Hij was geen snoever en geen ijdeltuit,

Maar daagde Apollo uit alleen omdat

Hij zich steeds ver van hem gehouden had

En in zijn stem 't verterend godsgeluid

 

Nooit had geduld, noch op zijn kunst'naarspad

Die streng wijzende hand, noch in zijn fluit

Dat vreemde zuchten, dat de grens beduidt

Voor wie zichzelf liefst onvermengd bezat.

 

Vertrouwd ook met de diepste kunst'naarskwalen,

Bestreed de god hem niet als een gevaar,

Maar trof hem slechts met zijn alziende stralen.

 

Toen - om zichzelf te zijn - trok hij zijn huid,

Dat goddelijk bezoedeld schandkleed, uit

En bloedde naakt en stierf als kunstenaar.