De eerste knoppen zijn al voorbereid:

Zij zwellen zooals ook de meisjes zwellen

Van weelde na die lange wintertijd

Dat 't hart zich nog niet open wilde stellen.

 

Straks zal hen wel een jonkman vergezellen;

En 't groeit heel snel, om 't even of men vrijt

Of dat men niet vrijt, - niets is te voorspellen,

Geen knop die ooit zijn zondeval belijdt!

 

Liefde doet wat zij wil: de smalle dijken,

De wegen en het eenzaam heidepad,

Zij staan vol knop tegen de avondval.

 

En zelfs de stad - die men vaak onderschat -

Zoemt van het vrijend volk, dat neer gaat strijken

En zwelt en breekt dat het hen heugen zal!