Zoo hulploos en onvoorbereid is nooit

Een vroolijk vendel in de dood gedreven.

De laatste steen is op de trom gegooid,

Tot doodendans vergooide zich het leven.

 

Lijkwit kaatst elk gelaat de strakgesteven

Kantkraag, door vrouwenhand zorgvol geplooid;

Duurt ook het maal nog, 't is met den aankleve

Van spokig schoon, waarmee 't verval zich tooit.

 

De schuttersmaaltijd werd tot tragedie.

Maar zóo licht laat zich een allegorie

Haar streng geijkte werking niet ontrooven.

 

Reeds heeft een genius snel en gevat

Een tweede stuk uit de museumschat,

Bloeiend van schutters, naar voren geschoven!