O koel getij, de maagd is u gewijd,

Maar gij zijt maagd'lijk als een lappendeken:

Verschoten, opgesierd en nooit gevrijd;

Want nu is wel de laatste kans verkeken

 

Voor oude vrijsters, die in de avondtijd

Voor buurbezoek de dorpsweg oversteken,

De opgenomen rok om 't been gevlijd

En om de maag're heupen gladgestreken.

 

Een moede maand, een wachtend land; de koeien

Staan 's avonds in het zilv'ren nevellicht,

En al het werk op de akker is verricht.

 

Men ziet geen boom in bloei, geen vlinder stoeien,

En waar de oogst tot schoven is gestoeld

Is alles zwijgzaam en reeds afgekoeld.