Wie kent de zorgen van de kunstenaar,

Die voor geen verzelfstandiging mag zwichten

Van zooveel uiteenloopende gezichten,

Die 't bloeiendst licht niet gunnen aan elkaar?

 

Hij weet te goed: 't hoort tot zijn burgerplichten

Dat geen te kort komt van de afgunst'ge schaar;

Welk uitzichtlooze taak in dit misbaar

Zich naar wat hoort en naar wat moet te richten!

 

Maar gaandeweg, zuchtend onder de dwang

Van schutterlijke zelfzucht, vindt hij standen

Die hij nooit uit zichzèlf gevonden had.

 

En zoo verzoent hij 't kunstwerk met de stad,

En duldt als een bezegeling dier banden

De jubel van 't bevredigd lofgezang.