X. Morgenlied.
De kleene jakoba, die eenigen tijd blind en bijna wezenloos gelegen had aen een kwaedaertig soort van Kinderpokjes, kreeg van eenen haerer vrienden het volgende liedje, dat ze weldra na haere herstelling zeer lief zong en op het klavier speelde:
1.
Mijn God! nu mag het morgenrood
Mijn' oogjes weder streelen,
Ik hoor, nu vrij van smart en nood,
De vogeltjes weêr kweelen.
[p. t.o. 114]origineel
[p. 115]origineel
2.
Ik zie het kruid, met daeuw besproeld,
En 't zilv'ren beekje vlieten,
Mijn hartje, dat van blijdschap gloeit,
Mag uwe gunst genieten.
3.
Het morgenkoeltje, dat hier speelt,
En floddert door mijn lokken,
Verdrijft, terwijl 't mijn koontjes streelt,
Nu allen brand der pokken.
4.
Zijt welkom, welkom! lieve zon!
Na eenen nacht zoo duister.
Hij is voorbij! - o blijdschaps bron!
Ik zie weêr uwen luister.
5.
Ik lag bijna verwezen neêr
Als een geknakte roosje,
Elk riep: ‘helaes! zij is niet meer!
Dat zoete lieve Koosje!’
[p. 116]origineel
6.
En toch, hoe zalig was ik bij
Veel' and're kranke kind'ren!
Men troeteld' en verkwikte mij,
Om mijne smart te mind'ren.
7.
Zij vonden in den hoogen nood
Geen hulp, geen troost, geen hoeder.
Ik sluimerd' op den zachten schoot
Van een bezorgde moeder.
8.
Zij smachtten in den bitt'ren nacht,
En stierven in den morgen,
Ik werd hersteld door 's Hemels magt
En d' ouderlijke zorgen.
9.
Nu straelt de vreugd van mijn gemoed
Vol glans mij weêr uit d' oogen,
Daer al mijn leden, fris en goed,
Zich vrij bewegen mogen.
[p. 117]origineel
10.
Dus wijd' ik U mijn eerste Lied,
U, die mij weêr doet leven,
En 't oor, dat hoort, en 't oog, dat ziet,
Hebt als op nieuw gegeven.
11.
Zoo vaek mij 't zonnelicht toelacht,
Zal ik deez' weldaed roemen,
En U tot in mijn laetsten nacht
Mijn' God, mijn' Redder noemen.
