Toen hem de steenen en de wilde dieren

Verveelden met hun schorre loftrompet,

Wou hij een vrouw met zijn gezang bestieren

En ruilde de natuur voor 't bruiloftsbed.

 

Zijn nieuwe liefde won het van de lier en

Wanneer hij speelde, - zelden, - was het met

Die ijd'le acht'loosheid bij 't feesten vieren,

Waar noob'ler kunst het bloeien wordt belet.

 

Het vonnis: dat hij deze vrouw moest missen,

Werd zeer verzacht, doordat hij uit de hel

Haar zonder om te kijken halen mocht.

 

Hij ging haar voor, al spelend op zijn tocht,

En keek tòch om, om zich te vergewissen

Van haar bewond'ring voor zijn snarenspel.