|
|
|
| | | | | |
[60. Filips van Lansbergen, Gedicht over een nieuwe ster in October
1604.]
In stellam novam quae fulget in dextra sura Ophiuchi,
1
primumque nobis visa est
anno Christi 1604.4 Octobris. anni Juliani.
5
Ergo obduratâ pergis cervice cruentum
O tu quae gemmis, atque auro ornata propinas
Et te nulla movent monita,[-atque] aut oracula vatum
O quid agis malè sana? tuus quò te rapit error,
An CHRISTUM superare putas? aut sceptra tueri
Injusta caede, et sanguine?
15
Falleris: ecce dies oritur maestissima cladem,
Aspice fulgentem in caelo sine crine cometam
Quem crure gestat Anguifer.
Hic illum tibi adesse probat, tua crimina qui mox
Et qui serpentem antiquum pede conteret, et qui,
Vos quibus una salus curae est, quosque horrida morsu
25
Suspicite aethereo, venientem è vertice
CHRISTUM.
At tu, saeva Babel, nondum satiata cruore
Horresce, plange, corrue.
Carmen hoc quod nobis excidit, cum primum nova stella nobis
videretur. putavimus etiam tecum esse communicandum. Utinam eventus votis
respondeat.
| | | |
P.Lansbergii
2 carmen in
stellam novam mense Octobris
a.o 1604 fulgentem.
3
|
1Ophiuchus, sterrenbeeld Slangendrager, in deze
streken alleen in juni en juli zichtbaar.
2Philips van
Lansbergen, Gent 1561- Middelburg 1602.
Hervormd Theoloog en astronoom. Eerste predikant die het stelsel van
Copernicus verdedigde.
3Zie voor dit gedicht:
Fernand Halijn, un poème inedit
de Philippe Lansbergen, Humanistica Lovaniensia 46 (1997)
|
|
vorige
