De maan stond boven Waroengdjengkol

ongeveer toen hij voorzichtig afstiet

als om het pauwblauw spiegelglas niet

te verbreken van de vaart van Antjol.

 

Toen, hurkend op de achterkam van zijn gedwee

glijdende djoekoeng (als de kantjil en de

domme krokodil uit de legende),

trok hij in ‘t glas een filigreinen V.

 

En voor de laatste aarzelende keer

keek hij omhoog, naar mauve wolkenraggen,

loom drijvend langs de maan als kraggen

tratee op een roerloos tempelmeer.

 

Dan, rechtstaand in de uitgelopen

prauw, wierp hij met vaste hand zijn net

als de miraculeuze nerfrozet

van de victoria regia open.