[p. 89]
[Van vrouwen] IX.
Des Meyen macht doet verhoghen
Die wilde voghelijn inden woude,
Die des winters niet en moghen
Singhen van also groter coude.
5
Omdat si sijn bedwonghen
Vanden winter, die is kout,
Soe laten si en onghesonghen:
+Natuer en heves gheen ghewout.
Wes natuer niet en mach voeghen,
10
Moet wel hem laten noghen.
Des ghelijc mach een wijf,
[Daer trouwe ende doghet es an1,]
Verhoghen eens mans lijf,
Op dat sijs hem met herten gan,
15
Als die Meye doet ontspringhen
Lover, bloemen ende gras,
Ende die voghelen mit ghenuuchte singhen,
Des in die winter niet en was.
Waermen is mit ghenuchten vri,
20
Is garen lieft of minne bi.
Nu vraghen luden: ‘Wat is minne,
Daermen also veel of seyt?’
Twe herten in eenen sinne,
Dat is een punt daer minne an leyt.
25
Doch salt wesen onverborghen
[p. 90]
Den tween harten wat si weten,
Ende elc om tsanders eer sorghen,
Soe blijft trouwe in hem beseten.
+Wien is lief om die anders eer,
30
An hem goets van harten meer.
Och soe hoertmen noch wel bi:
Die minnen sel, moet wesen milde,
Als tijt is mit giften vri1.
Het waer lachter datmen hilde,
35
Daer armoede mede mach mincken
Of verminderen enighen naem.
Minre, hierom soudi dencken,
Want hets u van recht betaem.
Die hem verdochte, het sal ghescien,
40
Die soude hem merken wijsheit sien.
Elken minre wel behoert,
Dat hi ghetrou sal sijn in daden;
Ende wes hi segghe, hi houde sijn woert
Na sijnre macht, dat wil ic raden.
45
Mit cost so crijchtmen eer:
Ist lief, ist leet, wient verdriet,
Ten is weder vrou noch heer,
Diese hebben mach om niet.
+Het is billic dat hem lof buert,
50
Diet manlic wint of besuert.
Een wijf hou lof [eude] eer te samen,
Die niet en soken hier of daer.
Men vint luden diet wel namen:
Het waer scade, soud hem volghen naer,
55
Die nie en creghen inden moet
Minne, wapene noch eer;
Hi en is niet in natueren vroet,
Die leeft voer enighen heer.
Wye dat lof ghevet bi onsten,
60
Minnet wel sijnre consten.
[p. 91]
Minre, blijft ghestade ende trou,
Warachtich in dijnre joghet,
So en is weder heer noch vrou,
Si en sullen meerren uwer doecht.
65
Ten wapen seldi wesen stout:
Hantierse in uwen daghen.
Leert dese punten ende hout:
Eer is alte guet te draghen.
Wildi in eeren sijn ghenoemt,
70
+Doet wel ende niet en roemt.
