De maand is uitgebalanceerd en snel

En jong en snaat'rend als een eendenkom;

De nachten zijn te kort en noord'lijk hel

En kant'len makk'lijk naar de ochtend om.

 

Dit is het ergst: men kent die nachten wel,

Dat men zich wentelt om en om en om

In 't lauwe bed, terwijl een Turksche trom

Van verre kermissen de zielsrust kwelt.

 

Alles in bloei, en alles hangt te bengelen

En daagt de zwaartekracht uitbundig uit

En vliegt en zweeft en doet wat 't niet kan laten.

 

En wie des nachts een draaiorgel hoort jengelen

Droomt kort en bondig van de acrobaten

Die, vallend, door een koord worden gestuit.