Domme godin van 't weerkeerend seizoen

Der feestelijk herboren korenaren,

Waarom toch vreest gij voor de doodsgevaren,

Die u in ied're oogstmaand sidd'ren doen

 

Om uwe dochter, die Hades ten zoen

U wel ontroofd wordt, maar om u te sparen

Ook steeds wordt weergegeven aan de haren,

Nog even blond en bloeiend, nu als toen?

 

‘Ik leef niet in een overzicht der jaren,

Ik leef niet in een oordeel van 't seizoen,

Ik ben een vrouw, en kan geen toekomst baren

 

Uit een verleden vol van lentegroen,

En de minuut, dat zij is heengevaren,

Zal voor een eeuwigheid niet onderdoen.’