De warmste dag, en dit merkwaardig korten

Der dagen, waar de dood de hand in heeft,

De dood van 't jaar, die zich nog op wil schorten,

Doch reeds in koop'ren donderkoppen beeft.

 

En als de hondsdag ons het graan niet geeft,

Dan komen onverhoeds de ijscohorten

Van koning Winter grijnslachend en scheef

Zich op het onbeschermde bouwland storten.

 

Een grijsaard, heet en geil, verwarmt zijn leden

Aan de eigen brand, en brandt geweldig op,

Met heel zijn toekomst saamgeperst in 't heden.

 

Maar als hij met zijn malsche prooi terneerligt,

Slaat hem de hitte, en op zijn kale kop

Buigen de laatste halmen onder 't weerlicht.