terug  begin  verderprepost
[p. 74]origineel

Mortis formido.

 


Lib. 3.
Od. 1.
 
Districtus ensis cui super impia
 
Ceruice pendet, non Siculae dapes
 
Dulcem elaborabunt saporem:
 
Non auium, citharaeq́ cantus
 
Somnum reducent. Somnus agrestium
 
Lenis virorum non humiles domos
 
Fastidit, vmbrosamq́ ripam,
 
Non Zephyris agitata Tempe.

Cicero
Tus. 5.
Dionysio cùm quidam ex eius assentatoribus Damocles, commemoraret in
sermone opes eius, negaretq́ue vmquam beatiorem quemquam fuisse: Visne
igitur (inquit) ô Damocle, fortunam experiri meam? Cùm se ille cupere dixis-
set, collocari iussit hominem in sella sua regia, tum ad mensam eximia forma
pueros delectos iussit consistere, mensae conquisitissimis epulis exstruebantur:
fortunatus sibi Damocles videbatur. In hoc medio apparatu, gladium è lacuna-
ri demitti iussit, vt impenderet illius beati ceruicibus. Itaque nec manum porri-
gebat in mensam, & exorauit tyrannum, vt abire liceret, quòd iam beatus nol-
let esse. nihil namque ei est beatum, cui semper aliquis terror impendet?

Senec.
Oedip.
 
Quisquámne regno gaudet? ô fallax bonum,
 
Quantum malorum fronte quàm blanda tegis?

Thyeste.
 
Necesse est vt multos timeat, quem multi timent.
 
Auro venenum bibitur: expertus loquor.

 
Dionysio, aquel tyrano,
 
Que reyno de Sicilia en Zaragoza,
 
Quando vio que assi vfano
 
Damocles ensalçaua el bien que goza,
 
A su mesa sentado
 
Manda, que, mas que el Rey, sea regalado;
 
Y en medio la comida,
 
Salio vna espada encima su cabeza,
 
En vna cerda asida,
 
Conque oluido el regalo y la grandeza;
 
Que no ay cumplida gloria,
 
Si algun temor aflige la memoria.

 
Die bouen 'thooft siet yslijck hangen
 
Een swaert aen eenen dunnen draet
 
Heeft lust / noch smaeck in het ontfanghen
 
Van leckre spijs' die voor hem staet:
 
Door gheen ghespeel / noch gheen ghesanghen
 
Met soete slaep hy wert beuanghen.
 
Een valsch gheluck in sijnen gheest
 
Gheniet hy die ghestadigh vreest.

 
Tenea Damocle fortunato il Regno.
 
Lodando il Rege, e la sua sorte insieme,
 
Ma condotto à seder nel real segno,
 
Doue il pendente ferro il Rege preme,
 
Non gusta il dolce cibo, e il canto degno,
 
Intento al ferro minaccioso teme,
 
E sdegna l'esser Re, che fra sue genti,
 
Teme insidie, veleni, e tradimenti.

 
A qui le coutelas trenchant
 
Pend d'vn poil sur le chef meschant,
 
Ne peut trouuer goust à la table,
 
Seruie d'vn grand appareil:
 
L'accord de musique agreable
 
Ne luy auance le sommeil.
 
L'esprit, tousiours batu de crainte,
 
Ne jouit que de ioye feinte.

 
Le tyran qui a peur & sur terre, & sur l'onde
 
Ne scauroit prendre goust aux mets delicieux,
 
Ny grand plaisir au son des luths harmonieux:
 
Celuy qu'vn chacun craint, doibt craindre tout la mōde.

[p. 75]origineel



illustratie


prepostterug  begin  verder