[Fragment 5] [p. 202]  Dat wi di sacrificie doen’.  Alstie afgod ute gaf gheen soen,  Bonden si dat beilde ende ander met;  Met haren gordelen onghelet 5  Hebbensise ter erde ghetrect,  Ende als in pulvere berect, [p. 203]    Ende seiden ghelike deser talen  Ten hedinen: ‘doet aersateren halen  Die u gancsen uwe gode’. 10  Die coninc wart in groter node  Van gramscepen, ende sprac ten wiven:  ‘Ic en hiet u niet dit bedriven!  Ic sweert u, bi der gode cracht,  Met allen sinne, met alre macht 15  Sal ic mi wreken ende u verderven,  Met misseliken tormente doen sterven’.  Die wive andworden sonder sparen:  ‘Sot! ende oft gode waren,  Twi lietse hem van cranken wiven 20  Aldus alte nieute bedriven?’  Die ene, die Aquiline hiet,  Also als die coninc ghebiet,  An een hout gehanghen wort,  So swaer een steen ghecoppelt vort 25  An die voete, dat al die lede  Sceurden alte hant ter stede,  Ende gaf Gode also den gheest.  Nicheta, hebbic vereest,  Haer suster, die wart sciere 30  Gheworpen in enen viere,  Hande ende voete ghebonden,  Die daer ute in corter stonde  Ginc blidelike ende al ghesont;  Onthovet so wart soe ter stont. Van den selven. xiij.  Als dese dinc dus was gedaen,  Was Kerstoffers vort doen gaen,  Die menich mensce quam besien,  Ende hi bekeerder vele van dien. 5  Ende daer die coninc af heift verstaen,  Dedi hem allen thooft of slaen.  Sente Kerstofferse hi dede  Met ysere binden alle die lede,  Ende met roeden slaen langhe ure; 10  Met yserinnen banden sure [p. 204]    Dedine noch binden omme quellen;  Onder ene yserinen cellen  Al vul viers was hi ghedaen,  Met pecke ghemanc, dat hi so zaen 15  Al tasschen si verbrant.  Als was smalt die celle te hant,  Entie sant bleef al gesont,  Ende maecte den lieden de Gods wet cont,  Daer die menighe bi bekeerde. 20  Des coninx gramscap noch al meerde,  Ende heift te bindene bevolen  Enen steen van ere molen  Hem an den hals so menighen man,  Ende so sleeptemenne achter straten dan. 25  Als gedaen was dese sake,  Dedine binden an enen stake,  Ende dede sinen rudders na hem tesen  Met scichten, dat niet in vresen  Den sant brochte no in scaden, 30  Maer met heligher predicaden  Was hi levende al teen.  Aldus an hem gheen pinen sceen,  Doe was hem thooft ghesleghen af,  Bi hetene dattie coninc gaf. 35  Maer eer dat men hem dat dede,  Dedi te Gode ene salighe bede,  Die ons moete in staden staen.  Aldus was hi met Gode ontfaen!’ [p. 206]   Van sente Juliane. xvi.  Juliaen was wel gheboren  In Averne, maer te voren  Ginc sijn kerstinlike leven.  Ferreoluse was hi beneven 5  Gherne, enen groten here.  Dese twee waren in enen kere  Gode dienende menighe tijt  In haer rudderlijc habijt.  Sodattie jacht onder die hedine 10  Sware quam uptie kerstine,  Ende mense ontlivede waermen mochte,  Juliaen die mertelie sochte  Ende es comen te Viane,  Gereet mertelie tontfane. 15  Maer dat Ferreolus heift benomen.  Tote Arumpnen sijn si comen  ...........  ...........  ........... [p. 207]   20  Ende sende de cnapen sijn  Datsi Juliane vaen.  Als dat verhorde Juliaen,  Ginc hi hem stoutelike tjeghen.  Daer hebbensi hem thooft of ghesleghen, 25  Datsi in die naeste fonteyne  Hebben ghemaect van bloede reine,  Ende droeghent daer Ferreolus was,  Diensi oec ghewaghe[n] das,  Dat hi also sterven moet, 30  Of hi den goden geen ere doet.  Dus waert Ferreolus onthovet  Als die haer secghen niet georlovet.  Ende na minen verstane  Wart dat hovet van Juliane 35  Met Ferreoluse ghemene  Begraven metten lichame allene      Hier na over menich jaer  Die biscop sente Mauviaer,  Die te Viane hilt biscops stede, 40  Als hi in groter waerdichede  Dese mertelaren verheffen woude,  Heifti vonden in der moude  Ferreolus hebben in handen  Juliaens hooft, oft te handen 45  Daer adde begraven gewesen.      Nu hort miracle meer van desen.  Een lantman die beteren rochte  An een couter, dat hem goet dochte  Daer hi ene aex toe wit, 50  Up enen sondach so was dit,  Hem crompen die vingher in sulker nosen, [p. 208]    Dat hi des staels niet conde ghelosen,  Ende bleef also twee jaer dan.  Eens sondaghes quam die man 55  In sente Juliaens kerke.  Den mertelare bat hi sterke  Met gelove omme sijn genesen,  Ende hi ghenas te hant na desen.      Vander kerken daer wi af spraken 60  Nam een edel man enighe saken,  Die niet ne wilde keren dat.  Nochtan dats hem die pape bat  Bi sinen clerken, dien die here  Tonrechte dede onnere. 65  In sente Juliaens daghe  Hilt waerscap onder siae maghe  ..........  ..........  .......... 70  Donrende wart .e. en[de] blexemen ...  Daer hevetene ene blexeme verbrant,  Allen den andren onghescant.      Een clerc, was een dyaken,  Die liet alle gheestelike saken 75  Ende diende den here vanden lande,  Ende vorderde onrecht menegherande,  Dat over hem wart menighe claghe.  Dese quam in enen daghe  Tere stede daermen scaep hoet, 80  Ende sente Juliaens kerken waest goet.  Die clerc nam daer sijn ghevouch,  Ende als men hem vor waer ghewouch  Dattie scape, die hi vinc ane,  Horden toe sente Juliane, 85  Doe andwordi dus den knape:  ‘Juliaen en heift ghene scape’.  Dus voerdi dane dat hi woude [p. 209]    Ende helt over tsine boude.  Te sente Juliaens grave 90  Quam hi hier na, die niewer ave  Peinsde; ende hem quam alte hant  Van cortse an een swaer b[r]ant,  Dat hi ne mochte spreken no gaen.  In ene celle droechmenne zaen. 95  Die corts minderde also;  Dat dochte dien kaytijf onvro,  Dattene verbrant die mertelare.  Omme water bat bi daer nare,  Dat menne vercoele der mede. 100  Ende als men cortelike dat dede  Ginc van hem sulc rooc ende stanc,  Dat wie daer was, vlo; - eer iets lanc  Heveti sinen gheest ghegeven,  Ende liet dit kaytivelic leven. 5            Sente Genesius, na mijn verstaen,  Was in herscepien gedaen  Eer hi quam tsire oudthede,  Te Harelblanke in die stede.  Een kerstin waest van goeder zede. 10  Sodat boven ginc die quaethede  Ende men vele pointe sette  Die ginghen jeghen kerstine wette.  Als dat Genesius verstaet  Sine herscepie hi laet 15  Ende vlo den verwoeden here.  Niet dat hi scuwen wilde te sere ...