[p. *76]origineel
Odit moras.
[p. 87]origineel
XXXI.
Liefde haet traegheit.
GElyk een edel hart de laegheit
Der Schiltpadde en haer' loomen tredt,
Zoo haet Godts zuivre min de traegheit
Van 't vleesch in 't spoor van Christus wet.
Een heiligh vuur speelt door hare aders:
Zy zweept den al te loggen quant.
't Is, weetze, een streek des aertsverraders,
De ziel in eenen lagen stant
Te houden, en door duizent listen,
Zoo dikwyls al te laet verstaen,
Den dierbren tyt te doen verquisten;
Want stilstaen is te rugge gaen.
Neen, neen; zy houdt van geene flaeuheit,
Gedachtigh aen haer Liefstens woort
En oordeel over zulk een laeuheit.
Hy helpt wel op den kruiswegh voort;
Hy sluit de deur van zyn genade
Niet haestelyk en onverwacht:
Maer traegheit komt veellicht te spade
En in den al te laten nacht.
Godts Hofpoort blyft niet eeuwigh open:
Wie binnen wil moet yvrigh loopen.
