Waarom zijn heesters en de liefste bloemen

Als toevluchtsoord voor vrouwen steeds bezongen?

Omdat een god die fabel had bedongen,

Opdat een god op dit gewas kon roemen.

 

Zoo hoort men door de eeuwen namen zoemen

Van haar die in die bladerafgrond sprongen:

Omdat een god in haar zich had bedwongen,

Opdat een god in haar zich held kon noemen.

 

Onstuimig had hij bij haar aangedrongen,

Haar verontrust, en met zijn slanke sprongen

Haar heengedreven tot ze om uitkomst bad.

 

Laurier, omvang haar met uw geurig blad,

Opdat de god, die haar niet mag beminnen,

Haar streelende zijn lust kan overwinnen!