Een nieuw gedicht! XIV
't Is avond geworden.
De zon zinkt zachtjes in het Westen neer.
Haar laatste gouden stralen beschijnen Daantje en Grietje. Rustig zitten ze naast elkaar op de bank voor hun huisje.
Daantje rookt zijn pijp. Fijne rookwolkjes krinkelen naar boven.
Grietje breit een kous. Haar naalden tikkeren met hooge geluidjes tegen elkaar.
Daantje zegt niets....
Grietje zegt ook niets....
Ze zitten zoo maar stilletjes bij elkaar....
Daar komt een meneer aanloopen, een lange meneer.
't Is meneer Alexander, de dichter.
Hij neemt zijn hoed af en legt dien voorzichtig naast Daantje op de bank.
‘Goedenavond Daantje en Grietje,’ zegt hij.
‘Goedenavond, meneer Alexander,’ zeggen Daantje en Grietje. ‘Wat is er van uw dienst?’
Meneer Alexander schraapt zijn keel.
‘Ahem...!’ zegt hij. ‘Daantje,’ zegt hij, ‘ik heb.... ik heb weer eens een gedicht gemaakt!’
‘Tjonge jonge,’ zegt Daantje vol bewondering. ‘Alwéér een, meneer Alexander? 't Lijkt warempel wel, of u ze zoo maar uit uw mouw schudt! En, als ik vragen mag, waar gaat dat gedicht over?’
Meneer Alexander kijkt Daantje ernstig aan.
‘Over... jou!’ zegt hij. ‘Over jou, Daantje!’
‘Over mij, meneer Alexander?’ vraagt Daantje verwonderd.
‘Ja, over jou, Daantje! Over de avonturen, die je beleefd hebt met je baard.’
‘Foei meneer Alexander,’ zegt Grietje. ‘Hebt u dáár een gedicht op gemaakt? Dat had ik toch maar liever niet gedaan!’
‘Wel?’ zegt Daantje. ‘Waarom niet?’
Hij vindt het wel prettig, dat meneer Alexander een gedicht op hem gemaakt heeft. Dat is het tweede al!
‘Is 't net zoo mooi als het eerste?’ vraagt hij.
‘Mooier! Véél mooier,’ zegt meneer Alexander.
‘Enne...,’ zegt Daantje. ‘Dat van die kleeren van den vogelverschrikker... staat dat er óók in? Nee toch?’
‘Nee,’ zegt meneer Alexander. ‘Dat staat er niet in. 't Gaat alleen maar over je baard! Wil je 't eens hooren?’
‘Heel graag!’ antwoordt Daantje.
‘Luister dan maar!’
Meneer Alexander haalt een rol papier uit den binnenzak van zijn jas. Hij strijkt het glad, schudt zijn lange haren naar achteren en begint te lezen:
‘Ho, meneer Alexander,’ zegt Daantje. ‘Dat is niet waar, hoor! Mijn baard was geen één meter tien lang. Hij was dertig centimeter!’
Meneer Alexander is een beetje verlegen. ‘Dat is waar, Daantje,’ zegt hij. ‘Je hebt gelijk. Maar 't is om het rijmwoord, zie je! Ik had wel kunnen schrijven:
Maar dan rijmt het niet! En daarom heb ik er maar één meter tien van gemaakt, begrijp je?’
Daantje is tevreden. ‘'t Geeft niets, hoor,’ zegt hij. ‘'t Komt er niet eens zooveel op aan, want hij is nou tóch weg. Leest u maar verder.’
Meneer Alexander vervolgt:
Daantje is opgetogen. ‘Prachtig, meneer Alexander!’ roept hij. ‘Hoe krijgt u de woorden bij elkaar! 't Is een wonder...!’
Meneer Alexander gaat verder:
Daantje strijkt verdrietig over zijn kale wangen. ‘Nee...,’ fluistert hij. ‘U hebt gelijk, meneer Alexander. Ik tel niet meer mee.’
‘Maar ik ben nog niet klaar, Daantje,’ zegt
meneer Alexander. ‘Luister maar eens naar het laatste versje. Ik wed, dat je begint te lachen, als je dat hoort!’
En hij leest:
Daantje springt op. ‘Ja! Ja!’ roept hij blij. ‘Dat hebt u goed gezegd, meneer Alexander. Volgend jaar is mijn baard wel weer aangegroeid. En dan ben ik weer nummer één! Ja! Ja!’
‘Zie je wel?’ zegt meneer Alexander. ‘Heb ik het niet gezegd? Ik wist het wel, hoor! Ziezoo, nou ga ik weer weg. Want ik moet mijn gedicht op juffer Annemarie nog afmaken. Wil je het gedicht misschien houden, Daantje?’
‘Màg ik dat, meneer Alexander?’
‘Welzeker Daantje!’
‘Heel graag, meneer Alexander! En duizendmaal bedankt!’
‘Geen dank, hoor Daantje!’
Meneer Alexander geeft Daantje de hand. En hij maakt een diepe buiging voor Grietje. Dan zet hij zijn hoed op en gaat weg, met groote stappen.
Daantje prikt het gedicht voorzichtig op de deur van de voorkamer.
‘Zoo kan ik het gemakkelijk lezen,’ zegt hij. ‘Hoe vind jij 't, Grietje?’
‘Ik houd niet van gedichten,’ zegt Grietje. ‘En ik vind, dat 't hoog tijd is, om naar bed te gaan.’
Ze doet de knippen op de deur en begint zich uit te kleeden.
Daantje volgt haar voorbeeld.
Tien minuten later liggen ze rustig onder de dekens.
Grietje doezelt al gauw in.
Maar Daantje kan den slaap nog niet zoo gemakkelijk vatten. Hij ligt te denken....
‘Grietje!’ zegt hij na een poosje.
‘Wat is er, Daantje...?’ mompelt Grietje.
‘Meneer Alexander had gelijk, hè?’ zegt Daantje. ‘Over een jaar is mijn baard vàst en zéker weer net zoo lang als... als vroeger.’
Grietje geeuwt....
Daantje draait zich om en denkt verder....
‘Grietje!’ roept hij even later. ‘Zeg Grietje!’
‘Ja, Daantje...?’
‘Ik zal iederen avond mijn gezicht met boter insmeren! Ik heb wel eens gehoord, dat je baard daar veel vlugger van gaat groeien!’
‘De boter... is duur, Daantje...’
‘Ik zal een heel klein beetje nemen, Grietje!’
Daantje gaat op zijn rug liggen.
Met groote oogen staart hij in de duisternis rondom.
‘Grietje!’ roept hij voor de derde maal. ‘Grietje! Grietje!’
‘Ja...?’ mompelt Grietje.
‘Ik...,’ zegt Daantje zacht. ‘Ik... ik zal in
't vervolg altijd alles eten, wat jij klaargemaakt hebt, hoor! En... zuurkool met spek vind ik héél lekker, hoor Grietje!’
‘Goed, Daantje...’
Grietje, half in slaap, geeft Daantje een zoen op zijn gladde wangen.
‘Nacht, Daantje...,’ zegt ze.
‘Nacht Grietje...’
Een oogenblik later slapen ze allebei.
De maan gluurt door de kieren van de gordijnen naar binnen....
