Verwezen zit hij bij hen, een misdeelde,

Die alles wegschonk, niets terugontving

Van toen hij in onstuim'ge worsteling

Met 't stijfbehaard penseel de bitt're weelde

 

Smaakte zichzelf te zijn. Nu sluit de kring

Zich, en het leven, dat het leven spéelde,

Dooft uit tot een herinnering aan beelden,

Waaraan hij roek'loos zich te buiten ging.

 

Een dronkaard, van zijn laatste geld beroofd,

Zit bij hen aan, als schutter uitgedost

Met 'n oude sjerp, een roest'ge hellebaard.

 

En brengt somwijlen éen hunner 't vermaard

Taf'reel ter sprake, niemand die gelooft,

Dat híj daarvoor zijn ziel heeft ingelost.