Een kleine glimworm zat des nachts

Te glinstren, toen hem onverwachts

Boos lachend aankeek de oude maan:

‘Wat zijt ge nietig!’ sprak ze 'm aan,

‘In 't zwart moeras zie 'k nauw uw licht,

Maar 't mijne...’ - ‘Ja, uw bol gezicht,

Het schittert, maar 't is vreemde schijn,

Wijl licht en glans mijn eigen zijn!...’

Toen dook zich weg de trotsche maan;...

De glimworm keek haar lachend aan.