[p. 47]
XXXV. De Oranjeappelen.
Een spaensche heer had eenen zoon,
Beminlyk, deugdzaem, heusch en schoon;
Het voorbeeld aller jongelingen.
Maer, jammer! sedert korten tyd,
Had hy zich somtyds toegewyd,
Aen zedelooze vriendenkringen.
De Heer, door droefheid aengedaen,
Wilt de dwaling tegengaen. -
De zoon zegt: Allerliefste vader!
Die vrienden zyn zoo slecht toch niet!
En, waer' het zoo, maek geen verdriet;
Geloof my, 'k zou hen allegader
Wel stichten door myn' deugd, bekeeren door myn' raed.
De vader kende beter 't kwaed,
Dat zynen lieven Jan bedreigde;
Daer hy naer kwade makkers neigde,
En eigenliefde bragt ten toon,
Hy zwygt, en duikt zyn ongenoegen.
Des and'ren dags, gaet-weêr de zoon
By zyne makkers zich vervoegen:
Gedurend' zyne afwezigheid
Wordt hem een' goede les bereid:
Men gaêrt een' heelen korf Oranjen,
Wier weêrga nauwlyks was in Spanjen,
Gezond en frisch en schoon van kleur:
Daertusschen mengt men rotte vruchten,
[p. 48]
Bedorven, walgelyk van geur. -
Het kind betuigt zyn' hertsgenugten,
Toen, by zyn' wederkomst de korf hem wordt besteld.
De vruchten onderzocht, geteld;
En Jan zegt tot zyn' lieven vader:
Beschouw eens deze Oranjen nader;
Ik tel er zes of zeven in,
Die rot zyn in den vollen zin;
Die moeten aenstonds zyn verwezen. -
Neen! vrees niet, Jan,
Zegt vader dan:
De goeden zullen haest de zieken weêr genezen;
Die vruchten zyn zoo slecht toch niet. -
Geloof, zegt Jan, zy zullen allen
Haest tot bederfenis vervallen,
Zoo men dien bogt niet buiten giet!
Dit zou my spyten en bedroeven. -
De vader zegt: Geen nood! ik wil de zaek beproeven;
Dat ondervinding oordeel stryk',
Wie van ons beiden heeft gelyk:
De vruchten, goed en slecht, straks onder slot gedragen.
Zy bleven samen zeven dagen;
Dan haelt men weêr den paender uit,
Die, niets dan rotheid meer besluit.
Hoe bitter viel nu Jan aen 't klagen:
Ik had het wel voorzien! heb ik het niet gezeid?
Wat jammer! heel de korf is stank en vuiligheid! -
De vader zegt: Myn zoon, dit kon ik ook voorzeggen!
Maer 'k wil u door dien korf op heden uit doen leggen,
Hetgeen gy nimmer hebt verstaen:
't Zou even zoo met u, als met die vruchten gaen,
[p. 49]
Bleeft gy in slecht gezelschap steken:
Gelooft gy my niet, vriend, laet ondervinding spreken. -
Het kind sloeg de oogen naer den grond;
Daer het nu vaders les verstond,
Hem uitgeleid door deze vruchten.
Voorts, bleef het slechte makkers vlugten.
Volg, lieve jeugd, ons Jantje naer;
Gy loopt het ysselykst gevaer,
Wilt gy niet uit zyn voorbeeld leeren,
In slecht gezelschap nooit verkeeren.
