[p. 70]
[p. 71]
Rosalina
De edelstenen van je ogen
zijn helder,
helderder dan regenwater,
rustiger dan een kreek in het bos,
waar alleen de wind
doezelt onder de takken.
Rosalina,
is je stem zo van goud
dat zelfs de maan haar adem inhoudt
van schrik?
Houd me in het bereik van je hand.
Leg me vast aan je boot.
Bind de lijn vast
die je dan in het water laat zinken
waar we tot één leven worden,
tot één liefde.
