Die haar dan natuurlijk mama en my wellicht vader zouden noemen.

Doch daar wy volstrekt zonder kinderen zijn, zijn onze kinderen ook natuurlijk zonder oude lui,

En geven dus van het papa en mama zeggen tot nog toe den brui.

Maar met al dat philosopheeren in de metaphysica

Dien ik wel op mijn tijd te passen, want mijn horologie gaat wat na.

Vindt het publiek niet, dat het hier zeer naar pomade ruikt en valsche krullen,

Die thands, helaas! het hoofd van menige getrouwde vrouw vervullen,

Doch de beurs ledigen van haar Ed. echtgenoot,

Die toch eigenlijk degeen is die werkt voor zijn brood?

Overigens is echter mijn leven zeer plezierig.

Dit is eigenlijk mijn buitentjen: 't is netjens en toch niet zwierig.

Wy hebben hier een fraaien tuin, benevens paarden en een koetsier op stal,

Van welke laatsten ik echter maar niet spreken zal;

Want ik rij gewoonlijk 's morgens met de trekschuit naar 't kantoor

En breng daar mijn dag in speculaties in de colonialen door

Met mijn compagnon en mijn ouden kantoorbediende,

Die Charles heet, net als Karel de Tiende,

En nog geen bril draagt; want, ofschoon stekeblind, is hy niet byziende;

Vervolgens, met het schuitjen van half vijf,

Ga of keer ik terug naar mijn buiten verblijf;

Doch het wordt nu waarlijk tijd om naar de stad te gaan:

My dunkt, ik hoor de pendule al twintig minuten over negenen slaan;

En ik heb mijn knecht bovendien noodig.

Het schellen, Mijnheer, was eigenlijk overbodig.

Ik sta altijd, voor de deur, klaar en gereed

Om u te dienen, gelijk Mijnheer wel weet.

Of om te luisteren.

En praai de schuit van negenen; want daar woû ik wel meê naar de stad,

Je kunt niet missen, als je de schuit voorby ziet varen;

Want de schipper is ongehuwd sedert verscheiden jaren,

En, als hy nergens anders is, staat hy gewoonlijk voor de roef.

Ik geloof niet, dat ik nu verdere inlichting behoef.

Deze mijn knecht is een van de slimste klanten,

My bekend onder de domestique lijftrawanten;

Ik liet hem uit Parijs komen omdat hy Fransch verstaat,

Waar men thands in menige familie ten platten lande een bluf meê slaat.

Zijn boodschappen doet hy doeltreffend en spoedig,

En voor de kinderen (die ik, tusschen twee haakjens, nog niet heb) is hy zeer goedig;

Mijnheer! de schuit en de schipper zijn compliment:

En sints de spoorwegen is zoo iets als een trekschuit niet meer bekend;

De jager en zijn paard hebben zich gisteren verhangen,

En de schipper staat snoek te visschen, die hy wel nooit zal vangen.

Om kort te gaan, Mijnheer, met de schuit,

Kunnen wy gerust zeggen: c'est fini, of: 't is uit.

't Is waar, in mijn alleenspraak, anders genaamd conversatie,

Dacht ik waarlijk niet aan deze moderne innovatie,

En had ik vergeten, dat men niet, gelijk te voren,

Zich tegenwoordig kan op reis begeven zonder sporen,

En dat het breken van de lijn of de val van een paard

Op een ijzeren wagen noch oponthoud, noch confusie baart.

Ik dacht aan mijn geluk met mijn gemalin, anders genaamd mevrouw,

Aan mijn wederzijdsche genegenheid en haar réciproque huwlijkstrouw,

En hoe ik, om zoo te spreken, nog eens vader zal zijn in 't verschiet,

Wanneer een zuigeling ons zijn kinderlijke caressen biedt;

Doch aan 't verdwijnen der trekschuiten dacht ik, helaas! niet.

Welaan, Jan! spoed u dan maar naar den koetsier

Breng hem terstond met de noodige équipage hier;

En dat hy zich met langen zweep en dikken kraagjas versier,

En verder met mijn fourgon en twee makke paarden.

Terstond, Mijnheer. - En hier is een brief voor Mijnheer, van Naarden,

Waar de telegrafische postkoerier van Amsterdam,

Juist op 't moment in de afgeschafte trekschuit meê kwam.

Wat een Amsterdamsch koopman altijd onderscheidt:

In plaats van zijn tijd te verkwisten of te verloopen,

Breekt hy zijn belangrijkste brieven onmiddelijk open;

Ofschoon hy niet altijd te voren weet voor gewis,

Welke van zijn brieven juist de belangrijkste is.

Daarom is ook Amsterdam altijd het puik der koopsteden geweest,

Gelijk men in de vaderlandsche historie van vreemde volken leest.

Geheel geen onbekende plaatsen, geloof dit vrij.

Doch laat ons, na deze nationale uitboezeming, eens lezen,

- Welnu! inderdaad een koffij-veiling, op mijn woord,

Ik moet terstond naar gezegde veiling toe, enfin, ik moet voort;

Terwijl ik, wanneer deze veiling is afgeloopen,

De aangekochte koffij natuurlijk voordeelig denk te verkoopen.

Ik schrijf een woord aan mijn compagnon en neem afscheid van mevrouw Dadelpracht,

Die my, als van zelf spreekt, van avond te vergeefs t' huis verwacht,

Terwijl ons huwelijksbed, omkramst met myrten en populieren,

Van nacht in eenzaamheid bruiloft zal moeten vieren.

Hola, Jan!

Mijnheer, het rijtuig is met koetsier en paarden voor de deur.

Gy zijt zeer gezwind, naar ik met genoegen bespeur.

Doch ik zou wel eens even met den koetsier willen spreken,

En vervolgens van Mevrouw afscheid nemen; ofschoon zulks my 't hart zal breken.

Roep daarom Andries hier zonder tijdverlies,

En pak vervolgens mijn chemin-de-fer, ook wel geheeten valies.

Heel goed, Mijnheer.

Wel, Andries, is alles klaar?

Meer dan vaardig, Mijnheer! en 't is het mooiste spulletjen met mekaêr,

Dat een blindeman zou kunnen zien tusschen Amsterdam en Alkmaar,

De paardjens, Mijnheer, zijn zoo levendig als Engelsche hansworsten,

En zouden terstond met UEd. op hol gaan, zoo zy namelijk dorsten.

Doch dat is eigenlijk minder; want Andries zit niet voor niet op den bok,

En ZEd. daar zijnde, bennen ze zoo mak als opgezette leeuwen in een duivenhok.

Enfin, eer Mijnheer zijn neus maar eventjes kan snuiten,

Is hy reeds vertrokken en te Naarden geweest en zit hier weêr buiten.

Ik ben altijd over uw diensten tevreden geweest; doch hebt gy wel gerekend op een lange voyage?

Ik heb, net als de Franschen, moed voor alles, Mijnheer, of, als wy 't onder ons noemen, courage.

Is het rijtuig, enfin, is alles in orde?

Mijnheer, alles is pront.

Dat mag ik hooren: zoo vertrekken wij maar terstond.

Maar à propos, over 't uithalen?....

Van 't uithalen weten die dieren zoo goed als ik, en dat by memorie;

Want zy kunnen lezen noch schrijven en vragen dus nooit naar een boek,

Waar ik, ais koetsier, de noodige informatie in zoek;

Doch zy bezitten iets zeer remarquabels, genaamd instinct,

Hetwelk in die redelooze dieren meer dan de rede in UEd. en andere menschen blinkt.

En zoo zeg ik, bij voorbeeld, tot uw paarden, ik meen met mijn toomen: rechts of links af!

En zy doen terstond het tegenovergestelde van 't geen ik niet hebben wil, en dat op een draf.

Genoeg! hul uw hoofd thans in castoor, anders genaamd bever.

Om je de waarheid te zeggen, Mijnheer, had ik liever een glaasjen jenever,

Tegen de morgenlucht; doch altijd met UEd. verlof.

Heel goed! schuur thands UEd. piek, of, volgens de Engelsche dictionnaire: be off.

Mijn hart voel ik thands, gelijk een bloem in den dauw, door verscheiden emoties begoten,

Nu het afscheid genaakt van de vrouw, door mij gehuwd te Voorschoten,

Terwijl zy den volgenden morgen reeds aan den Leydschen dam

My tracteerde aan 't ontbijt op mijn eersten getrouwden boterham.

Hoe zal ik mijn gevoel, anders genoemd sentimenten, behendig genoeg kunnen bedekken,

Om geen tranen op haar kinderloos gelaat of iets dergelijks te verwekken?

Enfin, de man is heer van de schepping, wat de Franschen noemen sinjeur;

Spelen wy derhalve thands de rol van een man en geenszins van een acteur.

Doch zij nadert.

Mijnheer! Mevrouw wenscht U te spreken.

Laat ons dan zonder complimenten het ijs des afscheids breken.

Mevrouw! zeg vooral niet dat ik u dien brief gaf.

Die u gewis zal beloonen voor uw vaardigheid en uw trouw.

De brief is veilig, wees daar zeker van, in mijn handen.

O Pronk- en puikjuweel der vereenigde Nederlanden,

Helaas!

En van uwe fraaie stem zulke melancolieke reflexies?

Ben ik niet dezelfde steeds, die eerst naar u vrijen en vervolgens u trouwen kwam,

Dezelfde hier, gelijk vroeger te Voorschoten en vervolgens aan den Leydschen dam?

Wat deert u toch, mijn beminde schat, en mijn duifjen?

Helaas! een vrouw zonder haar huwlijksman is gelijk een volant zonder kuifjen.

De brief van Naarden kwam dezen morgen eerst aan;

Doch de slapeloosste nacht heeft hy my reeds doen ondergaan,

Benevens onderscheidene cauchemaren en droomen,

Die als molensteenen op het hart van uw gade zijn gekomen.

‘Ruk ik thands mijn hairen niet uit, of verdestrueer ik mijn nagels niet,

Of word ik, gelijk Camilla, niet dood gestoken

Door een broêr, met wien zy zoo even nog familiair had gesproken?

Waarom steek ik mijn getrouwde hand niet in 't vuur als Mucius Scevola,

Of mijn zwaard in mijn eigen als Cato van Utica?

Waarom......’

Dus de Romeinsche geschiedenis à propos van een reisjen naar Naarden op te delven.

Doch op wat wijze, verklaar my dit, overdierbaar lief!

Bekwaamt gy kennis aan dien onzaligen particulieren brief?

Helaas! ik hoorde zonder te luisteren, terwijl zoo veel anderen luisteren zonder te hooren.

Ik stond by geval achter ginds beschot, of liever klooster, en zoo trof die treurmaar mijn ooren,

En zag ik ten duidelijksten mijn onzalig en verlaten lot

Van achter dat klooster, of liever, dat kloosterachtig beschot.

Thands ga ik in de voorkamer een tapijtwerk borduren

Ofschoon man en gade eigenlijk één zijn en diensvolgens geen twee.

Tot dat UEd. terugkeert, zonder, als ik hoop, koû te hebben gevat.

Stellen zelfs een Amsterdamsch koopman geheel buiten staat

Het afscheid van zijn gemalin verder te rekken.

Ik moet terstond van hier, of, met andere woorden, vertrekken.

Vaarwel.... nog eens.... vaarwel! adieu, Euphemia!.....

Is onbeschrijfbaar... vaarwel!

Mijnheer, de paardtjens loopen reeds, om zoo te zeggen,

Als twee honden, die in de verte een been zien leggen.

Doch, als paarden betaamt van opvoeding en fatsoen,

Durven zy het natuurlijk zonder Mijnheer niet doen,

En staan ze dus hier te wachten als geduldige lammeren,

Tot UEd. en Mevrouw eindelijk gedaan hebt met jammeren.

Vaarwel, voor 't laatst, Euphemia!

Ik retourneer ten spoedigste, anders genaamd snel.

En een halfuur verder zouden uw paarden zich kunnen vergasten aan klaver.

Andries! spreek my nu niet van paarden of klaverzaad.

Als ik aan Mevrouw denk, heb ik het waarachtig te kwaad.

Leg my dus de zweep nogmaals op de paarden,

En breng my ten spoedigste terug van de veiling te Naarden.

Inmiddels zoek ik mijn troost in een zoeten slaap

En steek gy uw pijp op, getrouwe en waakzame knaap!

Dankje, Mijnheer. Ik heb hier een pijpjen tabak,

Zoo goed als de Koning zijn hand ooit in Z.M. mond stak.

En zoo je nu niet met de équipage te Naarden bent,

Eer je nog droomt dat je in slaap valt, zeg dan maar dat Andries zijn paarden niet kent.