Bruin loof hing dampig voor de donk're grot,

Waar hij zijn nieuwste heldendaad beraamde,

En waar de bergstroom met de wind tezaam de

Verschrikkingen verkondde die hun lot -

 

Het lot der schimmen - woest omringden, tot

Eén hen verlossen kwam, die hen beaamde

Met offerbloed, en voor de oop'ning staande

Hun ziel en stem bezwoer tegen 't verbod.

 

Zij spraken: in de wind en in het water

Dat verderruischte; en met grage mond

Dronken zij van het bloed dat zij begeerden.

 

Maar and'ren zeggen: híj was de een'ge prater,

En praatte als een'ge schim, in droom, en wond

Zich op, tot hij waanzinnig wederkeerde.