Als ied're vorm 't gewoonterecht verloor,

Werd zelfs een schutter tot een monsterwezen

Erger dan Sint Antonius heeft bekoord

En nog veel onverklaarbaarder dan deze.

 

Een bleek ovaal, waar bulten op verrezen,

Waarmee de mensch zegt dat hij ruikt en hoort,

Wordt door twee glanzende afgronden doorboord,

Een tranend spiegelschrift, kwalijk te lezen.

 

Men las het, eeuwen lang; men vond de huid

Een koele en wiegelende waterbaan,

En niet een zak die rottenis omsluit.

 

Men vond dit alles schoon, - maar ook alleen

Wanneer de ziel zich opende voor éen

Die op dit watervlak wou varen gaan.