Bezongen, hoeveel malen, in 't gedicht,

Rhetorisch wisselspel van zee en land,

Verkregen zij als tot een godsgericht

Dier kleine wereldzee de overhand.

 

Gesplitst was weldra ieder zeegezicht

In klip en kolk, en de matroos in 't want

Was op die dubb'le peiling afgericht

Als op zijn rechter- en zijn linkerhand.

 

Die vloed van aantijgingen gaf de stoot

Tot 't uitrusten van een ontdekkersvloot,

Die vóor de herfststormen terug moest zijn.

 

Maar het gevaar bléef in het mensch'lijk brein:

Het veelbelasterde ultramarijn

Was rimpelloos, en gaf zich nergens bloot.