten hoirt tot uwer oerden niet.
 Wildi oick volghen sulken wiven,
 So laet u uuter schaemte scriven;
 Mer des moet ymmer God voerhoeden!
 Pijnt u altoes mitten goeden
955
 Goede wercken te bestaen
 Ende uwer niste niet af te gaen
 Ende wilt uwen sinnen emmer keren
 Tot schaemt, tot doechden ende tot eren
 Ende vuecht u tot uwes mannes wille.
960
 Is hi vertoernt op enighen til,
 So suldi hem sachtmoedich maken
 Mit gueden ende soeten saken,
 Als Hester mit Asswerus dede
 Ende Barsabee mit David mede.
965
 Dese leefden also wael,
 Dat waer te scriven wonders tael,
 Soe conden sy die mannen eren.
 Nochtan hadden elck van desen heren
 Hondert off twee hondert wive,
970
 Altoes bereyt te haren live.
 Die heylighe Jacob hadde wiven twee
 Ende twe ander, dat was mee
 Ende waren in enen huze al:
 Sij leefden vredelic sonder gheschal.
975
 Die goede Rebecca, die was out,
 Heeft hairs selfs maghet versout,
 Dat sy bij Ysac wan een kint,
 Doe hi van ouderdoem was blint.
 Die vrouwen en hebbens ghene scande,
980
 Dat sy hoer mannen goederhande
 Ende onderdanich hebben gheweest.
 Si deden so, datmenre off leest
 Ende noch doen sal also langhe
 Als die planeten gaen hoer ghanghe.
985
 Ic hebse dicke horen prisen,
 Die horen mannen ere bewisen
 Ende him ontsien in redelicheit;
 Mar die horen mannen toern en[de] leyt
 Hebben ghedaen mit weder stribben
990
 Ende over him lieghen ende dribben,
 Daer off en hoirdic nye, in twaren,
 Datmense prijsde van enen hare.
 Dit willen wy legghen onder die voet.
 Goede wiven sijn altoes guet
995
 Ende bewisen gaerne hoir doechden
 In goeden wercken ende in vroechden,
 Alsser vele hebben ghedaen.
 Van sommighe sal ic u hier verslaen.
  
     Hier voermaels waren .II. ghebroeder
1000
 Van enen vader ende ene moeder.
 Danaus die outste heyt
 Ende, also die geeste seit,
 Soe had hi vijftich dochteren die.
 Die jonxste had, als ic besie,
1005
 Vijftich sonen, groot ghenoech.
 Egistus hi den name droech.
 Dese twee waren malcanderen hadt
 Ende hadden langhe crijch ghehadt.
 Om langhe vielt, dat si te samen
1010
 Vriendelic elc bij anderen quamen,
 Om van soenliken saken
 Broederlike woerden te maken.
 Dit was in Danaus hoff,
 Dat sire woerden maecten off.
1015
 Si overdroeghen int gheraem,
 Dat elke neve sijn nichte naem
 Ende mit sulken hilic
 Maecten sy alle dinghen ghelijc.
 Men reyde daer ter bruloft voert,
1020
 Alst tot sulker feeste behoert.
 Nu hoert wat Danaus beval
 Sinen vijftich dochteren al
 Op haer lijff, dat elc soude
 Horen man mit herten boude
1025
 Dootslaen totter eerster nacht,
 Als hi in slape waer ghelacht.
 Elker heeft hi enen bile ghegheven,
 Daer sy hem mede sullen nemen tleven,
 Ende wye des vaders opset brake,
1030
 Daer over soude gaen die wrake,
 Want hi woudse selve doden,
 Wairt dat si braken sijn ghebode.
 Des nachts, als sy te bedde quamen
 Ende sy ghevrolict hadden tsamen,
1035
 So dat den mannen slapens lust,
 Volbrochten si hoirs vaders kust
 Ende elke dochter sloech ter doot
 Horen ooms zoon ende beddeghenoot,
 Sonder alleen die waerde, goede
1040
 Ypermestra van edelen moede,
 Die horen man al heeft gheseit
 Hoirs vaders wille ende heymelicheit:
 Want sy waechde liever tlijff,
 Dan sy altoes een boes wijff
1045
 Heten soude hoir leven lanck.
 Dus verdiende sy den danck
 Ende waernde horen man te voren,
 Dat sijn lijff bleeff onverloren
 Ende hoir lijff in sdodes pande
1050
 Onder hoirs vaders vrienden hande.
 Hynus, Ypermestren man,
 Mit grote yle hi dane ran
 Ende toech in een vreemde rijck,
 Daer bleeff hi wonen ewelick.
1055
 Sijn wijff had hi gaerne ghehadt;
 Mer si en mocht niet uuter stadt:
 Want omtrent der midder nacht
 So heeft Danaus daer op ghewacht
 Ende ghinc tot allen dochteren aen
1060
 Off sy alle hoer dinck hadden ghedaen.
 Doe vant hijt al omme bewaert;
 Mer Ypermestra, van goeder aert,
 Heeft hoirs vaders bot ghebroken.
 Die vader heeft tot haer ghesproken:
1065
 ‘Hebstu liever dijns mannes lijff
 Dan dijns selves, onsalich wijff,
 Om enen nacht van corter feest,
 Die du by hem hebste gheweest?’
 Si sprac: ‘Lieve vader mijn,
1070
 Doe mijn lijff was worden sijn
 Ende ghi my hem hadt ghegheven,
 Doe most ic sijnre liefte pleghen:
 Wanttet doe al ghelike was.
 Hy is daer henen sijnre gas.
1075
 Ic heb him sijn lijff ghebaet.
 Had ict ghelaten, dat waer quaet.
 Eer ic him noch hadde ghedoot,
 So bin ic noch liever inder noot.
 Wes ghi wilt, dat doet mit my,
1080
 Ic bin my liever doot dan hi.
 Niet meer en weet ic u te segghen.’
 Hi lietse in enen kercker legghen,
 Hi deedse quellen totter doot,
 Om dat sy liet dat hi gheboot.
1085
 Dat was een edel salighe vrouwe,
 Die hoer man alsulke trouwe
 Bewijsde ende wiste wel te voren,
 Dat hoir lijff most sijn verloren.
 Ic hope seker datmen nu
1090
 Wel vinden souden sulke tru
 Onder die goede eerbair wiven,
 Die him gaerne lieten ontliven
 Om die liefte van horen man.
 Daer en steect gheen twifel an.
1095
     In Achayen was wijlneer
 Een ridder machtich, een edel heer,
 Die sinnich was ende wel ghedaen
 Ende was gheheten Orphaen.
 Sijn lant was wijt ende groot
1100
 Ende hi en hadde gheen beddenoot,
 Die him sijn dinghen halp besorghen.
 Sijn rade quamen alle morghen
 Ende rieden him tallen tijden,
 Dat hi uut soude doen rijden
1105
 Al omme soecken om een wijff,
 Die nutte waer voer sheren lijff.
 Nu plach die vorste tallen daghen,
 Als hi inden velde reet jaghen,
 Te riden voer eens mannes duer.
1110
 Daer sach hi altoes sitten vuer
 Een schone maghet van goeder zede,
 Die alle hoirs vaders dinghen dede.
 Hij was van sinen wive verloost
 Ende die dochter was alle sijn troost.
1115
 Arlamoen was svaders name.
 Die dochter was hem zeer bequame,
 Si was simpel ende saftmoedich,
 So rechte dueghent ende oetmoedich,
 Dat alle die stat van horen zaken
1120
 Goede woerden plach te maken.
 Sy was gheheten Lympiose.
 Sy bloeyde in doechden als een rose.
 Had si niet guet gheweest van zeden,
 Si en haddet nymmermeer gheleden,
1125
 Dat sij leet, als ghi sult horen.
 Dese vorste hoech gheboren
 Dochte dick in sinen moet,
 Dat sulken wijff him waer goet,
 Die wijs waer ende goederhande,
1130
 Want dat ghinghe voer sinen lande.
 Hij prijsde duecht voer die gheboerte
 Ende soeticheit voer hoghe woerde.
 Hi leyde horen vader an,
 Die was een schamel eerbair man,
1135
 Van cleynen guede ende wail ghemint.
 Hi sprac: ‘Vrient, du hebste een kint,
 Lympiose, die guede maecht,
 Die minen sinnen soe behaecht,
 Dat icse wil by minen live
1140
 Hebben tot enen echten wive.’
 Arlamoen sprac: ‘Lieve heer,
 Nu misdoedi alte zeer,
 Dat ghi schimpens dus bestaet
 Mit uwen armen ondersaet.’
1145
 Orphaen sprack: ‘Zwijch, Arlamoen!
 Dat ic segghe dat wil ic doen,
 Het es my eernst ende gheen schimp.’
 Die vader sprack in goeder ghelimp:
 ‘Heer, wat ghi wilt dat sy.
1150
 Tghenuecht mijn dochter ende my.
 Wy sijn onder u gheseten:
 Ghi moecht ghebieden ende heten.’
 Die heer deedse bij him comen
 Ende heeftse tenen wive ghenomen.
1155
 Hi besliepse naden zede
 Mit hogher bruloft inder stede.
 Schone cleder ende dier ghelijck
 Dede hij hoer maken costelijck.
 Hi creech daer schone kinder by;
1160
 Mar rechte voert soe dede hi
 Die kinder vander moeder bringhen,
 Om dat si niet soude singhen
 Noch vreuchde mitten kinder driven.
 Si mosten oick al van hoir bliven
1165
 So verre, dat si niet en konde
 Hoer kinder sien in enighen stonde.
 Dit was die eerste vremdicheit.
 Daer na heeft hij tot haer gheseit:
 ‘Lympiose, lieve wijff,
1170
 Ghi weet wel dat u selves lijff
 En is niet weerdich dese eer:
 Laet die costelicheit voert meer:
 Ghi moet u simpeliken cleden
 Ende helpen alle dinck bereden
1175
 So wes hier inden hove valt.’
 Die goede vrou was soe ghestalt
 Ende so oetmoedich end[e] soe vol doechde,
 Dattet hoir wail ghenuechde
 Wes hair hoir heer ghebieden woude.
1180
 Si quam altoes alst wesen soude,
 Wast int brouwen oft in tbacken,
 Si maectet deech, sy nayde sacken,
 Inder koken sorchde sy mede
 Datmen alle dinck wael dede.
1185
 Dair na sprack hoir die heer toe
 Ende seyde hoer selve, hoe
 Dat sy niet langher en mochte sijn
 Vrouwe in alsulken schijn.
 Sijn rade haddent also bewaert,
1190
 Dat hij een wijff van hogher aert
 Tot sinen hove halen soude,
 Die sijn beddenoot wesen soude,
 Des sijn lant mocht hebben eer.
 Lympiose seyde: ‘Wel lieve heer,
1195
 Ic hope dat ic so hebbe ghedaen,
 Dat ic danck hebbe begaen
 Aen allen uwen onderzaten,
 Sijn si groot off cleyn ghehaeten;
 Mer dat weet ic wail daer by,
1200
 Dat ics waerdich niet en sy
 Te wesen u gheechte wijff:
 Want u vorstelike lijff
 Is waerdich veel hogher zaken,
 Ende hoe dat ghijt wilt mit mi maken,
1205
 Dat ghenuecht my lude ende stille.’
 Die heer sprac: ‘Tis mijn wille,
 Dat ghi die cameren op reydet
 Ende alle dinghen wael beleydet
 Teghen dat mijn wijff sal comen
1210
 Ende sy heeft u aenghenomen,
 Dat ghi bij hoir sult moghen sijn
 Een dienster in joncfrouwen schijn.
 Diendi wael ende sydi tru,
 So sal si wael lonen u.’
1215
 Si sprac: ‘Heer,’ in soeter tael,
 ‘Trouwen, dat ghenoecht my wael.
 Wyen ghi wilt dat ic dien,
 Tis recht dat ic my daer toe lien.
 Ic wil dat sonder twifel, heer,
1220
 Gaerne doen mit goeder gheer.
 Op dat ic bij u bliven mach,
 Willic hoer doen, nacht ende dach,
 Alle dat mijn vrou begaert,
 Want si is seker des wel waert.’
1225
 Limpiose ghinc van dan
 Ende dede groeve cleder an.
 Si ghinc sonder groot gheschal
 Ende bereyde die cameren al
 Teghen die coomste vander bruyt.
1230
 Van vroechden was daer groot gheluyt.
 Men reyde disch, laken ende dwalen.
 Si reden om die bruut te halen,
 Die chierlic binnen wart ghebracht.
 Die heer sloecher op groten acht
1235
 Ende ruynde een luttel mit haer.
 Doe Lympiose quam aldair
 Ende woude der vrouwen eeren,
 Sprack die vrouwe voer alden heren:
 ‘Moeder, ghi sult sitten hier
1240
 Ende ic sal u dienen schier.’
 Doe wort die guede Limpyose
 Root van schaemten als een rose
 Ende die heer sprac hoer toe:
 ‘Limpyose, nu weet ic hoe
1245
 Ghi sijt ghesint ende bin des vroet,
 Dat ghi sijt schamel, wijs ende goet.
 Ic hebbe gheproeft u wijflic schijn.
 Dit is u dochter ende die mijn.
 Doe weder u cleder ane:
1250
 Alle dit lant sal u sijn onderdane.
 Ghi sijt doeghendich ende rechtveerdich,
 Ghi sijt alre eren waerdich.
 En gheer nymmermeer gheen ander
 Wijff, waer dat ic hene wander.’
1255
 Dit wan Lympiose, die goede,
 Mit verdrach ende mit simpelen moede
 Ende mit onderdanigher doecht,
 Dat si hoechlijc bleeff verhoecht.
 Had si ghetoicht onwaerdicheit,
1260
 Boesheit ende onwillicheit
 Ende hadde willen wederstaen
 Die bode die hi hadde ghedaen,
 So had hise te mael begheven
 Ende hadse slechs te mael verdreven.
1265
 Mit duechden machmen bet verwinnen,
 Dan mit quade woerden te spinnen.
  
     Wat schaet goede woerden ghegheven,
 Die doen in gueden rusten leven
 Ende groet ghewin in bringhen
1270
 In allen wereltliken dinghen?
 Si en costen doch niet veel te soeken
 Ende maken vrede in allen hoeken.
 Ende wat baet een haestelic woert,
 Dat een yghelic mensche node hoirt
1275
 Ende daermen ghene dinghen en mach
 Mede beteren op enighen dach,
 Mer alle man worter bij ontsint,
 Vertoernt ende van redene blint
 Ende doet dinghen die nu staen,
1280
 Des hi niet en hadde ghedaen
 En waren gheweest die quade woirde,
 Die hi mit onghenoechten hoerde.
 Mit goeden lijdzamighen sinnen
 Machmen alte veel verwinnen,
1285
 Datmen niet en mach begaen
 Mit overmoedighen wederstaen.
 Waer onderdanicheit behoirt,
 Daer salmense altoes setten voert.
 So doen die vrouwen van hogher coomst,
1290
 Die van doechden sijn die vroomst.
 Men machet mercken int ghevaerde,
 Dat edele vrouwen van hogher aerde
 Doen horen mannen veel meer
 Onderdanicheit ende eer,
1295
 Dan tghemeyn volc doet.
 Die dit mercken si sijn vroet.
 Tsweert moet ymmer, na minen waen,
 Boven den spinrocken staen.
 Wil die duve den valke niet wiken,
1300
 So moet si sonder vederen striken.
 Een eerloes wijff, in onsen tael,
 Ghelijct den veerlosen voghel wael.
 Wie sijn overhoeft wil verheren,
 Sijn saken dicke ten quaetste keren,
1305
 Als den menighen dicke gheschiet,
 Die sijn overhoeft niet en ontsiet.
 Merct hoet Lots wive verghinck.
 Hoir man beval hoir een dinck,
 Woudsi leven wel hoer daghe
1310
 Dat sy ymmer niet omme en saghe:
 Dat was doe si hem volchde na
 Uuten lande van Zodoma.
 Si en woude niet sijn onderdanich
 Ende om dat si was wederspanich
1315
 Bleef si gheschent int openbair
 Ende wort een steen: noch staet si daer.
 Tvalt wael ende is dicke gheschiet,
 Alsmen den vrouwen wat verbiet,
 Alte gaerne doen si dat;
1320
 Doch si en sijn niet ghelike nat,
 Die men mit enen water beghiet:
 Die een bedrupet ende dander niet.
 Men vint ghebreck in elken lande:
 Die een soect eer, die ander schande.
1325
 Ic hope datter meer is ghevonden
 In doechden, dan in quaden zonden.
  
     Al [l. Van] eerbaer, goede, salighe vrouwen,
 Die hoer mannen in heiligher trouwen
 Goet ende ghehorich hebben gheweest,
1330
 Soe ist redene datmen leest:
 Wantmenre billicx off sal ghewaghen
 In eren, totten ewighen daghen.
 Daer mede wort hoir loff ghemeert
 Ende worden naden doot gheeert
1335
 In historien ende in geesten,
 Die die poeten van hem leesten,
 Daer sy mede worden verheven
 Als of sy noch waren int leven:
 Wantmen noch hoer leven kent
1340
 Bijden scriften al omtrent.
 Daer om so waert schade groot,
 Datse verswelghen soude die doot,
 So datmen van hem niet en screve
 Ende hoer doecht vergheten bleve.
1345
 Dat en woud hi niet ghedoghen,
 Die dit boecxkijn bracht voer oghen,
 Ende heeft sijn sin daer toe besneden,
 Om deser vrouwen loff te breden.
  
     Ametus was der coninghen een
1350
 Van Thessalijen. Na dat scheen,
 So seyden him die Goden te voren,
 Dat sijn lijff ware verloren
 Ende dat [hi] him reyde te sterven;
 Mer waert, dat hi conde verwerven
1355
 Enen, die voer hem sterven woude,
 Sijn lijff hi dan behouden soude.
 Hij had een doechdentlijcke wijff,
 Alst wel scheen: want si hoer lijff
 Overgaff om tsijn te houden
1360
 Ende voer daer heen in sdodes wouden.
 Atestes so was si ghenant,
 Die edel vrouwe, wail becant.
  
     Protheselaus, die edel vorst,
 Die eerst opt lant voer Troyen dorst
1365
 Heerlic uuten schepe springhen,
 Dair die vyanden voer him ghinghen,
 Wort versleghen op dat sant.
 Hi hadde een groot rijcke lant:
 Want hi was coninc van Philasse.
1370
 Doe hi van daen voer sijnre gasse,
 Soe liet hi sijnre liever vrouwen,
 Die him minde mit ganser trouwen,
 Een wassen beeld, him recht ghelijck.
 Dat begheerde si hertelijck.
1375
 Si was rechtveerdich ende goet
 Ende droech enen zedighen moet.
 Si was trou, van rijcker schaem.
 Ladomya was hoer naem.
 Doe si die mare vernam al bloot,
1380
 Dat hoir guede man was doot,
 Besloot sy hoer al heymelic
 Bij den beelde sijn ghelijc
 Ende nam dat vriendeliken inden armen.
 Menichwerven riep si: wacharmen!
1385
 So datsi bijden beelde bleeff
 Ghestorven, als Ovidius screeff.
  
     Capaneus was een Griecx coninc.
 Hoert hier wonderlike dinck.
 Doemen voer Troyen soude varen,
1390
 Voer hi mede mit sijnre scharen.
 Onder weghe quam hi aen
 Inder stede van Thebaen.
 Daer ghinc hi opter vesten spetsieren.
 Tweder dochte hem qualiken tieren
1395
 Om te vorderen hoer ghevaerde,
 Soe dat hi toornlick daer om baerde.
 Den Goden en heeft hi niet gheroect
 Ende heeft Jupiter ghevloect.
 Jupiter hadde des groten toern
1400
 Ende heeft Capaneus doot ghezworen.
 Te hant dede hi enen blixem comen:
 Die heeft Capaneus tlijff benomen.
 Hi hadde een eerbaer salighe vrouwe,
 Die him was guetlic en[de] ghetrouwe:
1405
 Enalue so was sy gheheten.
 Het wort hoir ghedaen te weten.
 Si voer dairwaert hoirre vairde,
 Om him te hilpen ter aerde.
 Sij quam daer bij na zedelicheit,
1410
 Ende als dat vuer was bereyt,
 Daermen sijn lichaem in soude
 Branden, spranc si also houde
 In dat vier ende liet haer daer
 Mede verbranden, dat was waer:
1415
 Want doe Capaneus was ghebleven,
 En woude Enalue niet langher leven.
 Sulken trou heeft si bewijst,
 Datmense ewelic daer om prijst.
 Tis grote reden, dat ic noch scrive
1420
 Van enen eerbaren, salighen wive,
 Die haren man was so ghetru,
 Dat hoir sijn schim was altoes nu.
 Hoe verre off langhe hi van hoir was,
 Nie en woude sy gheloven das,
1425
 Wesmen van sijn ontrouwe seyde,
 Noch nie sy oick ghelove en leyde,
 Alsmen seyde dat hi was doot.
 Nochtan hadsy tvervolch soe groot
 Van groten vryers van hoirre conde,
1430
 Dat sijse nauwelic weren en konde.
 Dit was die goede Penolopee.
 Hoir man was mede over zee,
 Voer Troeyen inder Turcken lant.
 Ulixes so was hy ghenamt.
1435
 Hi was die subtijlste van rade
 Ende die die Troysschen deed meerre schade,
 Dan yemant die daer mede was,
 Soe ic in Darius boecken las.
 Thien jair laghen si voer die stat,
1440
 Eer sise conden maken mat
 Ende doe si keerden te Griecken waert,
 Soe doelde Ulixes op die vaert
 Mit sinen schepen, vier off vive.
 Die ander verloren veel haer live
1445
 In enen storm op eenre nacht,
 Dat een verrader al toebracht.
 Noch den tijt van thien jaren
 Heeft Ulixes altoes ghevaren
 Ende ghedoolt in menighen lande,
1450
 Die [hi] versocht ende menigherhande.
 Bij wilen ruste hy een jaer off twee,
 Eer hi weder begreep die zee.
 Wes hem daer binnen wedervoer,
 Des waer te scriven een vreemde voer.
1455
 Dus langhe wachte dit salighe wijff:
 Altoes hoepte sij op sijn lijff
 Ende nye en wiste sy waer hi bleeff.
 Nochtan sy menighen brieff screeff
 In menighe lande, ver ende voert,
1460
 Off menre erghent off hadde ghehoirt.
 Die ghene, die hoer vyanden waren,
 En woudens langher niet ghesparen.
 Sij reden in hoer lant mit cracht
 Ende hebben veel quaets ghewracht,
1465
 Om dat sise wouden versmaden:
 Want sy was also beraden,
 Dat sy liever sterven woude
 Wedue, dan sy hiliken zoude
 Eer si twaer hadde vernomen
1470
 Van des horen man waer becomen.
 Horen zoon hadsi in een ander lant
 Bijden coninc Menelaus ghesant
 Ende wort een jonghe van .XX. jaren
 Doe hij te heyme quam ghevaren.
1475
 Hi was starc ende vroom ter hant.
 Thelematus was hi ghenant.
 Lehartes, heer Ulixes vader,
 Dat was Penolopen berader.
 Hij hadse gaerne gheset te vreden.
1480
 Om dat sij grote schade deden,
 Die hoghe mannen, die na hoir stonden,
 So had hi gaerne den raet ghevonden,
 Dat sij hijlic had aenghegaen,
 Want die hope waer ghedaen
1485
 Van sinen soon: die guede oude
 En meende niet, dat hi soude
 Wederkeren ymmermeer.
 Hij dedet int beste, die goede heer,
 Dat hij hoer te hiliken riet,
1490
 Om dat den jonghen gheen verdriet
 En worde ghedaen an sinen lande.
 Penolopen was goederhande
 Ende bat den vader, dat hi noch zweghe:
 Sij hadde ghevonden sulken weghe,
1495
 Dat zij hoepte sonder strijt
 Wael te bliven langhe tijt.
 Hoer vryers dede si bidden stille,
 Dat sy een dinc om horen wille
 Deden, so woud si voerwaer
1500
 Doen, dat wel ghedaen waer.
 Sij hadde een webbe ghescheert:
 Nu so was dit hoir begheert,
 Dat sise lieten onbecracht
 Des dat webbe waer volbracht:
1505
 Dat werck en waer niet so groot,
 Men soud wel sonder wederstoot
 Binnen ses weken hebben ghedaen.
 Die heren namen die voirwaird an:
 Si soude in vreden leven socht,
1510
 Thent dattet webbe waer volwrocht,
 Mit voirwairden, dat sy daghelijck
 Wercken soude redelijck.
 Dus wrochtsi naerstelijck alle daghe,
 Off yeman waer, die daer na saghe,
1515
 Datmense niet begripen en mochte;
 Mer snachts, alsmenre minst om dochte,
 Ondeed sy weder alle das,
 Dat des daghes ghemaect was.
 Dus quamt, dattet webbe langhe duyrde.
1520
 Hier en binnen sy vaste kuyrde;
 Mer tverdroot den luden zeer.
 Doch ten lesten, doe sy niet meer
 En mochte verhuden int bescheyde,
 Doe ghenct weder uuten gheleyde.
1525
 Ses weken wercs hadde voirwair
 Langher gheduyrt dan drie jair.
 Si reden weder in hoer lant
 Ende hebbent zoer [l. zeer] gheschant.
 Noch en woude sijre niet an,
1530
 Sij en wiste twaer van horen man.
 Doe ghevielt dat quam Ulixes
 Heymelic to Sybotes,
 Die sijn vye te hoeden plach.
 Sijn soon quam opten selven dach
1535
 Ende es tot Sybotes huse gheraect.
 Daer wort kennisse ghemaect
 Mit groter vroechde, als reden was.
 Si ghinghen tsamen op enen pas,
 Daer sijns wijffs vrijers saten
1540
 Ende van sinen guede aten
 Ende sloghense alle doot.
 Dus quam Penolope uuter noot.
 Sij ghinghen tsamen te heyme waert,
 Daer grote blijschap wart verbaert,
1545
 Alsmen dat wael dencken mach:
 Wanttet en valt niet alle den dach,
 Datmen soe langhe wacht den man
 Als hi den huse is verre van.
 Die eerste bode, die daer quame,
1550
 Dairmen sijn doot bij vername,
 Al wistmen half dat lueghen waer,
 Men sout al houden over wair.
 Doch die gueden doen hoir doecht
 Ende die jonghen doir hoir yoecht,
1555
 Die een doet veel, die ander min:
 So menich mensche, so menich sin.
 Een goet wijff is veel eeren waert,
 Die wislic leeft ende schanden spaert.
 Eer is een duerbair schat.
1560
 Houtse vast, ic rade u dat.
  
     O waerde vrouwen, weest ghetru.
 Laet u altoes wesen nu,
 Datmen den ghenen hoghe prijst,
 Die haer in sulker eer bewijst,
1565
 Dat menre off scrijft in boecken.
 Die schone, witte, suvere doecken,
 Die ghi draghet int ghemeen,
 Laet die bliven sonder scheem.
 Hout tru, daer ghise mit wille
1570
 Hebt ghegheven, lude off stille.
 Herimones, die schone waerde,
 Was van also ghetruwer aerde,
 Dat sy al bleeff dair sy eerst was,
 Daer sy namaels mede ghenas.
1575
 Hoir oudevader hadde hoir ghegheven
 Enen man van jonghen leven,
 Arestis, Agamennons zoen,
 Die goeder daden was ghewoen.
 Die oudevader was machtich des
1580
 Ende tghenoechde Herymones
 Ende gheloefde him hoir trouwe.
 Hoir vader was in vreemder ouwe,
 Menelaus, die edel man,
 Ende en wist alhier niet van.
1585
 Den jonghen Pyrrus, Achilles zoon,
 Heeft hi gheven sijn dochter schoon,
 Ende loefde voer die maecht,
 Dat sy sal doen wes him behaecht.
 Die vader haeldeze mit cracht
1590
 Ende heeftse Pirrus thuus ghebracht.
 Daer was sy eenen jaer off twee
 In groot ghedruc ende hertelic wee.
 Haer herte en scheyde nye daer aff,
 Daer sij den eersten truwe gaff.
1595
 Alle hair vrunden en condense nye
 Daer toe ghebringhen, dat sy ye
 Pirrus woude vruntschap doen.
 Arestis, die vorste choen,
 Creechse daer na, des sijt ghewes,
1600
 Bij wisen rade van Pallades.
 Doe sij was daer sij wesen soude,
 Doe leefde sij vrolic totter oude.
 Dus salmen trouwe houden vast
 Ende laten dat om ghenen last,
1605
 Die den mensche mach overvallen.
 Ghi en sult gheen vreemde paerden stallen
 Ende jaghen die uwe uut:
 Want coemter off een gheluut,
 Dat ghij tonrecht anevaet,
1610
 Soe crijchdi twoert der misdaet.
 Mar ist mit eren dat ghi doet
 Ende stille, na edelre minnen gloet,
 Ende alle dinck reynlick wart gh[e]coect,
 So dat gheen vuyl daer uut en smooct,
1615
 So ist te beter te verdraghen,
 Want dair uut en comt gheen mishaghen
 Onder eerbair goede menschen.
 Daer om so woud ic gaerne wenschen,
 Dat guede liefte bleve verholen,
1620
 Die in zueticheit wert ghestolen
 Sonder dorpelike daet,
 Ende datsy in reynen moede staet:
 Want des en machmen niet ontberen,
 Sullen die wapen staen in eeren.
  
1625
     Saken vindmen alrehande,
 Die dicke vrienden te vyande
 Hebben ghemaect int aertsche dal,
 Ende men sonderlinghe schuwen sal,
 Dair guede luden in echtscap sitten.
1630
 Si bringhen toern ende hitten,
 Onrust ende wedermoet,
 Soe datmen bij wilen doet,
 Dat nutter after waer ghelaten:
 Sij doen deen den anderen haten.
1635
 Daer om salmense ymmer schuwen.
 Dat eerste is, lichtelic te betruwen,
 Dat vrouwen draghen inden sin.
 Coemter yemant tot hem in,
 Die heymelic brinct enighe mare,
1640
 Sijn sij loghen ofte ware,
 Dat die man erghent heeft gheweest,
 Also hem die clapper leest,
 Dat ghelooft sy wael te gronde,
 Als oft in die ewangelie stonde.
1645
 Daer heeft menighe vrouwe mede
 Ghenuecht verloren ende vrede.
 Nochtan en willen sijs laten niet.
 Hem donct recht, dat hem goet gheschiet,
 Ende wetens hem groten danck,
1650
 Die hem singhen desen zanck.
 Men vintse, diese daer toe winnen,
 So mit miede, so mit minnen,
 Off sy enighe dinghen saghen
 Van hoirre mannen in enighen laghen,
1655
 Dat sy dan vluchts tot hem comen:
 Als sy wat nuwes hebben vernomen,
 Men salt wel teghen hoir verdienen.
 Dit is groot wonder wat si menen,
 Dat sy soe gaerne horen spreken,
1660
 Dair sy hoir ruste mede breken.
 Men vintse veel der quader snoeren,
 Die hem gheneren mit sulker voeren
 Ende houden man ende wijff
 Dicwijl leven in een kijff,
1665
 Die wael mit rusten souden sijn,
 [En] dede der clapper valsch venijn,
 Die al roeren dat quade blat
 Ende die vrouwen gheloven dat.
 Och, hoe qualic sijn sij beraden,
1670
 Die hem selven soe beschaden!
 Het waer veel beter, dattet woert
 Nymmermeer en worde ghehoirt:
 Want daer en can niet guets off comen,
 Alsmen ducke heeft vernomen,
1675
 Dan onvrienschap ende onminne
 Ende toernichliken sinne,
 Die des menschen hert so knaghen,
 Dat hi beter waer verslaghen
 Off scoenre doot in een graff,
1680
 Dan te leven in sulken gheschaff.
  
     Want sulck gheloven lichtelick
 Is duck ende menichfoudelic
 Groet jammer ende schade gheschiet.
 Daer omme dat lichte gheloven vlyet!
1685
 Men seit menichwarff ende dich:
 Wye balde ghelovet, die ghecket sich.
 Dat heeft enen goeden wive ghewerret,
 Die mit ghelove wart ghearret,
 Dair off ic scrive, suldi horen.
1690
 Een machtich man alhier te voren
 Was gheseten in Griecken lant:
 Tholomanes was hi ghenant.
 Daer bij so woende een vrouwe dan,
 Die hadde enen gheraden man,
1695
 Die oick veel lants hadde beseten
 Ende was Paschalis gheheten.
 Voer Troyen lach die goede heer,
 Daer hi ontfinck loff ende eer.
 Boecie hiet die eerbare vrouwe.
1700
 Malcanderen waren sij ghetrouwe.
 Tholomanes was thuus ghebleven
 Ende heeft groot vervolch ghedreven
 Aen Boecia, die schone,
 Om van haer te werven lone
1705
 Van minnen, die hi tot hoer droech,
 Ende Boecia al van handen sloech.
 Die woerden, die hi van minnen sprac,
 Suverlijck sij altoes brack
 Ende bracht ander woerden int spel,
1710
 Des hem en ghenoechde nauwelic wel.
 Hoirre vrienscap gheerde hi zeder:
 Goede woerden gafsy him weder.
 Dat stont also enen langhe[n] tijt.
 Hij hoepte, waer sij hoirs mans quijt,
1715
 Alle dinck dan waer te pas.
 Daer na, als Troyen ghewonnen was
 Ende die ghemeen luden vernamen,
 Dat die Gryecken thuuswert quamen,
 So quam Tholomanes alte hant
1720
 Daer hi die goede Boecia vant,
 Ende sprac: ‘Vrouwe, ghi moech[t]wael sijn
 Vrolic ende in blijden schijn:
 Want Paschalis mit hem bringhet
 Een schone maghet, onbevlinghet,
1725
 Van conincliken bloede gheboren,
 Dien hi tru heeft ghezworen.’
 Boecia vraechde den droghenaer,
 Oft oick te gheloven waer?
 ‘Jaet,’ sprack hi, ‘bij onsen Goede,
1730
 Ic soud u lieghen harde node.
 Het hebben my die ghene gheseit,
 Die daer aff weten guet bescheit
 Ende ghister mit hem aten.
 Hi heeftse noch after ghelaten
1735
 Niet ver van heen, int ander lant,
 Ende hi sal hier wesen alte hant
 Ende sal u thyen, vrouwe mijn,
 Dat ghi hem ontru hebt ghesijn:
 Daer mede sal hi u verdriven
1740
 Ende dander sal die vrouwe bliven.’
 Boecia sprack mit goeden stade:
 ‘Wat rady my in rechten rade?
 Hoe sal ic dit an hem wreken,
 Datmen my niet en mach bespreken?’
1745
 Hi sprac: ‘Teerst dat hy comet in,
 Ontfancten mit enen blijden sin
 Ende gheeft hem drincken starck venijn,
 Wail ghemenghet mit gueden wijn,
 Ende scheynckt hem enen vriendelic groet,
1750
 Dat hi willecoem wesen moet.’
 Die vrouwe sprac: ‘Na dien dat hi
 Die valscheit heeft ghedocht an my,
 So saghic hem veel liever doot
 Dan levendich in sulker noot.’
1755
 Paschalis, die edele man,
 Die sine[n] wive alles goedes gan,
 Ende nye en docht sulken dinck,
 Als tgherucht over hem ghinck,
 Dat Tholomanes hadde gheloghen.
1760
 Die mare quam te richt ghevloghen,
 Dat Paschalis was opt lant.
 Die vrouwe ghinc hem teghen te hant
 Ende ontfincken vriendelick.
 Hi was blide, mer droeflick
1765
 Ghelyet hi, om dat hi te voren
 Sijn lieve vrienden hadde verloren,
 Die inder zee verdroncken waren.
 Doe die vrouwe sach dat ghebaren,
 Doe twivelde hoir ende meynde dat,
1770
 Dat hi hoir waer gheworden mat.
 Si gaff hem drincken vanden wijn,
 Daer him off nakede sdodes pijn.
 Des anderen daghes was hi doet.
 Sijn vrienden haddens rouwe groet.
1775
 Sij dede scicken int ander lant,
 Om te vernemen alte hant,
 Off daer die vrouwe ghecomen waer.
 Si vernamen wel aldair,
 Dattet al droch ende lueghen was,
1780
 Dat ghesproken hadde die dwaes.
 Als dat Boecia hadde ghehoirt,
 Sprack si: ‘Och! ic hebbe vermoert
 Minen gueden man Paschail!
 Och! ich gheloefde him te wael,
1785
 Die mi die loghene heeft gheseit!
 Minen man, die inder aerden leyt,
 Willic volghen onder tzant.’
 Een zwaert soe nam si inder hant
 Ende heeft hoir wijflicheit doerboert.
1790
 Was dat niet een valsche moert,
 Die Tholomanes hadde bedreven?
 Doch ten wort hem niet vergheven.
 Daer was een Porijas,
 Die Boecien broeder was.
1795
 Hij hadde den rou int herte groot
 Om sijnre liever suster doot
 Ende oick sijns zwaghers Paschael.
 Hi vernam die zaken wael,
 Dat Tholomanes hadde ghebrouwen.
1800
 Hi zwoer bij sijnre trouwen,
 Dat hi die ondaet hadde gheweven,
 Dat soude hem entelic costen tleven.
 Porias heeften eens verwacht,
 Dat hi soud rijden opter jacht
1805
 Ende sloechen so mit sinen zwaerde,
 Dat hi doet viel opter aerden.
 Besiet, hoe heeft een licht gheloven
 Dese drie vanden live doen roven.
 Creusa gheloifde lichtelic,
1810
 Dat Jason, die vorste rijck,
 Gheen wijff en hadde; mer sij wist na,
 Dat noch levende was Medea.
 Had sijt gheweten wel te voren,
 Si hadde des hilix al ontboren.
1815
 Mer licht ghelove brachtse in sneven:
 Wanttet costede haer haer leven,
 Mit enen hemde, dat hoir sende
 Medea, daer si in verbrende.
 Wacht u hier voer, goede wijff!
1820
 Behout u vrede ende u lijff.
 Licht ghelove en is niet te prisen,
 Het doet menich leyt op rijsen,
 Ende sonderlinghe ter heren hove
 Soe ist een duvel, tlicht ghelove.
1825
 Theeft so menich quaet getymmert.
 Wye sijn herte is so belimmert,
 Dat hi lichtelic ghelooft,
 Dick worden sijn saken seer verdooft.
 Wye dat dat ghebrec heeft in,
1830
 Vrijlic, hi heeft enen wisschelen sin,
 Ende is op him te vermoeden,
 Dat hi lichtelic vanden goeden
 Totten quaden soude gaen
 Ende doen dat qualic waer ghedaen,
1835
 Als dese eerbair vrouwe dede,
 Die horen man ende hoir selven mede
 Scendelic vanden live rovede,
 Om dat sij lichtelic ghelovede.
  
     Een dinck pleghen noch die wive
1840
 (Van vrouwen ic dat niet en scrive,
 Want wye dat doen en sijn niet waert
 Datmense heit van vrouwen aert),
 Dats, als die mannen gaen anderswair,
 So volghen si van verren nair
1845
 Bij wijlen heymelic inder nacht,
 Om des mannes ganghes wacht.
 Die dat doet uut sulken gheer,
 Dier is also veel om hoir eer,
 Als der gheenre, die hoir man
1850
 Sijn cleder mit stocken duwet an.
 Die doch is uuter eren boeck.
 Een man heeft enen zwaren vloeck,
 Die anden duvel is gheraect:
 Tghescrifte ons doch kondich maect,
1855
 Dat een recht quaet bois wijff
 Is quader dan des duvels lijff.
 God die moetet hem versetten,
 Die daer sijn lijff moet teghen wetten.
 Doch ic hope int herte mijn,
1860
 Datter niet meer quaet en sijn,
 Dan een die inder werlt leeft,
 Ende elck man meent dat hise heeft.
 Hoese heet en wet ic niet;
 Mer hem is wail leyde gheschiet,
1865
 Die dat enighe juweel
 Heeft ghecreghen tsinen deel.
 Die mine danck ic altemael,
 Als sy blijde is ende spreket wael.
 He[ef]t anders yemant ghebrec hier in,
1870
 Die zwighe al stil ende dwing sijn sin.
 Doet hem die quade een misval,
 Die goede salt verbeteren al,
 Daer alle doecht is off ghecomen;
 Die is guet te hulpe ghenomen.
1875
 Ende ghedoechsame te sijn
 Radic alle die vrienden mijn:
 Want salich is hi, die can mijden.
 Heeft een eerbaer wijff oick lijden
 Mit enen quaden, zwacken man,
1880
 Die isser zeker qualicken an.
 En weet hoir oick niet bet te raden,
 Dan sijt claghe der Goeds ghenaden
 Ende lijde des ont beter wort:
 Want dat sij dael [l. daer] veel teghen hort
1885
 Ende mit wreden woirden kijft,
 Soet eerst was, soet altoes blijft.
 Si en kans mit quaetheit niet wel keren
 Hij en sal leysten sijn begheren;
 Ten baet gheen wachten noch oic hoeden
1890
 Noch gheen schelden noch verwoeden.
 Goede, eerbair, salighe vrouwen,
 Laet uwe doecht in eren schouwen:
 Leeft oetmoedelijc ende sacht,
 Ende off u die rude verwacht,
1895
 So en wilt niet weder dair om gremmen.
 Een zedich wijff sal hoir doch temmen
 Ende menghen wijflicheit mit schaemt,
 Soe blijft die ere onverlaemt.
 Is een man van boser yuecht,
1900
 Ghemoet hem altoes mitter doecht:
 Ghi sulten daer mede bet verwinnen
 Ende God sal u te hogher minnen.
 Duechde tymmert die husen weder,
 Die die quaetheit werpt ter neder;
1905
 Machmen mit doechden verwinnen yet,
 Die quaetheit en helpet niet.
 Het heeft die sulke inder nacht
 Ghelopen ende horen man verwacht,
 Daer sy luttel eren haelde:
1910
 Wantmen die tollen daer betaelde,
 Diemen onderweghen vint.
 Bij nacht sijn alle luden blint.
 Ontschamelheit wandert mede.
 Vintsi dan schamelheit tsulker stede,
1915
 Daer haer niet te sijn en behoirt,
 So wort si dan te hant versmoort:
 Wantsi en dar gheen woirde maken
 Noch claghen hoirs ghevallen zaken.
 Het schiede te Ghent enen goeden wive,
1920
 Die rackelic was van horen live,
 Ende van rouwen daer na starff
 Om die schande, die si verwerff:
 Want si was tsulker ste gheraect,
 Daer hoir tclaghen was ontmaect.
1925
 Sij hadde veel bet hoir eer ghewacht,
 Dan hoir man op sulker yacht.
 Vrouwen sullen mit malcanderen
 Gaen, aldaer su eerlic wanderen
 Ende daermen veylighe straten vint,
1930
 Op dat sy niet en worden gheschint
 Noch van hoirre eren beroeft.
 Ic segghe u twaer, des ghelooft.
  
     Men sal die mannen niet na gaen.
 Daer mocht die sulke bistaen,
1935
 Hoerde hi daer off een queyncken,
 Hi soude om sijn voerdeel dencken
 Ende soude oic rijden uut om roven.
 Ic seg u twaer, wildijs gheloven:
 U en behoert niet wel te staen
1940
 Daer die mannen bij wilen gaen.
 Het gaet die menighe sulken ganc
 Ende versmaet hoirs mannes dwanck:
 Sy wacht horen man quanshuys;
 Twaer hoir eerliker, bleefsy thuus.
1945
 Elc goet wijff proeve dit
 In horen sin, off dat wel sit,
 Als sij sulke dinghen plyen,
 Dat sij sullen gaen besien,
 Daer si selve in vresen staen,
1950
 Zwacke dinghen an te gaen.
 Sal een guet wijff die weghen leren,
 Die een man nauwelic gaet mit eren?
 Vertyet uwe dwase opset
 Ende wacht u selven voer die smette.
1955
 Hout u ghemac: ghi sijts te wiser.
 Legghet uwen man gheen voetyser,
 Op dat ghi die niet en vergheet
 Ende selve dair inne treet,
 Dat u voet daer in so vest,
1960
 Dat hijs nymmermeer en ghenest.
 Die menich wil den anderen doren,
 Het comt hem selven te groten toren.
 Wye dat schiet mit enen boghe
 Ende raect hem selven in sijn oghe,
1965
 Die hadde schietens bet ontboren.
 Ic hebbe dicke segghen horen:
 Wye den anderen jaghen sal
 Die en mach selve niet rusten al,
 Ende die den anderen oick verlaecht
1970
 Wort selve duck int net gheyaecht.
 Wat tSchyedam eens geschiede,
 Dat weten noch wel sommighe lyede,
 Hoe dair voir [l. voer] een eerbair wijff.
 Die manne vryede die maghet stijff,
1975
 Soemen van Roseboem plach te singhen.
 Die maghet en achte niet sijn dinghen
 Ende seyde hoer vrouwe dat.
 Die vrouwe en was oic niet lat
 Ende maecte voerwaerde mitter deerne.
1980
 Si seyde, sy soudet doen gheerne,
 Ende bescheyde hem ene stonde,
 Dat hise inden bedde vonde.
 Die maghet heeft also ghedaen:
 Die vrouwe is te bedde ghegaen
1985
 Beneden, upter maghet stat,
 Ende als die weert vermoede, dat
 Alleman te bedde waer,
 So ghinc hi listelic aldaer,
 Ende meynt dat hi die maghet heeft,
1990
 Daer hi vrolic mede leeft.
 Hi ghinc weder in sijn ghelach.
 Sinen heymelicken vrient hi aldair sach
 Ende seyde, hoe hi in sulken schijn
 Bij sijnre maghet hadde ghesijn.
1995
 Hi seide: ‘Gaet ghi mede aldair
 Ende veinst u recht off icket waer:
 Ghi vint die duere noch open staen.’
 Die ander is dair toe ghegaen.
 Luttel woerden soe maecte hi,
1000
 Ende was oick der vrouwen bi.
 Si meende, twaer hair man gheweest,
 So dat hoir lief was totter feest.
 Dit werck begonde hem te openbaren.
 Nu merct, hoe si nu heeft ghevaren.
1005
 Eerlois is sy nu gheworden.
 Si hadde gheslapen bet op horden
 Ende hadde der maecht hair bedde ghelaten.
 Die wissel stont op ghecker maten:
 Si waende verschalken horen man;
1010
 Mer si bleef selve in die pan
 Ende wort gheschent in horen daghen,
 Dat seker billicx is te beclaghen.
 Die man was wel [e]en schennes waert,
 Doe hem wat heyls was verbaert,
1015
 Dat hi dat enen anderen gonde.
 Het was boeflic ende sonde,
 Al hadt gheweest op ander maet:
 Want hi dubbelde die misdaet.
 Nu overdeynct wel dese dinck,
1020
 Hoe der vrouwen dat verghinck,
 Dat sy horen man verdulde.
 Sij betaelde daer die schulde,
 Die sij der schanden schuldich was,
 Daer sy nie aff en ghenas.
1025
 Hadsi in haer bedde ghebleven,
 Dese ondaet en waer niet bedreven.
 Dit is in corten jaren gheschiet.
 Ghelovets my, en lieghe u niet.
 Waren die luden niet bekent,
1030
 Ic sette horen name int perkement;
 Mer tis beter aff ghebleven.
 Elck wachte him voer sulck sneven.
  
     In sulken droefliken stuck
 Sijn si wael ghevanghen duck,
1035
 Die hoir mannen wouden verlaghen.
 Het gheviel in ouden daghen,
 Datter was een coninc van Athenen
 Ende was gheheten, als wij menen,
 Ericheus ende hadde voirt
1040
 Ene schone dochter, van hogher boort,
 Die daer Pocris was ghenant.
 Een machtich burgher, wail bekant,
 Van edelen arde ende gheslachte,
 Was hoir man in rechter achte.
1045
 Chephalus was sijn rechte naem.
 Den dieren leyde hi menighen raem:
 Jachte ende weyden speel
 Hantierde hi dicke ende veel.
 So hi gaerne te jaghen plach,
1050
 Ene Godynne hi gaerne sach,
 Die Aurora was gheheten.
 Bij wilen heeft hi hoer verweten,
 Dat sijn wijff hoer schoenre was.
 Seer vertoernde Aurora das
1055
 Ende hiet hem tsinen wive gaen.
 Chephalus heeft also ghedaen
 Ende als hi der stadt begonde te naken,
 Soe dacht hi alrehande zaken,
 Ende zonderling, want hi bekende
1060
 Dat hi sondelic in miswende
 Hadde gheleeft, so meynde hi,
 Off sijn wijff mocht wesen vry
 Van sulker zwackeliker daet.
 Hi volchde sijnre sijnre sinner raet
1065
 Ende wil versoeken Pocris,
 Off si oick te gheloven is.
 Hi dede vreemde cleder aen.
 Aurora heeft[er t]hoir oic toeghedaen
 Ende wandelde sijn aengesicht,
1070
 Datmens conde bekennen nicht.
 Hi quam des avonts heymelijck
 Ende sprac haer an wael smeykelick:
 Van liefte hi hoer leyde yoren;
 Mer si en wouder niet off horen.
1075
 Hij boet haer goet ende groten schat;
 Hi en kondse niet maken mat.
 Doe boet hi haer des goets so veel,
 Dattet al ghinc uuten speel.
 Si bedacht haer lang ende wael
1080
 Ende en gaff hem woert noch tael,
 Dat [l. Dan] si hoir woude beraden
 Ende antwoerden hem met goeden staden.
 Om dat sy nam dus haer beraet
 So wort sijn ghedachte quaet
1085
 Ende sprac: ‘Nu sie ic wael te voren,
 Men soude u wel mit ghelde becoren.
 Ic bin Chephalus, besiet my nu,
 Ende hebbe beproevet u.’
 Pocris schaemde hoer utermaten
1090
 Ende heeft huus ende hoff ghelaten
 Ende streeck in eenre woestenye,
 Daer si was alre mannen vrye,
 So dat Dyana, die Godinne,
 Namse tot ene ghesellinne.
1095
 Dyana gaff hoir enen hont,
 Dien gheen wilt voer en stont:
 Hi verliep allen honden,
 Die ter yacht lopen conden.
 Voert heeft si hoer een schut ghegheven.
1100
 Daer heeft si wonder mede bedreven.
 Wat wilt dat si woude raken,
 Dat plach si daer mede te ghenaken,
 Niet dan sijt dairwairts boot.
 Rechtevoirt dat wilt sy schoot,
1105
 Waer dat hoir die sinne toe stont:
 Al sach sijs niet, het wort ghewont.
 Daer na Pocris weder quam
 Bij horen man, als ic vernam,
 Ende werden verliket weder.
1110
 Pocris gaff hem vruntlic zeder
 Hoer gheschut ende haren hont,
 Dat Chephalus dochte een goeden vont.
 Het viel, dat Themis, die Godinne,
 Mit enen toernighen fellen sinne
1115
 Sende inder Theben lant
 Een vyantlic dier ende onbecant,
 Dat verdarff wijn ende coern,
 Soedat dat jaerschaer bleef verloren.
 Die heeft hem die Godinne beraden
1120
 Om des, dat hem die Theben versmaden.
 Hier worden ghebeden totter jacht
 Veel hogher mannen van groter macht,
 Om dat felle dier te jaghen,
 Dat den luden plach te plaghen.
1125
 Chephalus quam mede ter stonde
 Mit sinen gheschutte ende honde.
 Si yaechden dat dier mit groten hopen;
 Gheen honden en conde[n]t onderlopen.
 Ende doe baden si Chep[h]alus, dat hi.
1130
 Sinen honden [l. hond] liet los ende vry.
 Hi dede also ende lieten schier.
 Hi onderliep te hant dat dier,
 Dat scheen dat hire neffen was.
 Als Cephalus vernemet das,
1135
 Haeste hi hem dairwairts zeer
 Ende hadde te schieten groten gheer.
 Doe sach hi, dat elc stille stont,
 Beyde, dier ende hont,
 Ende waren elc in enen steen
1140
 Verwandelt, als daer kenlic scheen.
 Chephalus plach hier na veel
 Omme te gaen mit weyde speel.
 Sijn schutte hadde hi zeer vercoren,
 Want hi sinen hont hadde verloren.
1145
 Jaghen plach hi alle daghe.
 Nu hadde hi enen lusteliken haghe
 In eenre wildernissen uutghelesen,
 Daer hi in rusten plach te wesen.
 Twas daer groen ende vol van wonne:
1150
 Daer en mochte comen gheen zonne.
 Daer plach hi tweder te roepen aen,
 Dat him die hetten mocht vergaen.
 Op enen tijt, als hi daer lach
 Ende verwachte den koelen dach,
1155
 Soe quam een snelle daer ghegaen
 Ende hoirde hem tweder roepen aen.
 Die snelle woude wesen goet kint,
 Alsmenre huden vele vint.
 Hi liep haestelic tot Pocris huse
1160
 Ende maecte tgoede coern te gruse.
 Hij dede Pocris te verstaen,
 Dat hi daer vuere waer ghegaen,
 Daer Chephalus veel vreuchden dreeff
 Mit sinen boel, die bij hem bleeff.
1165
 Pocris ghinc der vrouwen ganc
 Ende gheloefde al des boeven sanck
 Ende dachte, si souden wachten soe,
 Dat hi des werden soude onvro.
 Op een tijt hij te woude liep.
1170
 Pocris ene joncfrouwe riep
 Ende volchden Chephalus beyde.
 Doe sij quamen ander heyde,
 Doe sij quamen ander heyde,
 Liet sij der joffrouwen after
 Ende si wort des mannes wachter.
1175
 Allene ghinc sy heymelic voort
 Inden bosch, dat nyemant en hoort,
 Ende meynt den man te vanghen daer,
 Die luttel dacht om sulck ghebaer,
 Als syen dair wail meynde vinden.
1180
 Onder haghen ende onder linden
 Ende onder doorne menigherhande
 Croop si over voet ende over hande,
 Om den man te begripen aldair.
 Cephalus worts te hant ghewair
1185
 Ende meynde, doe hi hoerde dat ristelen,
 Dat een dier daer woude nistelen.
 Sijn gheschut hi dairwairts schoot
 Ende heeft sijns selfs wijff ghedoot.
 Och, der doorheit vanden wive,
1190
 Die soe berooft wort vanden live!
 Hadsi int wachten niet ghesneeft,
 Si hadde langhe mit vruechden gheleeft.
 Tis eene ghemeenlike zake,
 Dat dat den vrouwen dunct een wrake,
1195
 Als si den man begripen moghen,
 Daer sij mede bezwaren haer doghen,
 Groten toerne hem beraden
 Ende hoir herte met drucke laden.
 Twaer seker wel een ghecke sake
1200
 Te spreken daermen wijsheit sprake,
 Dat een wijff so is ghesint,
 Dat sy den toern voer vrede mint
 Ende doet haer leyt ende onverdrach,
 Des si wael vuerganck hebben mach
1205
 Ende draghen rust ende vrede
 Ende ghenuecht telker stede.
 Ic love bet vreuchde ende ghemack,
 Dan toirn, leyd ende nijds ghewrack.
 Hij donct my dwaeslic sijn ghesint,
1210
 Die onvrede voer vrede mint.
  
     Ghi, goede wive, verwaert u huus,
 Loopt niet int wilde, maect gheen confuus,
 Weset ende levet wijslic, denct om eer
 Ende weest oetmoedich onsen [l. uwen] heer,
1215
 Also u God gheboden heeft.
 Ist dat u man ontruwelic leeft,
 Als u deynct in uwen sinne,
 Bewiset hem dair om ghene onminne.
 Verwint mit goetheit, off ghi moecht:
1220
 Mit quaetheit blijfdi onghehuecht.
 Is hi der sondelicheit ghewoen,
 Hi moet selve betering doen,
 Ende ghij en sult daer niet om deyncken,
 U selven vander eer te creyncken.
1225
 Blijft hem altoes guetelic bi:
 Ghi en moecht niet doen als hi.
 Veel te reysen eert den man;
 Daer crighen die vrouwen schanden van.
 Daer hi ghenuechte mede meert,
1230
 Daer wordi alinghe mede onteert.
 Dat en suldi niet gheliken,
 Off ghi moet der eer bezwijcken.
 Het heeft inder ouder ee
 Veel gheweest, ende huden mee
1235
 Wort ghehouden, ende al mit eren,
 Dat heydensche vorsten ende heren
 Ende oick ander mannen wael
 Wiven hebben bij ghetael,
 .XX., .XXX., .XL., hondert.
1240
 Dat is waer, hoet u verwondert.
 In kersten ewe is menich man,
 Daer twee off drie wiven sijn an,
 Ende elc in smans huse teert.
 Dit es dicke ghedispenseert
1245
 Mit mannen, die dat hebben ghedaen;
 Mer nye en heb ic verstaen,
 Noch horen spreken in enighen hoecken,
 Noch horen lesen in enighen boecken,
 Dat men ye dispenseerde,
1250
 Dat een wijff twee mannen eerde.
 Daer om so volghet minen raet
 Ende die ghelikenisse laet:
 Want dat is recht also ghelijc,
 Als out arm ende jonc rijck,
1255
 Ende schelen, gheliken dach ende nacht,
 Des mannes ende der wive cracht.
 Hier mede latic dese woert.
 Die wijs sijn hebbent wael ghehoort
 Ende die in duechden hem belegghen.
1260
 Den quaden en machmen doch niet segghen.
  
     Ghy, eerbair wiven, doetet best,
 Dat was mijn eerst, dat blijft mijn lest,
 Dat ghi u selven hout in vreden,
 In eren ende in ghesonden leden
1265
 Ende weest uwen man ghetru.
 Ende quijt hi hem qualic teghen u,
 Daer om en suldi u niet verdieden.
 Quamen enighe die u dat rieden,
 Die suldi schuwen talre tijt,
1270
 Want si u maken svroechdens quijt.
 Ghedencket om uwes selves eer
 Ende om des oversten meesters leer.
 Denct om den hoghen waerden prijs,
 Die men in soe menigherwijs
1275
 Legghet in u, salighe wiven,
 Daer die poeten soe veel aff scriven,
 Dat alle goeder wiven loff
 Hoghe floreert in elken hoff.
 Die goet van aerde sijn ende zedich,
1280
 Ghetru, ghehoirsaem ende stedich,
 Die wijfflich sijn ende oic oetmoedich
 Ende van woerden honichvloedich,
 Simpel ende erenghier,
 Vredelic, wijs ende guedertier,
1285
 Die en machmen niet so hoghe prisen
 Als hoer weldaden lustelic rijsen.
 Mit starcken ende wisen wiven
 Mach een huus wel staende bliven;
 Mar mitten ghecken scomperinnen
1290
 Vervalt dat huus van buten ende binnen.
 Verstaet dit wel ende werckt hier na
 Ende volghet die overgoede Pompeya,
 Die mit Seneca, horen man,
 Sterven woude in een ghespan.
1295
 Doet als die guede Sybelye dede,
 Die Aetsert hielt in goeden vrede.
 Gaet der edelre Hesters ganck
 Ende levet in uwes mans bedwanck,
 Daer ic een luttel voer aff scrive.
1300
 Volghet der Menyaden wive,
 Die bij horen wijsheit groot
 Hoer mannen losseden uuter doot.
 Doet na Judith, die edele vrouwe.
 Steect doet die boesheit ende onghetrouwe,
1305
 Dat sy nieste wyde en vloeyen.
 Laet wijfflike staet in eren bloeyen,
 Datmen u mit rechte love
 Onder vorsten ende inder heren hove.
 Laet boesheit ganghen om haer broot.
1310
 Bedect die boosheit in u schoot.
 Vlyet den valschen aenbringher boes,
 Die nye doecht noch waerheit en koes.
 Volghet der heyligher karitate
 Ende set u dinghen op goede mate.
1315
 Die dat in reynicheit volhaert
 Es alre eren ende prisen waert.
 Recht als die grenate bloeyt,
 Can sy gheven lust ende moet;
 Pijn ende smert cansi verdriven;
1320
 Onmoet en laet si nerghent clyven;
 Trouwe brinct si int gherecht
 Te mannes dienst, in eren slecht.
 Eer ende loff hebbe wijflic schijn!
 Rooff der sorghen, dit is dijn.
  
     Explicit, expliciat.
 Dexteramque meam Deus benedicat.