Soms druppelt het, en geel wordt 't witste wit

Als oude kant, het troetelkind der eeuwen,

Waarin de fijne steken binnensneeuwen

Om saam te smelten innig in 't gelid.

 

Ook 't licht is geel, en ouderwetsch van snit

En smelt de sneeuw, dan trekken alle meeuwen

Met hun verbeten en haatdragend schreeuwen

Eendrachtig naar hun tijd'lijk jachtbezit.

 

En dan weer sneeuw, al natter; en weer regen;

En soms een bundel warme zonneschijn;

En ook zijn mist en ijzel zeer in tel.

 

Geen maand, zoo kort van duur, is zoo gezegend

Met een verscheidenheid van weersgestel

Die ied're almanak een prul doet zijn.