In elk museum zijn er meer dan éen:

Een and're lijst om steeds eend're gebaren;

En onder 't stof van de vergeten jaren

Dooft zelfs de toets die onvervangbaar scheen.

 

Van honderd bontbepluimden is er geen

Die niet in 't eigen spiegelbeeld kan staren;

Er is wel leven, geen verschil te ontwaren,

En als het leven niet verschilt, vliedt 't heen.

 

Maar soms, te middernacht, wordt elk taf'reel

Door tooverij vervuld van haat en nijd

Jegens de schutters aan de overkant.

 

‘Weg met die schutters!’ - en een luid krakeel

Breekt uit, dat voor een korte poos bevrijdt

Van het eentonige gezinsverband.