Ze stuurden me naar Boma

De rechter zat rustig vanaf zijn hoogte naar me te kijken. Ik bewoog niet, want die ogen van hem hielden me in een greep. Ik wachtte gespannen tot hij zou zeggen ‘Boma!’ Maar dat zei hij niet.

‘Dan was je die dag jarig, die dag toen je moeder begraven werd, dan was je dus jarig... Acht jaar. Pas acht was je toen.’ Hij zuchtte zwaar toen hij weer overeind ging zitten en streek over zijn haar alsof vermoeidheid hem plotseling moeilijk maakte.

‘Ik ga je naar Rijpere Jeugd sturen’, zei hij eindelijk, ‘misschien kunnen ze het daar nog eens met je proberen en kunnen ze je deze keer helpen.’

‘Ja meneer’, zei ik haastig, want ik was bang dat hij weer van gedachten veranderen zou. Ik was blij. Ik was echt blij, want hij stuurde me niet naar Boma. Ik ging wéér naar Rijpere Jeugd. Rijpere Jeugd was niets. Rijpere Jeugd was uitrusten totdat je kans zag om weg te lopen. Ik had geluk. Ik had toen echt geluk.

Alleen die dokter van daar was vervelend, een buru-type. Honderdduizend vragen stelde ze je, al mijn in'bere tori wilde ze weten. Alsof ik zo gek zou zijn om mijn leven binnenstebuiten voor d'r te draaien. Een keer vroeg ze me ‘hou je van jongens of van meisjes?’ Ik zei d'r ‘ik hou van niemand.’ ‘Maar áls je van iemand zou houden... van wie zou dat dan zijn?’ bleef ze mijn hoofd doorzeuren met d'r gedraaide tong, ‘van een jongen óf van een meisje.’ Ik zei d'r ‘ik hou van niemand.’ Ik zei d'r ‘ik hou alleen van mijn kippen.’ Toen schreef ze een briefje. Daarmee moest ik naar die dokter van LPI. Alleen omdat ik van mijn kippen hou...

 

Het was een regelmatig komen en gaan bij Rijpere Jeugd, bijna was ik klant. Als ik wegliep ging ik altijd regelrecht naar oom Roy. Natuurlijk! Waar anders moest ik gaan? Daar was ik zeker van mijn bordje eten, want oom Roy was geen slechte man. Hij zorgde voor me. Eten, kleren, zakgeld... alles op tijd. Hij was goed voor me, écht goed was hij voor mij.

Dat ik in een probleem was gegaan... ja, dat kon hij ook niet helpen. Ik

was nu eenmaal een jongen. Meisjes gaan in een hossel, jongens gaan handelen. Is zo eenvoudig is dat ding. Ik begon geld nodig te hebben dus moest ik iets gaan doen. Ik nam een serieus tuinmanswerk. Daarmee verdiende ik vijfduizend voor een morgen plus een glas water. Maar kijk nò, werk vind je ook niet iedere dag. Is zo ben ik begonnen met handelen. Alleen handelen hoor. In 't begin gebruikte ikzelf niet. Eerst was het moeilijk, ik was bang dat ze me gingen krijgen. Elk moment rende ik. Ik zag politie... ik rende. Ik zag MP... ik rende. Zelfs in mijn slaap rende ik, maar het ging over. Ik werd het gewoon. Ik nam dat ding cool. Hij heeft me nooit iets gezegd, oom Roy. Misschien wist hij echt niet dat ik handelde. Hij zei dat hij het niet wist, toen ze hem die laatste keer vroegen. Hij zei dat hij ook niet geloofde dat ik dat ándere had gedaan, maar ze luisterden niet. Ze zeiden dat ik schuldig was, die laatste keer, en stuurden me naar Boma.

 

Ik zag direct dat hij dood was: zijn gezicht... als rubber. Hoe hij die middag in huis gekomen was weet ik niet. Hij zei dat hij wachtte. Dat hij wachtte op oom Roy. Ik vroeg hem wat hij bij oom Roy kwam zoeken. Hij lachte verlegen. Toen dacht ik dat ik wist. Eerst deed ik niets. Ik keek gewoon naar hem. Hij stond op en kwam naar me toe, lachte nog steeds. Ik keek naar zijn mond, zijn magere lijf, zijn benen die uit elkaar stonden alsof ze een cirkel wilden zijn. Eerst deed ik niets. Ik streelde alleen. Hij streelde terug. Hij streelde me écht terug, ik weet het zeker... ik geloof dat hij me terugstreelde. Ik wéét niet wanneer hij begon te gillen. Toen ik hem hoorde gillen, gilde hij niet meer. Ik kende hem niet, dit was de eerste keer dat ik hem zag. Ik wist niet waar hij woonde, hoe hij heette, ook niet hoe oud hij was. Misschien twaalf, misschien tien, schatte ik.

 

Hij was acht. Dat hoorde ik later toen ik moest voorkomen. De rechter had zich voorovergebogen en keek vanaf zijn preekstoel recht in mijn gezicht. Ik zag hoe hij rood werd onder zijn huid. Her'her'nengre, dan werd hij rood als een bakra.

‘Dat kind was pas acht’, had hij geschreeuwd, ‘hij was pas acht!’ Hij ademde zwaar toen hij weer overeind ging zitten en zich over het haar streek alsof vermoeidheid hem plotseling moeilijk maakte. Toen de rech-

ter me vroeg zei ik op alles ‘ja’. Dat hadden de jongens van cellenhuis me gezegd, dat ik op alles ja moest zeggen behalve als ze me vroegen of ik het gedaan had, dus zei ik ‘ja, ja, ja!’ Alleen één keer zei ik ‘nééé...’, maar ze luisterden niet. Ze stuurden me naar Boma.

 

Niemand had me gezegd dat ik jarig was, die dag toen mijn moeder werd begraven. Acht jaar was ik geworden. Dat hoorde ik drie jaar later, toen ik voor de zoveelste keer moest voorkomen en de rechter stil naar me zat te luisteren. Toen ik niets meer te zeggen had boog hij zich over zijn preekstoel naar voren zodat zijn ogen met de mijne botsten. Ik schrok er vreselijk van, want al die tijd dat ik daar naar die man had staan kijken, had ik niet eens gezien dat zijn ogen blauw waren. Her'her'nengre... dan waren zijn ogen als van een bakra. Een hele tijd zei hij niets, die rechter. Bleef het stil tussen hem en mij, zat hij vanaf zijn hoogte rustig naar me te kijken. Ik bewoog niet, want die ogen van hem hielden me in een greep. Ik wachtte gespannen tot hij zou zeggen ‘Boma!’ Maar dat zei hij niet.

‘Dan was je die dag jarig, die dag toen je moeder begraven werd, dan was je dus jarig... Acht jaar. Pas acht was je toen.’ Dat was alles wat hij zei, ik kon hem nauwelijks horen. Zo fluisterzacht praatte hij.

‘Ja meneer’, zei ik snel want die jongens van cellenhuis hadden me gezegd dat ik op alles gewoon ‘ja’ moest zeggen. Op alles, behalve als ze vroegen of ik het had gedaan.

 

Ik was niet meer thuis toen mijn moeder overleed, ik bleef niet bij haar. Sinds mijn vijfde bleef ik bij oom Roy. Met hem ging ik naar de begrafenis. Ik dacht dat het zondag was omdat het die middag zo verschrikkelijk leeg en stil was op straat, maar oom Roy zei dat mensen nooit op zondag begraven. Welke dag het was weet ik nog steeds niet, maar het was leeg leeg leeg op straat en stil als dood. Toch was het geen zondag. Het was geen zondag want oom Roy weet het beter. Oom Roy weet álles beter, niet voor niets is hij mijn vaders oudste broer.

Alleen mij heeft oom Roy genomen. Alleen van mij was hij zéker, zei hij, want ik lijk sprekend op mijn vader. Van die anderen was hij niet zeker. En dan nóg... ze waren meisjes. Oom Roy hield niet van meisjes.

Hij heeft altijd een jongen gewild, daarom had hij me direct genomen. Mijn moeder vond het goed. ‘Hij is je oom’, zei ze. ‘Wie anders gaat beter voor je willen zorgen dan je bloedeigen oom? Voor mij is het een hele hulp’, dus ben ik bij oom Roy gaan blijven.

 

We hadden ons klaargemaakt om die middag te gaan begraven, oom Roy en ik. We droegen als tweeling, we droegen parweri. Blueblack terlenka broek met een wit, langemouw hemd. ‘Als een echte kleine bigi man’, lachte oom Roy tevreden toen we samen op straat liepen. Ik vóór, hij achter, want hij genoot ervan naar me te kijken.

Mijn moeder lag in een lange witte jurk in haar kist en ze had een witte angisa op haar hoofd. Het stond haar niet. Mijn moeder had geen hoofd voor een angisa, maar iedereen mompelde dat ze er mooi bijlag. Ik weet niet waar van d'r ze zo mooi vonden. Haar gezicht leek op rubber, bijna herkende ik haar niet. We bleven niet lang. Oom Roy vond dat het niet nodig was, dat we onze plicht al hadden gedaan.

Thuis liep hij direct door naar de slaapkamer. Hij zei dat hij zich niet goed voelde, dat hij ziek werd van begrafenissen en dat ik hem troosten moest. Het troosten deed pijn, hartverscheurend pijn, alsof ik deze keer voorgoed in tweeën zou scheuren. Oom Roy hield niet op toen ik gilde. Deze keer was het erger dan toen ik met mijn blote voet op brokobatra had getrapt en ze er dran op moesten gooien om het bloeden te stoppen.

 

Het was stil in huis, ik wist niet eens dat ik wakker was, ik dacht dat ik dood was. Oom Roy was met meer thuis. Ik kon me niet bewegen, bleef liggen. Viel opnieuw in slaap. Toen ik weer wakker werd lag oom Roy met kleren en al naast me. Niet eens zijn schoenen had hij uitgedaan. Hij stonk vreselijk. Naar plasje en sopi.

Ik dacht dat ik niet zou kunnen lopen maar het ging... ik ben niet doodgegaan en ze stuurden me toen naar Rijpere Jeugd, die eerste keer en ook al die andere keren. Alleen de laatste keer ging ik daar niet. Ze stuurden me naar Boma.