Syons wijn-bergh


auteur: M. van de Speybroek


bron: M. van de Speybroek, Syons wijn-bergh. Inhoudende verscheyden schriftuerlijcke liedekens, uyt den Ouden en Nieuwen Testamente by een vergadert. Geleyn Jansz., Vlissingen 1670 (derde druk)


verantwoording

inhoudsopgave

doorzoek de hele tekst


downloads



DBNL vignet

't Vier-en-veertigste liedt.
Zijnde een mey-liedt. aant. +

Stemme: Bedroefden herder siet.

 
O Mensch ghy die u tijdt
 
Staegh achteloos verslijt,
 
Keert weer ghy dwaelt te wijt,
 
Van 't padt der reden;
 
Komt leert uyt 't geen ghy siet,
 
Uyt al wat nu geschiedt,
 
En wat de Mey aenbiedt,
 
Uws levens heden
[p. 220]
 
Met danck en deugden vreugdig vieren,
 
Leert uyt het Woudt leert uyt de Dieren.
 
 
 
2. Treedt langs de Laentjes heen',
 
Ghy siet wat laetst verle'en,
 
Als heel versturven scheen,
 
En stijf bevrosen,
 
Dat het nu in dees Lent,
 
Nu God weer warmte sendt,
 
Dees soete tijdt erkent,
 
Met cierlijck bloosen;
 
De heel ' natuere schiet sijn spruyten,
 
En keert sich met het binnenst' buyten.
 
 
 
3. Swaluw' en Oyevaer,
 
Nemen dees Mey-tijdt waer,
 
De Diertjens allegaer
 
Die zijn vol vreugden;
 
't Schijnt elck komt uytter Muyt
 
Met danckbaer soet geluyt,
 
Met wel-koom-sangs gefluyt,
 
Van 's tijdts verjeughden,
 
Elck hipt en springt, of stijght ten Hemel
 
Met bly gewoel, en soet gewemel.
 
 
 
4. Elck Diertje na sijn aert
 
Hem met sijn Gaeyken paert,
[p. 221]
 
En springt, als onbezwaert,
 
Door Bosch en Heyden;
 
't Gehoornd' en Melck-gediert
 
Vast door de Klaev'ren zwiert,
 
Ay siet hoe weeld'rig tiert
 
Het in de Weyden!
 
Het loeyt en wauwelt vol verblijden
 
In dese Gras-groeyende tijden.
 
 
 
5. Het wit-gewolde Vee,
 
Verlost van 's Winters wee,
 
Betoont door bleet'ringh mee
 
Een vreughts-gevoelen;
 
Het Eyndjen in de Beeck,
 
Dat korts van koud' bezweeck,
 
Dat sietmen vol gequeeck
 
Vermaeck'lijck woelen;
 
Slaet voor 't gesicht op Kruydt en Boomen,
 
In alles wordt de Mey vernomen.
 
 
 
6. Het jeugdig Boom-gezwey
 
Dat groent en ciert de Mey,
 
Hoe marm'rig staet de Wey
 
Voor 's Menschen oogen;
 
't Gebloemt, met schoone kleur,
 
Dat geeft een soete geur,
 
En toont Gods lof daer deur,
 
Na haer vermogen;
 
De Tulpjes, Lel'jen en Angieren
 
Haer nu op 't cierelijckst' vercieren.
 
 
 
7. In 't kort gy merken meugt,
[p. 222]
 
Hoe 't alles is vol vreught,
 
Of bloeyt in nieuwe Jeught,
 
Door 's tijdts verand'ren;
 
Als of 't in spreeckens schijn
 
Seyd: wie soud' ledigh zijn,
 
Nu God van koud' en pijn
 
Ons met malkand'ren
 
Beschermt; o mensch! wilt uyt ons leeren,
 
Hoe ghy voor weldaet God sult eeren.
 
 
 
8. Soo ghy dan dit beschouwt,
 
O Mensch, in 't Vee en 't Wout,
 
Hoe blijft ghy dan soo kout
 
Om vrucht te toonen?
 
En sal u binne-grondt
 
(Vervrosen in de sondt)
 
Ontdoyen 't gheender stondt,
 
Daer Godes Sone
 
U beter Mey als 't Wout komt gheven.
 
Ey! ey! vernieut ook 't oude leven.
 
 
 
9. De Son van Gods genae,
 
Bestraelt u vroegh en spae,
 
Ey! slaet dees Mey-tijdt gae
 
Met deugd'lijck bloeyen;
 
Ontspringht in danck en lof,
 
Verciert des Heeren Hof,
 
Op datm'u nimmer of
 
Bestaet te snoeyen:
[p. 223]
 
Want God sijn Bijl alree gaet stellen,
 
Om den onvruchtbre boom te vellen.