[p. 66]
[Mijn vriendelic lieff] VI.
+Lief troest, mijns hartzen salicheit,
Al rechter doecht, al wel ghemeten,
Ic neem dat al op mijn eyt:
Du biste vrou wijflic tych bezeten1.
5
Du biste mijn lief, du lieves meer
Doer dine reyne doghet,
Daerom heb ic mijns hartzen gheer
Ganselic tot di ghevoghet2.
Och, hoech gheboren, edel wijf,
10
Du selte twe punten van mi halden,
Daer mede huet dijn waerde lijf:
So bistu spieghel alder salden3.
Dat eerste punt dat wil ic di saghen:
Dat hiet ic waildoen, op mijn eyt.
15
Dat saltu, vrou, mit gunsten draghen
Ende dat en laet doer lief of leyt;
Want weldoen is en edel tucht,
Die God mit groter waerden croent.
[p. 67]
Hout ymmer weldoen, soete vrucht,
20
+Si wart so salichlijc gheloent.
Uut weldoen spruut oetmoedicheit,
Een oerspronc van allen goeden daden,
Daer die edel trou bi steyt,
Die nie goet wijf en const versaden.
25
Oec saltu, salich wijf ghehuer,
In noet, in weelde Gode ontsien,
Ende hoeden di tot alre uren,
Daer weldoen niet en sal ghescien:
So bistu wijf van hogher aerden,
30
Wes machmen di gheliken dan?
Alle eer, die is op aerden,
Waer di te cleyne te loven an.
Och, reyne, salich wijf ghemeyt,
Hout weldoen in een gans vermoghen;
35
Gheloeft soe licht niet datmen seit:
Die licht gheloeft die is balde bedroghen.
Dat ander punt wil ic di nomen:
Dat hiet: vrolic sijn in harten.
Daer saltu seer mede verdomen
40
+Alle lidelike smarte.
Ic wildi segghen wie ic meyn:
Vrolic sijn in goeder maten,
Ghenucht in hueden altsijt eyn:
Dus saltu, vrou, dijn leven saten,
45
Ende hoeden di tot allen stonden
Voerder boser nider list,
Die dic mit valscher vonden
Die menighe maken hoer eer quist.
Och, wijflic wijf, ontsich der eere,
50
Ende hout ju in vrolic hoeden
[p. 68]
Dijn lijf ende oec dijns hartzen gheren:
Wie can volprisen dijn goeden?
Wes in ghenuchten vrolic ho,
Soe en haystu hier ghien heil op aerden1.
55
Wes gheduerich in weldoen jo,
So en mach di niement liden warden.
Mi dunct dat weldoen, vrolijc sijn
Twe punten sijn van hoghen naem,
+Ter werelt ende ter sielen fijn:
60
Daer om sijn si vor Gode bequaem.
Aldus so saltu, salich wijf;
Hout di altoes in weldoen,
So verciert dijn waerde lijf
In menigher wonnentliker croen.
65
Och, enich troest mit aertschen salden,
Ic en weet di niet te raden bat:
Doer Gode latet mi dijn hulden behalden2:
Recht vriendelic bid ic di dat,
Mijn vriendelic lieff!
+H. 74.
1Aldus het Hs. Wat hiervan te maken is beken ik niet te weten. Het geheele sterk duitsch gekleurde stuk is zeer slordig afgeschreven en bedorven.
2Door de in den tekst gemaakte veranderingen krijgen de twee laatste regels een gezonden zin.
3In het Hs. leest men in vs. 10 houden, in vs. 12 solden. De afschrijver verstond waarschijnlijk den zin niet, verdietschte de duitsche vormen, en las voor halden - houden, en zoo ook solden, souden, in plaats van salde, van welk woord hij de beteekenis niet zal gekend hebben.
