[p. 211]
Aemsterdamsche Lindebladen.
Aemsterdamsche Lindebladen,
Wien 't hesperisch groen bezweek,2
Guntme, dat ik, door genaden,
Met uw' heyligheid wat spreek!
5
'k Ben bedroeft. Mijn ziel zou 't tuigen.
'k Schrei, en krop mijn traenen in.
't Sterven kan de dood niet buigen,
Dien ik boven 't leven min.
'k Min de dood: maer, laes! verlooren.9
10
'k Volg 'er smekend dag, en nacht:
Maerze vlught, en stopt 'er ooren
Voor de naerheid van mijn klagt:
Daerom koom ik u toeschieten,
Troostelijke Lindelaen,
15
Om mijn traenen uit te gieten,
En te stremmen in uw'blaên.
Vangtze! vangtze! strekt medoogen
Tot dit hart, dat in een vloed
Van zijn traenen moet verdrogen,
20
Door onlesselijke gloed!
Ik beken, 't zou wonder wezen,
Dat ik, in een baere zee,22
Vuur, en vonken had te vreezen,
Dien het water nimmer lee.
[p. 212]
25
Oei! hoe snerpen my mijn zuchten?
Dat 's de blaker, die my brand;
Dat 's de brand, die my doet vlugten,
Met een zwoegend' ingewant,
Tot uw' heul, mijn luwe haven,
30
Daer mijn droefheid neemt een end;
Daer mijn bangheid zich zal laven
Met de koelte van uw' lent.
Of zijt gy beducht voor traenen,
Dat uw' frisch, en jeugdig groen
35
Licht tot quijnen zou vermanen?
Wilt dat nimmermeer vermôen.
't Is wel waer, het zout strijt teghen
't Loof, en doet 'er groen te niet:
Maer dit zal zich niet verleghen39
40
Quaed te doen, daer 't goed gheschiet.
Zijt gerust, mijn Lindebladen.
'k Zweer, u zal geen leet geschien.
Schoon mijn schreien u wou schaden,
't Zuchten zal 't wel haest verbiên:
45
't Zuchten zal, met dappre vlaeghen,
Vliegen door uw' telgen heên,
En de traenen zoo verjagen,
Dat uw' groen zal zijn te vreên.
[p. 213]
Wilt mijn hoop toch niet verkorten!
50
Hout uw' lieve blaedjens by!
Want ik kanze nergens storten,
Ofze kruipen weer tot my.
Hoe nae vreestge, datwe t'zaemen53
Zullen spannen tot uw' schae?
55
Neen, o neen! ik zou my schaemen;
't Ging mijn dankbaerheid te nae,
Dien ik aen u zal betonen.
Troost my toch in deezen rou!
d' Hemel zal 't u meê beloonen,
60
Die geen deugd vergeten zou.
Laet daer op uw' takjens buigen.
Trotse gevels, die hier staen,
Luistert toe, en weest getuigen,
Hoe ik leev' met deeze blaên.
65
Heilig groen, ik moet gaen treuren.
't Treuren is u wel bewust.
Waerom 't treuren moet gebeuren
Zultge smaeken, zoo 't u lust.
'k Word belogen. Wie kan 't keeren?
70
Niemand! Niemand, van die 't doet.
Dat 's te laet. Het mag hem deeren,
En ook my, die 't lijden moet.
[p. 214]
'k Moet het lijden; maer hoe gaeren
Kuntge lichtelijk vermoén:
75
En die 't nochtans wedervaren
Kunnen zelden voordeel doen,
Als met zwijgen! Zwijgen! Zwijgen!
Want de waerheid valt te schrael,
Daer een ieder 't oor laet zijgen
80
Naer vervloekte logentael.
Holla! 'k Mis. De toom ontschootme.
'k Liep daer vry wat buiten 't spoor.
'k Heb berou. Het woord ontvloodme.
Daer 's noch wel een red'lijk oor,
85
Daer geen logen in zou tuiten,85
Of het zou, om 't tegendeel,
't Ondier in het bijten stuiten:
Maer ik vonze, laes! Niet veel.
Weinig zijnze, die de waerheid
90
Koestren in een warme schoot.
Weinig, die de waerheids klaerheid,
Schoon zy 't weten, stellen bloot,
Als 't hen kittelt 't geen zy hooren;
En dit kittelt ieder een.
95
Tedre blaedjens, jonggebooren,
Weest met deezen nooit gemeen!
[p. 215]
Weest oprecht! Aenhoort mijn klagten!
Troost mijn zucht, en wischt mijn traen,
Dien ik nu by dag, by nachten
100
Zal vertrouwen in uw' laen!
Hemel zijt 'er toch genegen,
Om de deugd, dien zy my doen!
Spaer geen zonneschijn op regen,
Die haer wasdom weeldig voên!
105
Groeit, en bloeidt, en spreit uw' telgen
Wijd, en zijd. Uw' schaduw geeft106
Hen, die zich aen valscheid belgen,
Zoo 't hun hooft van noode heeft,
Als hun zinnen zich vermaeken
110
Onder uw' meewaerig loof,
Op dat Titan aen zijn blaeken111
't Blanke vel niet doem ten roof.
Maer ontrukt uw' koele lommer,113
Als zijn vuur op 't vinnigst braed,
115
Hen, die, zonder leet, oft kommer,
Oirsprong zijn van dit mijn quaed;
En ook al die 't voedsel geven.
Goude Febus brand, en blaek118
Al hun aenschijn, datze leven119
120
Zelf den mooren tot vermaek:
[p. 216]
Zoo mag ieder een hen kennen.
Of raed uw' bezet gemoed
Datmen zich behoort te wennen
't Quaed te straffen door het goed?
125
'k Ben te vrede. 'k Zal u luistren;
Ja volvoeren uw' vermaen:
Maer uw' Zusters licht te duistren127
Staet my veel te qualijk aen.
En dat doenze, door 't verdichten
Daerze my, laes! meê betichten.
't Is, (God beter!) wel een pijn;
En het moeit mijn vry geweten:
Maer dit strekt my weer tot baet,
135
Dat ik slechs zoo word geheten,
Nu ik weet niet voert de daed.136
Hoe waer 't mog'lijk, dat mijn veder
Soo wildweiich vliegen zou138
In dat liefelijke weder,
140
Dat ons streelde, toen die Vrou140
Zoo ondankbaer wierd ontfangen
Door dat schaemtelooze lied,
Dat het sneeu van bei'er wangen
In het kuische purper stiet?144
[p. 217]
145
't Is niet mog'lijk; want ik miste145
Nimmer plaets in haer gedacht,
Toen ik vaek mijn tijd verquiste
Door het leven van de jagt:
Toen mijn brakken yvrig zochten,149
150
En het haesje raekte roer,150
Dat de winden zuiver brogten,151
Zonder scheuren: toen het loer152
Listig lokte op mijn handen
d' Havik, die den slimmen quak154
155
Zoo voorzichtig aen kon randen,
Datze sneefde, schoonze stak
Met'er neb, en sloeg met wieken:157
Toen de leepe legerhond
't Duikend veldhoen op kon rieken,
160
't Geen hy onbeweeglijk stond:
Toen mijn quakkelbeentje vrijde161
't Snel gehoor van 't heete beest;
'k Zet zijn doofheid nu ter zijde,163
Is hy immer doof geweest:
165
Toen ik in de herrebst paste
Op het onbarmhartig net,
Dat zoo menigh vink verraste:
Toen 't konijntje, door het fret,
[p. 218]
Wierd gejaegt in stille builen:169
170
Toen ik, door verborgen list,
't Visjen, daer het plag te schuilen
Onder 't kroost, te krijgen wist:
Toen mijn strikje snoeken strikte:
Toen het kurrik op de beek
175
't Kleinste baersjen wel verklikte,
Dat 'er in mijn schakel streek:176
Toenwe 't snepnet liepen schuiven:177
Toen mijn snaphaen reuk'loos schoot178
Jong Jans eenden, Japiks duiven,
180
Dat het Gelders recht verboot:180
Toenwe 't eiernest bespronghen,
Als de kivit kivit riep;
En mijn boeken jongen, jongen,
Die noch meenden dat ick sliep:
185
Maerze misten in'er meenen,
Want ik was voor zonneschijn
Met mijn spitsen op de beenen,187
Die al meê niet murrew zijn
Door 't gestadig letterjagen;
190
Hoewel dat'er menig treed,
Die de brieven by zich dragen:
Van geleertheid, datje 't weet.
[p. 219]
Dus geviel ick steets 'er zinnen.193
Zou ik haer nu in 't verdriet
195
Helpen, die my plag te minnen?
Neen! Apollo, denk dat niet.
'k Hou'er veel te veel in waerden:
Of ick moest, door ongeduld
Om onwetendheid, veraerden;199
200
En dat is mijn eige schuld.
'k Heb dat niemand ooit te wijten.
Niemand is van mijn verzuim
Oirzaek. Niemand zal 't ook spijten,
Als mijn letterschuwe luim.
205
'k Storte nimmermeer gebeden,
Dan voor 't outer van Diaen:
En zy neigde naer mijn reden:
Deeze neiging deê my gaen.
Maer had ik mijn beê gedreven
210
's Morgens vroeg naer uwen troon!210
Zie noch voorje schreeude Steven211
Tot zijn zusters oudste zoon,
(En hy stak vast tot zijn ooren
Op het loopveld in een sloot)214
215
Of je zult in 't veen versmooren,
En nu is het noch geen nood.
[p. 220]
'k Mag meê noch wat voorme kijken
Nu Fortuin noch tuiten bied;218
Daetlijk gaetze heenen strijken,
220
En van after lijdze niet220
Dat m'er grijp. O! Wijsheids vader,221
Wijze Febus, Jupijns kind,222
Koom in plaets van Febe naeder,
Toon dat gy my meê bemint!
225
'k Meen voortaen de jagt te staeken,
En mijn gansch gestoorde tijd
Door verbeetring goed te maeken,
Zoo 't uw' goedheid gunstig lijd.
Ly het gunstig! Stort uw' droppen!
230
'k Wachtze onder aen de voet
Van de hemelhooge toppen,
Daer de wijsheid word gevoed.
Zet uw' ruime sluizen open:
Laet het Goddelijke vocht
235
Toch met volle sprongen lopen
Langs mijn aenzicht uit de locht!
Meet met maeten hoog van peg'len,237
Als ik eens het rijmen huw
Aen de loop van lange reg'len,
240
Of een ieder is'er schuw!
[p. 221]
Let hier niet op t schamel spreken!
Let slechs hoe ootmoedig dat
Dees bedroefde ziel koomt smeken,
Die nooit in uw' Tempel trad
245
Met een lauwerspruit, oft raven:245
Maer gestadig ging ter steê,
Daer uw' Zuster zich liet laven
Met het *zweet van eenig re!
Zal mijn karmen u bewegen?
250
Ja, och! Ja. Ik steun te vast
Op de stut van Vaders zegen.
'k Noem u Vader, zoo 't my past:
Past het niet, zoo help my gaeren
Als een armen vreemdeling.
255
Waer 's uw' lier? t Sa! Stel'er snaeren,
't Is op 't tipje dat ik zing.256
Zacht wat! eer gy op zult heffen,
Moet ik niet naer billijkheid
't Lindeloof met vreugde treffen,
260
't Geen ik, leider! heb beschreit,
En met traenen overgoten?
Zou ik niet! ik heb 't belooft:
Anders word ik weer verstoten,
En van al mijn lust berooft.
[p. 222]
265
Holla! 'k schrik. Mijn beenen zwenken,
Als ik op die droefenis,
En verdriet begin te denken,
Dat noch naeu geweken is.
Wis ik wil mijn schuld betalen.
270
Hoe! ik ben ook zellef graeg
Om mijn hart eens op te halen,
't Geen naeu heugt een blijde vlaeg.
Wech dan met het trekkebeenen.
'k Ben op dit banket belust.
275
'k Wil mijn lust niet langer speenen.
Och! daer word ik weer ontrust.
'k Zorg Diane zal 't zich belgen,
Dat ik zulken vreugd betoon,
Onder 't groen van deeze telgen,
280
Wantze is het niet gewoon.
Z' is gewoon dat ik mijn leven,
Vreugd, en vryheid haer op draeg.
Ook zoo zal 't 'er wonder geven,
Dat ik niet eens koom, en klaeg
285
Van al 't geen my is verschenen.
Goede Vader, durfd' ik maer,
'k Zeide ga voor my eens heenen,
Want uw' aenzien gelt by haer.
[p. 223]
Wiltge? 'k Zal uw' lier bewaeren
290
Zoo lang totge wederkeert.
'k Zweer niet een van al de snaeren
Zal ontstelt zijn, of bezeert.
Ga slechs heen. Ai! wacht het wachten.
(Zoekze niet, z' is wel bewaert)
295
Zeg haer, die mijn onlust bragten,
Wieze zijn, en hoe van aert.
Maer voor allen sla niet over,
Daer mijn moeilijk oog op mikt,
Tantalus dien snoden grover,299
300
Die 't geheym der Goôn verklikt.
Deese darde dapper drijven,301
Daer mijn Damon was ter steê302
Dat ik meester waer van 't schrijven,303
Dat uw' Zuster schaemen deê.
[p. 224]
305
Laet zijn logen waerlijk pronken;
En ontkleed zijn valsche zin.
Zet hem, als Sileen, dan droncken
Op zijn dronken Ezelin.
Die den dronkaerd dronke volgen
310
Kentge meê. Verbeeld hun doen.
Toon dat gy hen zijt verbolgen;
Want hun schuld verwekt mijn zoen.
'k Wistze zellef wel te maelen
Op een plaetje van papier:
315
Maer, wie 't quaed met quaed betaelen,
Die betaelen veel te dier
Met hun eigen tegenvoordeel:
Hierom word ik niet verkort,
Als ik, door Dianaes oordeel,
320
Op uw' pleit ontslagen word.
Dit is 't geen ik u kan zeggen.
Koomt u ietwes anders voor
Kuntge heuschlijk wederleggen.
Eerge gaet, hoor, hoor, ai hoor!
325
Of z'u naer den dichter vraegde,
Zweer vry dat ik hem niet ken;
Dat zijn doen my nooit behaegde;
En dat ik onschuldig ben.
[p. 225]
Maer dat staeg mijn zinnen strekken,
330
Om (och! Kon ik slechs.) haer lof
Van den Hemel af te trekken,
En te strooien onder 't stof
Van de menschen. Ga nu heenen.
Ik ga meê met vreugd verlaên,
335
Los van traenen, zuchten, steenen,
Naer mijn lieve Lindeblaên.
Lindebladen! Lindebladen!
Lustig loof, dat in uw' jeugd
d'Aemstel, en de binnepaden
340
Van zijn grooten Dam verheugt.
Ik bedank u, datge dulde
Dat ik 't zuchten, en 't geschrei,
Dat mijn bange boezem vulde,
In uw' groente nederlei.
345
Ik bedank u, datg 'er beide
Zoo meêwaerig zeegt te moet;
Dat uw' troost nooit van 'er scheide:
Troost, die 't bitter schiep tot zoet;
Die de traenen wist te wisschen;
350
Die het zuchten deê vergaen;
Die de bangheid konde slissen.351
Ik bedank u Lindeblaên.
[p. 226]
Ha! Wat mag ik toch beginnen?
Ik bedank 'er. Waer 's de dank?
355
Woorden zijn 't. Verdwaelde zinnen,
Nu, nocht al uw' leven langk,
(Schoon gy 't leven in kon halen,
Dat wel eer den Griek verliet)
Kuntge deeze deugd betalen,
360
Hierom, bid ik, denk het niet.
Zonder haer gingt gy verlooren,
Niemand bood u toch een hand:
Zonder haer moest gy versmooren
In uw' bangheid: en de brand,
365
Door het zuchten, deed u krenken,
Schoon gy in uw' traenen zwom.
Wie kon ooit een dank bedenken,
Die zoo hoogen deugd beklom?
Niemand. Ik beken dit gaeren;
370
Daerom zwijg ik voortaen stil.
Maer de schuld zal my bezwaeren,
Dien ik wel betaelen wil,
In ik konde: doch 't verlangen373
Hoopt dat gy, ô groen geslacht!
375
Voor voldoening zult ontfangen
Grooten wil, en kleinen magt.
[p. 227]
Twijfel vin ik hier, nocht kommer,
Of uw' goedheid is te vrêen.
Duld nu dat ik in uw' lommer,
380
(Schoon ik my wat maek gemeen
Met uw' godheid) my verhandel.
Duld dat ik weer traenen baer,
Als ik in uw' groente wandel;
Maer geen traenen van gevaer:
385
Traenen, die van blijdschap juigen
Dat ik dit ontkomen ben:
Traenen, die mijn leven tuigen,
Dat nu sterven kan, noch ken:
Traenen, die mijn dorre wangen
390
Overvloeien: die niet fel
Brandend' aen mijn boezem hangen;
Maer die 't fel gebrande vel
Eerst verkoelen, dan genezen.
Deeze hebtge mêe van doen,
395
Of 'er noch een blad mogt wezen,
Dat verkort waer in zijn groen
Door de vloed, die my verzengde;
Hoewel dat ik niet geloof,
Dat het zilte zap zich plengde
400
Tot verwelking van uw' loof.
[p. 228]
't Is zoo 't is, ge kuntze krijgen.
Zietze vloeien. 't Is 'er ty.
Scheptze. Laet uw' telgjens zijgen
Blijde blaedjens. Zijtge vry,
405
Laetz' u dan voor regen strekken,
Wantze versch zijn, en niet vuil:
'k Weetze zullen wasdom wekken,
T'wijl ik hier mijn tuiltjen tuil.
'k Heb nu d'oorzaek van het karmen,
410
En het kliemen u gezeit.
Och! Hoe sloegtg' uw' groene narmen411
Onbezien, door goedigheid,
Om de mijne! 'k Goot mijn traenen,
Al ze drukten, in uw' groen:
415
Maer nu koomtge lieflijk manen
't Geen aen my noch staet te doen.
Kan ooit dankbaerheid beloonen
Deezen weldaed, my geschiet?
Neen, dies zultge my verschoonen:
420
Maer verschoontme hier in niet,
Dat ik volle vreugd moet meten.
'k Heb u dit noch eens gezeit.
Waerom tweemael? om te weten
Of mijn blijdschap u vermeit.
[p. 229]
425
'k Weet niet of mijn lust uw' zinnen
Lusten zullen; of uw' jeugd
Zich tot zulken vreugd laet vinnen,
Schoonze my, en meer verheugt;
Want 't vermaek is gansch byzonder
430
Tusschen hemel, en de aerd:
Daer hoort gy, hier hoor ik onder:
Dat zijt gy, ik dit niet waerd:
Nochtans zal ik my verkloeken.
Was mijn droefheid wellekoom,
435
Waer toe dan verlof te zoeken
Om mijn blijdschap, zonder toom,
Eens door 't veld te laeten ruisschen,
't Geen uw' lindeloof beschanst:
Veld, wiens keizers kroon, en kruissen,439
440
Ja wiens wereld gy bekranst?
Dit 's verlof. 'k Mag aen gaen vangen.
'tSa! Ruimbaen! 't zy heg, of hout,
Berg, of beemd by watergangen,
Duin, of del, ja 't haegsche woud.
445
'k Zeg, ruimbaen! Hier gelt geen kijken.445
'k Zweer, het zal zoo moeten zijn.
't Een zal met het ander wijken,
Zonder vrees voor Konstantijn.448
[p. 230]
'k Heb gelijk. Waer toe dan 't vreezen?
450
'k Woon ter vierschaer van de reên.450
Laet hem hier vry voorzit wezen.
't Oordeel hang aen hem alleen,
Wien de red'nen nimmer weken.
Lindeblaên, vertrout het vast:
455
'k Weet hy 't recht soo recht zal spreken,
Als 't den rechten rechter past.
En het zal naer ons toe hellen,
Of hy schoon het voorhout streelt;
Of hy 't schoon voor u ging stellen;458-459
460
U, die 't gansche rond verbeelt
Dat zijn voorhout houd besloten.
Toef. Ik spreek hem zellef aen;
Schoon hy munt uit al de grooten,
Die ten hoov' rondom hem staen.
465
Wijze borst. O! Uitverkooren
Andre ziel van Welhems Zoon.466
Oog, en stem des hooggebooren.
Waerde perel aen zijn kroon.
Wakkre Huigens, die, zomwijlen
470
Ledig, naer het dichten schoot470
Als een star, waer naer wy zeylen,
Zoo 'k mag vlotten in die vloot.472
[p. 231]
Zeg my eens, ik koom u vraegen,
Of gy 't loflijk Haegsche woud
475
Tegen 't Aemsterdamsch durft wagen?
'k Weet uw' deel is wel zoo oud:
Maerge zultme daer niet vinnen,
Want haer ouderdom verliest
't Geen de jongheid wis zal winnen,
480
Zoo g'het mijn voor beter kiest.
En dit kan my niet ontkomen.
Spreek rond uyt. Het staet aen u.
Hoe! Wat 's dit? Gy schijnt te schromen.
Zal de man, die nimmer schuw,
485
Maer met moed door dappre zaeken
Heenen drong, nu, ingezwicht,486
't Glad gelaet vol kreuken maeken
Om een uitspraek, al te licht?
Hier verflaeut mijn sterck gevoelen.
490
Neen! 't Doet niet. Hy zoeckt zich maer
Door het zwijgen af te spoelen
Van den uitspraeck; die 't misbaer
Zou verwekken van de linden,
Daer zijn lieve onnozelheed
495
't Voedzaem luchjen noch kon vinden,
Toen hy d'eerste windels leed.496
[p. 232]
'k Val hem zeeker hier niet tegen,497
Maer ik geef hem groot gelijk:
Dan hy zalme niet bewegen
500
Dat ik ook van 't mijne wijk,
Schoon hy 't vonnis niet durf strijken.
Let 'er op, ô! Aemsterdam,
Mijn geboorteplaets, 't zal blijken
Datge 't wint, ook stam voor stam.
505
Wat zijn toch de lekkre dingen,
Daer het voorhout smaek in vint?
Luiten. Fluiten. Zinghen. Springen.
Vrolijk vryen voor de wind.
In 't gevry het minlijk prachchen.
510
't Wreede weigren van de meid.
Dikwijls zuchten. Dikwijls lachchen.
Allerhande boertigheid.
Leepe sullen. Slechte schalken.
Jonkers. Juffers. Ambachts stof.
515
Veinzers. Deinzers. Huilebalken.
Ouwe sne, en nieuwe snof.516
Likken. Slikken. Zoenen. Zabben.
Jankers om: wat docht ik daer?
'k Meen die quijlders zonder slabben,
520
Met hun vuns gepoeiert hair.
[p. 233]
Dit zijn al de zoete beeten,
Waer het voorhout zoo van groeit;
Daer wy hier al meê van eeten.
'k Zweer! Ik word 'er toe gemoeit,524
525
'k Moet 'er meê een deel verhalen
Eer ik noch ten hemel vlieg:
Maer ik zal op niemand smaelen.
Dat zich niemand ook bedrieg
Met mijn tuiltjens uit te leggen,529
530
Schoon hy 't fijntjes klaren kan,
Of men zou te lichtlijk zeggen
Lieve vriend ghy zijt de man:
Doch daer was niet aen bedreven;
Want ik zal geen boevejagt
535
Aen mijn Lindebladen geven,
Weest daer zeeker op verdacht.
Kreeg ik zullex in de zinnen,
'k Zou mijn logenachtig volk
Zonder twijfel meê wel vinnen:
540
Dan dat smeult al in een kolk,
Daer 't zich zellef wel zal smooren.
Logens, zie 'k wel, zijn haest moe.
En ik magme niet weer stooren.543
Dit 's wat anders. Luistert toe.
[p. 234]
545
Als de zon met purpre wangen
Onlanx door het westen reed;
Daerz' 'er vlechten, dicht behangen
En bemeuzelt van het zweet,
In het bad van Thetis baeren549
550
Zuiver spoelde, zooze plag;
En, om meerder te bedaeren,
Naer het oude leger zag,
Daerz' 'er matte leden strekte.
Naeulix was 'er glinstrend' oog
555
Uit het oog, of d' hemel wekte
Duizend oogen in het oog.
't Blaeu was heel bezaeit met starren.
'k Zag geen schijnsel van de maen:
Dan ze mogt wel elders marren;
560
En dat stondme dapper aen:
Want indienze zich mijn Linden
('k Minze nochtans) had vertoont,
'k Had, om zoo veel valsche vrinden,
My van 't wand'len wel verschoont;
565
Daer ick nu mijn lust in schepte
Met een engel aen mijn hand,
Die naeu tong, of asem repte
Ofze blies mijn ziel aen brand.
[p. 235]
Och! Wat eerbre woordjens, lonkjens,
570
Maer geen kusjens smulden wy?
Oei! Ik voel noch van de vonkjens.
Hemel, was 't al kost voor my?
'k Twijfelde schier aen mijn sterven:
Maer het twijf'len bleef niet staen,
575
Want ik 't leven schier moest derven
Toenze sprak van t' huis te gaen:
En het moest al lijkwel wezen.
'k Bragt 'er daerze slaepen zou.
Och! Ik stak in duizend vreezen.
580
'k Wist niet of ik sterven wou,
Zoo besturf ik: en ik vleide
Evenwel noch om een zoen;
Dienze noch wel hallef scheide,
En ik hadze heel van doen.
585
Siet, ze trok'er lieve lipjens
Lieflijk van mijn lippen af,
En ik raekte naeu de tipjens.
Zoete zoenster, al te straf!
Hier meê moest ik van'er zijgen.
590
Schoon ik om de helleft bad,
'k Zag geen hoop van iets te krijgen.
'k Dreigde noch eens. Zy, zoo radd'
[p. 236]
Als ze mogt, voor heên gestooten.
'k Volgde wel. Wat was 't? De deur,
595
Als ik quaem, was al gesloten,
En ik stond 'er hijgend veur:
Maer ik wierd noch wel te vreden
Met de helleft; want mijn krop
Mogt de zerpe zoetigheden599
600
Van de helft niet hallef op.
'k Ging al smaekend' langs de wegen,
Die met my naer huis toe gaen.
En juist quaem my *Damon tegen.
'k Schrikte, want hy deê my staen,
605
En ik had hem niet gekeken.
Och! Ik had zoo veel te doen
Met gedachten, zonder spreken,
Van het geenge kunt vermoê