[p. 54]
Waterplant
In de grijze avond
hangt het witte verslag
van de sabakoes+
in de bomen langs de rivier.
Onder de brug
trekt het water lijnen
waarop nu zinnen verwijlen
rondom de palen
en ik, duidelijk versta
de vluchtige taal
van de eb.
Wat anderen nooit
komen te weten
wat zelfs het binnenhuis
niet is toevertrouwd
moet ik nu prijsgeven.
Altijd alleen
groet ik zonder gebaar.
Alles gaat voorbij.
Als losgeslagen waterplanten
drijvende op de stroom
etmalen ver
zijt gij mij:
Kronenburg en Nijssenweg
Nickerie en de Stad
Domburg, Kwatta
Blauwgrond en Corneliskondre.+
[p. 55]
Maar zie ik blijf bij U
wanneer de wolken
rood aanlopen
Vergeet dit niet.
Gedenk mij
wanneer de nacht hierna
eenzaam speelt
met de rivier.
