[Fragment 4]  Alse die ander dat sien,  Hilden sine over verwoet, te dien  Lieten sine ende sijn gekeert  Daer men die kerstine tormenteert; 5  Ende cortelike hier nare  Gaf god Kerstoffels sinne gare  Ende liep met stouten sinne ter stede  Daer men hen torment dede.  Maer hi decte sijn anscijn 10  Dat hi ontsien niene wilde sijn,  Ende scalt den juge in scarpen worde.  Een der juge die dat horde  Gaf hem enen slach metter hant;  Kerstoffels ontdecte hen te hant 15  Ende sprac: ‘En waric kersten niet,  Dat ic om Gode al verdriet  Niet wilde gedogen, ic soude an di  Saen hebben gewroken mi.’  Doe ward die gene sere vervart 20  Ende hi liep ten coning ward,  Dien hi Kerstoffels doen alseget.  Die coning sinen sin daer an leget [p. 183]    Te pensen met gedachten al  Hoe hi Kerstoffels ontliven sal.  ..........  Dat wi di niet vinden conden.  ‘Dat sal niet sijn’, sprac hi saen,  ‘Want ic sal u niet ontgaen.’  Ende in dien wege met siere lere 60  Brachti die ridders an onsen here,  Die hi saen alle dopen dede.  Ende alsi naken gebonden der stede,  Doet hi, datmenn ten coning lede  Achter gebonden die hande bede. 65  Van siere groete heeft groet wonder  Den coning; alte hant besonder [p. 184]    Hevet hi hen om sinen name gevraget.  Dies heeft hi hem te hant gewaget  Ende dat hi Rebebus hiet 70  Ende dat hi die name liet  In die vonte ende ontfinc daer  Kerstoffels tsiere name vor waer.  ‘Wat sotter namen’, die coning seit,  ‘Hevestu di ane geleit 75  Van Kerste die gecrucit was!  Ende wes alse seker das,  Also hi hem selven ne conde  Gevromen in en gene stonde,  Hi di niet gevromen ne can.  ..........  En du ter gode dienst sout staen,  Alse wi menegen hebben gedaen.’  Doe ginc met worden die heilige man  Vriendelike den wiven an, 115  So dat hise met siere lere  Brachte an tgelove van onsen here.  Alse dit quam tes conings oren,  Dedise hem beiden bringen te voren  Ende dreigetse te pinen sere, 120  Oft sine daden den goden ere.  Doe togeten si gelike in dien  Oft si sijns willen souden plien,  So dat si vore dafgode quamen.  Si spraken vore tfolc at te samen 125  Ten beelde van Jupiterre:  ‘Oftu best god sonder merre,  Sege ons, hoe wi nu doen selen,  Want die coning wilt ons bevelen  Dat wi di sacrificie nu doen.’ 130  Alse die afgod ut gaf gheen soen,  Bonden si dat beelde ende ander met  Met haren gordel ongelet  Hebben sise ter eerde getrect  Ende alse in pulvere berect,  .......... [p. 186] 165  Die menich minsce quam besien,  Ende hi bekerde vele van dien.  Daer hette coning af heeft verstaen,  Dedi allen die hoefde af slaen.  Sente Kerstoffels hi dede 170  Met ysere binden alle die lede  Ende slaen met roeden lange ure.  Met yserinen banden sure  Dedine noch binden om quellen;  Onder ene yserine cellen [p. 187]   175  Al vol viers was hi gedaen  Met peke gemanc, dat hi so saen  Alte aschen ward verbrand.  Alst was smalt die celle te hant  Entie sant bleef al gesont 180  Ende maecte den lieden gods word cont,  Daer die menege bi bekeerde.  Des conings gramskap noch al meerde,  Ende heeft te bindene bevolen  Enen steen van ere molen 185  An den hals den heyligen man  Ende so sleeptemenne achter straten dan.  Alse gedaen was dese sake,  Dedine binden an enen stake  .......... [p. 188]  Eens daer si daer mede sat, 20  Gevel bi aventuren dat  Die baliu was int lant  Ende Olybrius was genant,  Neven der maget liden soude.  Hi mercte haer scoenheid menichfoude 25  Ende ward met hare minnen ontsteken,  So dat hise emmer wilde spreken.  Ende deetse met crachte comen  Daer hi wilde. Alsi vernomen  Hevet die ut nemende scone maget, 30  Hevet hi om haren name gevraget,  Om haer geslechte, om haer wet.  Si andwarde al ongelet  Dat si Margriete hadde te namen;  Haer geslechte seitse te samen, 35  Dattie baliu kinde edel sere;  Si ware kersten, seitsi mere.  Doe aiitwarde die baliu:  ‘Dese twee saken, die du seits nu,  Sijn betamelijc ter ere, 40  Maer dat deerde scillet sere,  Dat ene maget so edel, so scone  Haer laet sijn in selker hone  ..........  Ja, alse in ontbermechede, 75  Sprac die baliu haer an in rade  Vriendelike, dat si dade  Den goden ere dat si onmare  Hadde ende ontseit openbare.  Doe sprac gramelike die baliu: 80  ‘In spare twint vort meer nu,  Dat ic hars yet genadich si,  Want si bespot, dat donket mi,  Mettien die haer raden wale; [p. 189]    Die gode lachtertse altemale, 85  Ende si ontsiet geen tormint.’  Inden karker hise sint;  Want hi neuwe wil visieren  Om torment van swaerre manieren.  Alse in dien karker quam die maget, 90  Ward die demsternesse sere verjaget  Metten lichte, dat God daer sende.  Die duvel, die om der goeder scende  Altoes poget, die quam vor hare  Alse een drake, om in vare 95  Te bringen dat magedijn,  Ende voer te hare ward in scijn  Oft hise al verslinden woude.