Di a mun

kon na loktu

na ini en geri krosi,

a geri yapon fu row nanga watra-ai,

yu yeye b'e warsi

kaba abra grontapu, Okito.*

Yu kra

b'e piri a buba

di ben tapu wi konsensi so langa, Okito,

èn a winti

ben weti leki dow!

Di a mun

ensi ensrefi kon na loktu

na ini en geri koto,

wan fugufugu linga fu geri nanga gowtu, Okito,

mi ai bradi opo

fu fanga den dropu fu den stari.

Wai, watra-ai, so wan ogri!

Dan den kiriman no strafu srefi!

Toen de maan

opkwam

in haar geel gewaad,

die gele japon van rouw en tranen,

waarde jouw geest

al over de wereld, Okito.

Je ziel

stroopte de schil af

die ons geweten zo lang bedekte, Okito,

en de wind

was wit als dauw!

Toen de maan

zich ophees naar de lucht

in zijn okeren rok,

een omfloerste ring van geel en goud, Okito,

sperden mijn ogen zich open

om de druppels van de sterren te vangen.

O, tranen, zoveel kwaad!

En de moordenaars niet eens gestraft!

 

[Vertaling: Michiel van Kempen]